V SA/Wa 1668/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Irena Jakubiec-Kudiura po rozpoznaniu w dniu 6 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia ... kwietnia 2016 r. nr ... w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na wskazaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zawarła m.in. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 239e ustawy Ordynacja podatkowa. Uzasadniając ten wniosek wyjaśniła, że z uwagi na charakter zarzutów podniesionych w skardze, wdrożenie zaskarżonej decyzji poprzez zapłacenie przez skarżącą nałożonej kary pieniężnej, będzie się wiązać z żądaniem odszkodowawczym w przypadku uwzględnienia skargi przez sąd. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718) – dalej jako "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, w razie wniesienia skargi na decyzję lub postanowienie - organ, który wydał decyzję lub postanowienie, może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji został zawarty w skardze, z powołaniem się na art. 239 e ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613). Zgodnie z tym przepisem decyzja ostateczna podlega wykonaniu, chyba że wstrzymano jej wykonanie. Przepis ten jest adresowany do organów podatkowych i nie może stanowić podstawy prawnej do zastosowania ochrony tymczasowej przez sąd administracyjny. Podstawę taką stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do poprzedniego stanu. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej – post. NSA z 30 listopada 2004 r., GZ 120/04 (Lex Polonica nr 402376). Wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej zawarty w skardze nie odnosi się w ogóle do sytuacji majątkowej wnioskodawczyni. Skarżąca nie przedstawiła argumentów, z których wynikałoby, że uiszczenie przez nią kary pieniężnej przed rozpoznaniem skargi, rodzi niebezpieczeństwo skutków o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Tymczasem to na wnioskodawczyni spoczywał obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Skarżąca w złożonym wniosku nie uprawdopodobniła, że nie zastosowanie ochrony tymczasowej spowoduje znaczną szkodę czy trudne do odwrócenia skutki. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak na wstępie na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.