V SA/Wa 1661/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura, Sędzia WSA - Jolanta Bożek (spr.), Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Protokolant starszy specjalista - Sylwia Wojtkowska-Just, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi K. C. na decyzję Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych; oddala skargę K. C. reprezentowany przez pełnomocnika wnioskiem z 11 października 2010 r. zwrócił się do Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] o dofinansowanie w ramach środka 1.5 "Rekompensaty społeczno-gospodarcze w celu zarządzania krajową flotą rybacką" w ramach Programu Operacyjnego "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013" na realizację operacji "Utrata miejsca pracy w wyniku trwałego wycofania z eksploatacji jednostki rybackiej [...]". Po zakończeniu weryfikacji formalnej wniosek o dofinansowanie został poddany ocenie merytorycznej, podczas której stwierdzono, iż wniosek kwalifikuje się do odmowy przyznania pomocy, wobec czego decyzją z [...] stycznia 2011 r. nr [...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w [...] odmówił skarżącemu przyznania pomocy finansowej na operację " Utrata miejsca pracy na statku rybackim " w ramach środka 1.5 "Rekompensaty społeczno-gospodarcze w celu zarządzania krajową flotą rybacką" objętego ww. Programem Operacyjnym. W uzasadnieniu decyzji organ w pierwszej kolejności zwrócił uwagę, iż wnioskodawca nie był armatorem pracującym na danym statku rybackim w okresie ostatnich 24 miesięcy przed dniem, w którym decyzja o przyznaniu pomocy z tytułu trwałego zaprzestania działalności połowowej przy użyciu tego statku rybackiego stała się ostateczna, jednak nie później niż w dniu wykreślenia tego statku rybackiego z rejestru statków rybackich, gdyż w całym ww. okresie K. C. nie opłacił składek na ubezpieczenia społeczne, a zatem nie spełnia warunków otrzymania pomocy. Pismem z 3 lutego 2011r. zainteresowany złożył odwołanie, w którym po szczegółowym opisaniu postawionych zarzutów, wniósł o zmianę wydanej decyzji i wypłatę odszkodowania. Decyzją z [...] maja 2011 r. nr [...] Prezes ARiMR utrzymał w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w [...] nr [...] z [...] stycznia 2011 r. o odmowie przyznania skarżącemu pomocy finansowej, podzielając dotychczasowe stanowisko organu I instancji. Organ odwoławczy wyjaśnił dodatkowo, że dokumentami pozwalającymi potwierdzić faktyczne wykonywanie zawodu rybaka, w przypadku armatorów pracujących na statkach rybackich są: zaświadczenia wydane przez właściwą instytucję ubezpieczeń społecznych o opłaceniu składek na ubezpieczenia społeczne wraz z zaświadczeniem potwierdzającym prowadzenie działalności gospodarczej oraz wyciąg pływania potwierdzony przez właściwy urząd morski, które powinny być rozpatrywane łącznie i powinny potwierdzać rzeczywiste wykonywanie zawodu rybaka na statku rybackim. Jak wskazał Prezes ARiMR, z dokumentów nadesłanych przez wnioskodawcę nie wynika ciągły charakter okresu zatrudnienia, a sam odwołujący przyznał, że po wprowadzeniu okresów ochronnych na dorsza trafiały się okoliczności zawieszania działalności w ZUS z powodów finansowych. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Prezesa ARiMR skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności § 23 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 czerwca 2009 r. poprzez nie przyznanie skarżącemu pomocy finansowej, mimo spełnienia wszystkich warunków określonych w tym rozporządzeniu. Autor skargi podkreślił, że organy rozstrzygając sprawę pominęły milczeniem przedstawione przez niego dowody tj. listę załogi statku i książeczkę żeglarską, które jego zdaniem stanowią dowody zatrudnienia na statku. Takimi dowodami, w opinii skarżącego nie są zaświadczenia z ZUS, gdyż przerwy w uiszczaniu składek nie sprzeciwiają się faktowi ciągłego prowadzenia działalności gospodarczej. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Prezesa ARiMR w całości podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Spór w przedmiotowej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy skarżący spełnia warunki określone w § 23 ust. 1 rozporządzeniu MRiRW z dnia 26 czerwca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty i zwracania pomocy finansowej na realizację środków objętych osią priorytetową 1 - Środki na rzecz dostosowania floty rybackiej, zawartą w Programie Operacyjnym "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013" (Dz. U. Nr 101, poz. 840, z późn. zm.), a wobec tego, czy przysługuje mu pomoc finansowa w ramach operacji "Utrata miejsca pracy w wyniku trwałego wycofania z eksploatacji jednostki rybackiej [...]". Pomoc w ramach rekompensat społeczno-gospodarczych na realizację operacji dotyczących utraty miejsca pracy na statku rybackim jest przyznawana rybakowi, który zgodnie z w § 23 ust. 1 ww. rozporządzenia 1) utracił miejsce pracy w wyniku trwałego zaprzestania działalności połowowej przy użyciu danego statku rybackiego oraz znajduje się na liście zawierającej imiona i nazwiska członków załogi tego statku sporządzonej przez właściciela albo armatora tego statku; 2) był zatrudniony co najmniej przez 12 miesięcy na statku rybackim, o którym mowa w pkt 1, lub był armatorem albo współarmatorem lub właścicielem albo współwłaścicielem pracującym na tym statku w okresie ostatnich 24 miesięcy przed dniem, w którym decyzja o przyznaniu pomocy z tytułu trwałego zaprzestania działalności połowowej przy użyciu tego statku rybackiego stała się ostateczna, jednak nie później niż w dniu wykreślenia tego statku rybackiego z rejestru statków rybackich. 2. Wysokość pomocy w ramach rekompensat społeczno-gospodarczych na realizację operacji dotyczących utraty miejsca pracy na statku rybackim wynosi równowartość w złotych kwoty 11.000 euro. Zatem dofinansowanie z przyjętego programu pomocowego mogą uzyskać dwie grupy beneficjentów pomocy, mianowicie pierwsza grupa to rybacy zatrudnieni (na umowę o pracę) przez 12 miesięcy na statku, który trwale zaprzestał wykonywanie działalności połowowej i druga grupa to armatorzy, współarmatorzy, właściciele i współwłaściciele, którzy muszą przepracować ostatnie 24 m-ce na jednostce, która trwale zaprzestała wykonywanie działalności połowowej. Skarżący należy do tej drugiej grupy. Organy orzekające w sprawie, opierając się o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy ustaliły, iż skarżący nie spełnia warunków określonych w § 23 powyższego rozporządzenia i w chwili ubiegania się o pomoc finansową nie był armatorem pracującym na statku rybackim w okresie 24 miesięcy przed dniem, w którym decyzja o przyznaniu pomocy z tytułu trwałego zaprzestania działalności połowowej przy użyciu tego statku stała się ostateczna, jednak nie później niż w dniu wykreślenia tego statku rybackiego z rejestru statków rybackich. Na potwierdzenie spełnienia przyjętych kryteriów, zgodnie z częścią I ust. 5 załącznika do ww. Rozporządzenia dołącza się do wniosku m.in: dokumenty potwierdzające pracę na statku rybackim, wyciąg pływania potwierdzony przez właściwy urząd morski, listę zawierającą imiona i nazwiska członków załogi oraz dokument poświadczający opłacanie składek na ubezpieczenia społeczne przez armatora lub współarmatora lub właściciela albo współwłaściciela statku rybackiego. K. C., zgodnie z nadesłaną listą załogi był armatorem na statku rybackim [...], pełniąc funkcję kierownika jednostki (nr książeczki żeglarskiej [...]), z przedstawionego wyciągu pływania wynika, że skarżący podjął pracę (zaciąg) w dniu 1 marca 2007 r., a zwolnił się w dniu 25 maja 2008 r. a następnie ponownie się zaciągnął w dniu 6 października 2008 r., a zwolnił 15 września 2009 r. Zgodnie z nadesłanym zaświadczeniem o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej wystawionym przez Burmistrza Miasta [...] z 26 października 2004 r. rozpoczął działalność gospodarczą w dniu 16 kwietnia 1997 r. Wnioskodawca, co Sąd podkreśla dostarczył niezbędne dokumenty, słusznie jednak organy opierając się na nich, w tym na zaświadczeniu Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w [...] z 23 lipca 2010 r., z którego wynika, że