V SA/Wa 1662/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Konrad Łukaszewicz, Sędzia WSA - Andrzej Kania, Asesor WSA - Łukasz Jarocki (spr.), Protokolant referent - Dariusz Bychawski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2025 r. sprawy ze skargi [...] na informację Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 19 marca 2025 r. nr BWR11.6580.8.73.2024 w przedmiocie odmowy przyznania pomocy oddala skargę. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest informacja Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: "Agencja", "ARiMR" lub "organ") z 19 marca 2025 r., nr BWR11.6580.8.73.2024 P-3/1021. Informacja została wydana w związku z wnioskiem [...] (dalej: "skarżący", "strona" lub "wnioskodawca") dotyczącym działania 1.8 "Tymczasowe zaprzestanie działalności połowowej" realizowanego w ramach Priorytetu 1 "Wspieranie zrównoważonego rybołówstwa oraz odbudowy i ochrony żywych zasobów wodnych", ujętego w programie Fundusze Europejskie dla Rybactwa na lata 2021–2027. Podstawę prawną sporządzenia tej informacji stanowiły: – art. 20 ust. 1 ustawy z 26 maja 2023 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Morskiego, Rybackiego i Akwakultury na lata 2021–2027 (Dz. U. z 2023 r. poz. 1273; dalej: "ustawa o wspieraniu"), – § 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 16 października 2023 r. w sprawie szczegółowego trybu przyznawania i wypłaty pomocy finansowej na realizację operacji w ramach Priorytetów 1–4 objętych programem Fundusze Europejskie dla Rybactwa na lata 2021–2027 (Dz. U. z 2023 r. poz. 2289; dalej: "rozporządzenie trybowe"), – § 25 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 22 września 2023 r. w sprawie szczegółowych warunków przyznawania i wypłaty pomocy finansowej na realizację operacji w ramach Priorytetu 1 "Wspieranie zrównoważonego rybołówstwa oraz odbudowy i ochrony żywych zasobów wodnych", objętego programem Fundusze Europejskie dla Rybactwa na lata 2021–2027 oraz wysokości tej pomocy (Dz. U. z 2023 r. poz. 2128; dalej: "rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków"), – art. 2 ust. 1 pkt 20 ustawy z 19 grudnia 2014 r. o rybołówstwie morskim (Dz. U. z 2024 r. poz. 243; dalej: "ustawa o rybołówstwie morskim"), – art. 25 ust. 1 ustawy z 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2024 r. poz. 236; dalej: "ustawa Prawo przedsiębiorców"). Zaskarżona informacja została wydana w następującym stanie faktycznym. W dniu 26 września 2024 r. skarżący złożył wniosek o dofinansowanie w ramach działania 1.8 "Tymczasowe zaprzestanie działalności połowowej" (dalej: "wniosek"). W toku jego weryfikacji Agencja ustaliła, że skarżący zawiesił prowadzoną działalność gospodarczą z dniem 1 grudnia 2023 r. W związku z tym organ wezwał go do złożenia wyjaśnień, przedłożenia dokumentów lub wykonania określonych czynności. W odpowiedzi na wezwanie, 29 stycznia 2025 r., skarżący złożył poprawiony wniosek wraz z wyjaśnieniami. Wskazał, że zawieszenie działalności gospodarczej stanowi jedynie przerwę w jej formalnym wykonywaniu i nie wyklucza faktycznego prowadzenia połowów komercyjnych. Argumentował, iż takie rozumienie wynika — jego zdaniem — z art. 22–25 ustawy Prawo przedsiębiorców, w szczególności art. 23 ust. 2 określającego dopuszczalny okres zawieszenia działalności. Z analizy danych z CEIDG wynikało jednak, że działalność skarżącego pozostawała zawieszona nieprzerwanie od 1 grudnia 2023 r. do dnia wysłania ponownego wezwania, tj. 12 lutego 2025 r., a zatem przez ponad 14 miesięcy. Organ ponownie zobowiązał wnioskodawcę do złożenia wyjaśnień. Skarżący ponownie przedłożył wniosek i podtrzymał stanowisko, że zawieszenie działalności nie uniemożliwia faktycznego wykonywania komercyjnych połowów ryb. Pismem z 19 marca 2025 r. organ poinformował stronę o odmowie przyznania pomocy. W uzasadnieniu Agencja wskazała m.in., że zgodnie z ustawą Prawo przedsiębiorców, w szczególności art. 25, zawieszenie działalności oznacza brak prowadzenia aktywnej działalności zarobkowej, w tym wystawiania faktur i osiągania przychodów. Jednocześnie, aby uznać, że armator faktycznie wykonuje "rybołówstwo komercyjne" w rozumieniu ustawy o rybołówstwie morskim, konieczne jest realne prowadzenie połowów w celu wprowadzenia ich do obrotu. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 20 tej ustawy, rybołówstwo komercyjne oznacza "połów organizmów morskich w celach zarobkowych". Organ podkreślił, że rzeczywista sprzedaż ryb i uzyskiwanie przychodów trudno pogodzić z okresem zawieszenia działalności, gdyż stan ten z mocy prawa wyklucza bieżące prowadzenie działalności zarobkowej. W konsekwencji, choć ustawa o rybołówstwie morskim nie nakłada bezpośredniego wymogu posiadania aktywnej działalności gospodarczej, faktyczne wykonywanie połowów komercyjnych — obejmujące sprzedaż i generowanie przychodów — wymaga możliwości legalnego działania na rynku. Długotrwałe zawieszenie działalności pozostaje więc w sprzeczności z realnym wykonywaniem czynności komercyjnych, w tym sprzedażą połowów. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem, skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na informację z 19 marca 2024 r. Zaskarżonej informacji zarzucił w szczególności: a) naruszenie art. 20 ust. 1 ustawy o wspieraniu w zw. z § 12 ust. 3 rozporządzenia trybowego – poprzez nieuzasadnione i bezpodstawne przyjęcie, że strona nie złożyła stosownych wyjaśnień oraz nie przedstawiła wymaganych dokumentów potwierdzających spełnienie warunków przyznania pomocy, a także że na dzień złożenia wniosku o dofinansowanie powinna posiadać aktywny wpis w CEIDG, co skutkowało nieuzasadnioną odmową udzielenia pomocy; b) naruszenie § 25 ust. 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków w zw. z ust. 8 załącznika nr 2 do tego rozporządzenia oraz art. 21 ust. 3, ust. 5 lit. a i ust. 7 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/1139 z dnia 7 lipca 2021 r. ustanawiające Europejski Fundusz Morski, Rybacki i Akwakultury oraz zmieniające rozporządzenie (UE) 2017/1004 (dalej: "rozporządzenie 2021/1139") oraz art. 4 pkt 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1224/2009 z dnia 20 listopada 2009 r. ustanawiające unijny system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 847/96, (WE) nr 2371/2002, (WE) nr 811/2004, (WE) nr 768/2005, (WE) nr 2115/2005, (WE) nr 2166/2005, (WE) nr 388/2006, (WE) nr 509/2007, (WE) nr 676/2007, (WE) nr 1098/2007, (WE) nr 1300/2008, (WE) nr 1342/2008 i uchylające rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, (WE) nr 1627/94 oraz (WE) nr 1966/2006 (dalej: "rozporządzenie 1224/2009") – poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że strona nie spełniła warunków przyznania pomocy, tj. nie posiadała wpisu do CEIDG o statusie "aktywny", ponieważ działalność gospodarcza była długotrwale zawieszona, i w związku z tym zasadna była odmowa przyznania pomocy, podczas gdy przepisy rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków oraz inne właściwe przepisy prawa powszechnie obowiązującego nie określają jako warunku przyznania pomocy posiadania przez armatora ubiegającego się o pomoc wpisu do CEIDG o statusie "aktywny"; c) naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 20 ustawy o rybołówstwie morskim w zw. z § 25 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków – poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że warunkiem przyznania pomocy jest posiadanie wpisu do CEIDG o statusie "aktywny", który – w ocenie organu – ma stanowić potwierdzenie wykonywania przez armatora rybołówstwa komercyjnego; d) naruszenie art. 22 ust. 1 oraz art. 23 ust. 1 ustawy Prawo przedsiębiorców – poprzez nieuzasadnione ograniczenie wynikających z tych przepisów uprawnień przedsiębiorcy oraz przyjęcie, że skutki zawieszenia działalności gospodarczej są w zasadzie równoważne skutkom wykreślenia działalności z rejestru, co doprowadziło organ do nieuzasadnionej konstatacji o niespełnieniu warunków przyznania pomocy; e) naruszenie art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy o wspieraniu poprzez wydanie w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia sprzecznego z zasadą praworządności, w szczególności poprzez nieuwzględnienie, że wnioskodawca spełnił wymagane warunki przyznania pomocy, która finalnie nie została mu przyznana z uwagi na zawieszenie działalności gospodarczej w CEIDG. Z uwagi na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej informacji w całości i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie od ARiMR na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, zgodnie z § 2 powołanego artykułu, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej. Sąd orzeka przy tym w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: "p.p.s.a."). Na wstępie należy zaznaczyć, że zagadnienie prawne występujące w niniejszej sprawie jest zbliżone do kwestii rozstrzyganych przez Sąd w postępowaniach dotyczących działania 1.7 "Trwałe zaprzestanie działalności połowowej". Przykładowo można wskazać prawomocne wyroki z 9 kwietnia 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 285/25 oraz V SA/Wa 286/25, a także nieprawomocne orzeczenie z 5 sierpnia 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 239/25. Choć sprawy te dotyczyły innego działania, Sąd rozstrzygał w nich analogiczny problem, tj. prawo do otrzymania rekompensaty w przypadku zawieszenia działalności gospodarczej przed złożeniem wniosku, przy czym analiza opierała się na zbliżonych przepisach regulujących warunki udzielenia wsparcia finansowego. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela argumentację przedstawioną w powyższych rozstrzygnięciach. W niniejszej sprawie bezsporne pozostają następujące ustalenia faktyczne organu: – 1 grudnia 2023 r. skarżący zawiesił prowadzenie działalności gospodarczej; – 26 września 2024 r. skarżący złożył wniosek o dofinansowanie; – 20 lutego 2025 r. skarżący dokonał zmian w CEIDG, tj. z datą wsteczną wznowił działalność od 1 stycznia 2025 r. Zgodnie z § 25 ust. 1 rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków, pomoc na realizację operacji w ramach działania Tymczasowe zaprzestanie działalności połowowej przyznaje się: 1) armatorowi statku rybackiego, przy użyciu którego jest wykonywane rybołówstwo komercyjne (...); 1a) podmiotowi, o którym mowa w pkt 1, jeżeli posiadał co najmniej przez 2 kolejne lata przed dniem złożenia wniosku o dofinansowanie specjalne zezwolenia połowowe wydane na statek, o którym mowa w pkt 1, uprawniające do prowadzenia połowów na obszarze, na którym ma być realizowane działanie Tymczasowe zaprzestanie działalności połowowej; 2) jeżeli zostały spełnione warunki, o których mowa w art. 21 rozporządzenia 2021/1139. W świetle art. 7 ustawy z 18 września 2001 r. – Kodeks morski (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1309; dalej: "Kodeks morski"), armatorem jest ten, kto we własnym imieniu uprawia żeglugę statkiem morskim własnym lub cudzym. W myśl art. 2 ust. 1 pkt 20 ustawy o rybołówstwie morskim, "rybołówstwo komercyjne" oznacza połów organizmów morskich w celach zarobkowych. Zgodnie art. 4 pkt 1 rozporządzenia 1224/2009, "działalność połowowa" oznacza poszukiwanie ryb, wydawanie, wystawianie, holowanie i wybieranie narzędzia połowowego, wciąganie połowu na pokład, przeładunek, zatrzymywanie na pokładzie, przetwarzanie na pokładzie, przenoszenie, umieszczanie w sadzach, tuczenie i wyładowywanie ryb i produktów rybołówstwa. Natomiast zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy Prawo przedsiębiorców, w okresie zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej przedsiębiorca nie może wykonywać działalności gospodarczej i osiągać bieżących przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej. Stosownie do ust. 8 załącznika nr 2 do rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków, niezbędne dokumenty służące ustaleniu spełnienia warunków przyznania pomocy w ramach działania "Tymczasowe zaprzestanie działalności połowowej", które należy dołączyć do wniosku, to: 1) pełnomocnictwo - w przypadku gdy zostało udzielone; 2) oświadczenie współarmatorów statku rybackiego o wyrażeniu zgody na realizację operacji objętej wnioskiem o dofinansowanie - jeżeli dotyczy; 3) dokument potwierdzający prowadzenie działalności połowowej na morzu przez co najmniej 120 dni w okresie 2 lat kalendarzowych poprzedzających rok złożenia wniosku o dofinansowanie; 4) kopie specjalnych zezwoleń połowowych wydanych armatorowi statku rybackiego, który jest przedmiotem operacji, potwierdzających uprawnienie do prowadzenia połowów na obszarze, na którym ma być realizowane działanie Tymczasowe zaprzestanie działalności połowowej, co najmniej przez 2 kolejne lata przed dniem złożenia wniosku o dofinansowanie; 5) kopie specjalnych zezwoleń połowowych wydanych armatorowi statku rybackiego, który jest przedmiotem operacji, potwierdzających przyznanie kwot połowowych co najmniej 2 gatunków organizmów morskich objętych ogólną kwotą połowową w okresie 3 lat przed dniem złożenia wniosku o dofinansowanie. W ocenie Sądu, użycie w ust. 8 załącznika nr 2 do rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków określenia "niezbędne dokumenty" oznacza, że dokumenty te stanowią minimalny, podstawowy zestaw dowodów, które co do zasady należy dołączyć do wniosku. Nie można jednak przyjąć, że katalog ten ma charakter wyłączny i że tylko te dokumenty mogą potwierdzać spełnienie przesłanek wynikających z § 25 ust. 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków. W sytuacji, w której zgromadzony materiał dowodowy wskazuje na wątpliwości co do spełnienia określonych warunków, organ jest uprawniony – stosownie do § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia trybowego – do żądania przedłożenia dodatkowych dokumentów, służących ostatecznemu wyjaśnieniu sprawy. W ocenie Sądu organ trafnie wskazał, że warunek udzielenia pomocy wynikający z § 25 ust. 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków skierowany jest do armatorów statków rybackich wykonujących rybołówstwo komercyjne, które – zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 20 ustawy o rybołówstwie morskim – oznacza połów organizmów morskich w celach zarobkowych. Natomiast zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy Prawo przedsiębiorców – w okresie zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej przedsiębiorca nie może wykonywać działalności gospodarczej ani osiągać bieżących przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej. Sąd podziela stanowisko organu, że zawieszenie działalności gospodarczej oznacza wstrzymanie aktywnego wykonywania czynności zarobkowych, w tym m.in. wstrzymania wystawiania faktur i osiągania przychodów z tej działalności. Tymczasem, aby uznać, że armator faktycznie wykonuje rybołówstwo komercyjne, musi on realnie prowadzić działalność połowową w celu wprowadzenia uzyskanych produktów do obrotu. Zatem armator musi mieć możliwość legalnego prowadzenia działalności komercyjnej. Długotrwałe zawieszenie prowadzenia działalności gospodarczej pozostaje w oczywistej sprzeczności z faktycznym wykonywaniem czynności komercyjnych, w tym z odpłatnym zbywaniem pozyskanych połowów. Wprowadzenie tych produktów do obrotu skutkowałoby bowiem osiągnięciem przychodu, czego ustawodawca expressis verbis zakazuje w okresie zawieszenia działalności gospodarczej. W ocenie Sądu armatorzy statków rybackich mogą – co do zasady – okresowo zawieszać wykonywanie działalności gospodarczej, a jednocześnie być uznawani za podmioty nieprzerwanie prowadzące rybołówstwo komercyjne. Zawieszenie to musi mieć jednak charakter krótkotrwały albo wynikać ze specyfiki prowadzenia działalności połowowej, w szczególności z sezonowości połowów, limitów połowowych, czasowego wyłączenia określonych obszarów połowowych, konieczności przeprowadzenia remontów lub modernizacji jednostki rybackiej, jak również z innych uwarunkowań, które uniemożliwiają stałe prowadzenie działalności połowowej i są typowe dla tego sektora. Jednak w przypadku braku takich okoliczności, przy jednoczesnym długotrwałym – przekraczającym rok – zawieszeniu wykonywania działalności gospodarczej, organ miał podstawy do powzięcia wątpliwości, czy skarżący rzeczywiście wykonuje rybołówstwo komercyjne, co stanowi niezbędny warunek przyznania pomocy zgodnie z § 25 ust. 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków. W konsekwencji zasadne było skierowanie do skarżącego wezwań do złożenia wyjaśnień, przedstawienia dokumentów lub wykonania określonych czynności. Zatem skarżący miał możliwość przedłożenia dokumentów wskazujących, że długotrwałe zawieszenie wykonywania działalności nie stanowi zaprzestania prowadzenia rybołówstwa komercyjnego, gdyż wynika z czynności typowych dla danego sektora. W związku z tym mógł przykładowo przedstawić faktury potwierdzające przeprowadzenie remontu lub modernizacji statku rybackiego, dokumenty dotyczące czasowego wyłączenia określonych obszarów połowowych albo inne dokumenty wskazujące na okoliczności uniemożliwiające prowadzenie połowów w danym okresie. Brak przedstawienia jakichkolwiek dokumentów, które potwierdzałyby lub choćby uprawdopodobniały wykonywanie w okresie długotrwałego zawieszenia działalności czynności związanych z prowadzeniem rybołówstwa komercyjnego – na przykład prac przygotowawczych, takich jak remont lub modernizacja, bądź dokumentów wskazujących na inne okoliczności typowe dla danego sektora, mogące uzasadniać czasowe zawieszenie – uniemożliwia przyjęcie, że rybołówstwo komercyjne faktycznie było prowadzone. Sąd wskazuje, że to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania okoliczności istotnych dla oceny spełnienia przesłanek udzielenia dofinansowania, umożliwiających organowi dokonanie merytorycznej weryfikacji złożonego wniosku. Tym bardziej że organ informował o zaistnieniu wątpliwości w tym zakresie i zwrócił się do skarżącego z odpowiednimi wezwaniami w celu wyjaśnienia sprawy. Sąd zwraca uwagę, że zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o rybołówstwie morskim rybołówstwo komercyjne może być wykonywane przez armatora przy użyciu statku wpisanego do rejestru statków rybackich, na który została wydana licencja oraz specjalne zezwolenie połowowe. Użycie przez ustawodawcę zwrotu "może" wskazuje, że wpis, licencja i zezwolenie stanowią warunek do wykonywania rybołówstwa komercyjnego, lecz ich posiadanie nie jest równoznaczne z faktycznym prowadzeniem takiej działalności. Samo spełnienie wymogów formalnoprawnych może świadczyć o gotowości do prowadzenia działalności połowowej, lecz nie stanowi dowodu jej faktycznego wykonywania. W ocenie Sądu 14-miesięczna przerwa w prowadzeniu działalności gospodarczej dawała organowi podstawy do powzięcia wątpliwości co do rzeczywistego wykonywania przez skarżącego rybołówstwa komercyjnego. Wbrew twierdzeniom skarżącego nie doszło do naruszenia art. 20 ust. 1 ustawy o wspieraniu w związku z § 12 ust. 3 rozporządzenia trybowego. Sąd stwierdza, że organ przeprowadził postępowanie w sposób prawidłowy i zasadnie uznał, iż ponad 14-miesięczne zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej skutkowało faktycznym zaprzestaniem prowadzenia rybołówstwa komercyjnego, a w konsekwencji brakiem spełnienia jednego z warunków przyznania pomocy. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia § 25 ust. 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków w związku z ust. 8 załącznika nr 2 do tego rozporządzenia, ani art. 21 ust. 3, ust. 5 lit. a i ust. 7 rozporządzenia 2021/1139 oraz art. 4 pkt 1 rozporządzenia 1224/2009. Organ nie uchybił również art. 2 ust. 1 pkt 20 ustawy o rybołówstwie morskim w związku z § 25 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków, jak również art. 22 ust. 1 i art. 23 ust. 1 ustawy Prawo przedsiębiorców. Zarzuty skarżącego zmierzają do wykazania, że długotrwałe (14-miesięczne) zawieszenie działalności gospodarczej nie ma wpływu na ocenę spełnienia warunków przyznania pomocy, a przede wszystkim nie może stanowić podstawy do przyjęcia zaprzestania prowadzenia rybołówstwa komercyjnego w sytuacji, gdy skarżący spełnia wymogi formalne potwierdzające gotowość do prowadzenia tego typu działalności. Zdaniem Sądu z takim podejściem nie można się zgodzić. W ocenie Sądu organ zasadnie ustalił, że skarżący wystąpił o pomoc z tytułu tymczasowego zaprzestania działalności połowowej, podczas gdy faktycznie działalności tej już nie prowadził. Okoliczność ta miała kluczowe znaczenie dla oceny spełnienia przesłanek udzielenia pomocy i stanowiła podstawę odmowy jej przyznania. Sąd uznał, że organ nie naruszył art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy o wspieraniu. Ze wskazanych powodów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.