K. C. podlegał ubezpieczeniu społecznemu z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej z przerwami, w których zawieszał działalność w ZUS - przyjęły, że zainteresowany nie spełnia warunków przyznania pomocy. Decyzja o wykreśleniu z Rejestru Statków Rybackich statku rybackiego [...] (jednostka została zezłomowana), którego armatorem był skarżący uprawomocniła się z dniem 16 października 2009 r. Przed datą tą skarżący podlegał ubezpieczeniu społecznemu w okresie od 7.10.2008 r. do 22.09.2009 r. Zatem jak wynika z tego zestawienia skarżący nie podlegał ubezpieczeniu społecznemu w sposób ciągły, a jedynie w pewnych okresach czasu, a to nie spełnia wymagań niezbędnych do otrzymania pomocy finansowej. Zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej wystawione przez Burmistrza Miasta [...] z [...] października 2004 r., lista załogi statku oraz książeczka żeglarska - o których wspomina zainteresowany w treści skargi - potwierdzają, że w całym ww. okresie czasu, od którego zależy przyznanie pomocy finansowej K. C. nie był zamustrowany ale nie podlegał ubezpieczeniu społecznemu. Nie są to, jak przyjmuje autor skargi dokumenty potwierdzające "zatrudnienie", o którym mowa w ww. Rozporządzeniu, a fakt prowadzenia ciągłej działalności gospodarczej nie wpływa na okresy zawieszenia działalności w ZUS. Sąd nadmienia, że organy błędnie posłużyły się w treści zaskarżonej decyzji sformułowaniem, że "w całym ww. okresie K. C. nie opłacił składek na ubezpieczenia społeczne", gdyż znaczenie dla sprawy ma fakt podlegania ubezpieczeniu społecznemu, co jak wykazano, nie miało miejsca w niezbędnym okresie 24 miesięcy. Jednak ten błąd w formułowaniu treści nie wpływa na przyjęte przez Sąd rozważania dotyczące przedmiotowej sprawy. W tym miejscu ważnym podkreślenia jest także cel istnienia Programu Operacyjnego "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich na lata 2007-2013" (Środek 1.5), który stawia sobie za cel łagodzenie negatywnych skutków społeczno-ekonomicznych restrukturyzacji polskiej floty rybackiej. Dostosowywanie nakładu połowowego do istniejących zasobów może przyczynić się do zwiększenia bezrobocia w województwach nadmorskich, zaś system rekompensat za utratę miejsca pracy (...) umożliwią stworzenie nowych miejsc pracy w działalności polegającej na świadczeniu usług poza rybołówstwem. Środki te są niezwykle istotnym elementem wspomagającym restrukturyzację sektora rybołówstwa bałtyckiego (zgodnie z uchwałą Komitetu Monitorującego z 19 maja 2009r. nr 8/2009). Przyjęty Program pozwala łagodzić skutki zmian zachodzących w sektorze rybołówstwa, wynikających ze Wspólnej Polityki Rybackiej Wspólnoty Europejskiej. W konsekwencji skarżącemu nie mogła zostać przyznana pomoc finansowa, gdyż nie spełnił on warunku wynikającego z § 23 rozporządzenia pomocowego (interpretowanego w kontekście art. 27 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1198/2006, tj. EFR (Europejski Fundusz Rybacki - uwaga Sądu) Fundusz ten może mieć udział w finansowaniu środków społeczno-gospodarczych proponowanych przez państwa członkowskie na rzecz rybaków dotkniętych zmianami w zakresie rybactwa, które to środki obejmują: nieodnawialną rekompensatę dla rybaków, którzy przepracowali jako rybacy na pokładzie statku co najmniej dwanaście miesięcy, pod warunkiem że statek rybacki, na którym byli zatrudnieni, został objęty trwałym zaprzestaniem działalności połowowej w rozumieniu art. 23 rozporządzenia). Objęcie taka rekompensatą również armatorów, współarmatorów, właścicieli i współwłaścicieli statków rybackich stanowi rozszerzenie tej formy pomocy na dodatkową grupę osób, pod warunkiem spełnienia przez nich warunków określonych w § 23 rozporządzenia MRiRW z 26 czerwca 2009r. Mając wszystkie powyższe okoliczności na uwadze, Sąd uznał, że zarzuty skarżącego są chybione, natomiast organy administracji obu instancji w sposób prawidłowy zebrały materiał dowodowy, należycie go oceniły, a wydane na jego podstawie decyzje odpowiadają prawu. Z tych względów, w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku.