V SA/Wa 1671/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Sędzia WSA - Beata Krajewska, Sędzia WSA - Małgorzata Rysz (spr.), Protokolant specjalista - Izabela Wrembel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2010 r. sprawy ze skargi J.B. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych; oddala skargę W dniu [...] października 2009 r. J.B. złożył do [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniosek o dofinansowanie w ramach środka 1.5 "Rekompensaty społeczno gospodarcze w celu zarządzania krajową flotą rybacką" na operację "Wcześniejsza emerytura" Programu Operacyjnego "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013". Pismem z dnia 30 grudnia 2009 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR wezwał J.B. do uzupełnienia złożonego wniosku m.in. poprzez złożenie dokumentów potwierdzających zatrudnienie na statku rybackim na dzień złożenia wniosku o dofinansowanie wraz z wyciągiem pływania potwierdzonym przez właściwy urząd morski. W piśmie z dnia 6 stycznia 2010 r. J.B. wyjaśnił, iż w dniu złożenia wniosku był już na emeryturze. Decyzją z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR odmówił przyznania J.B. wnioskowanej pomocy finansowej. W uzasadnieniu decyzji organ administracyjny przytoczył przebieg dotychczasowego postępowania oraz wskazując na przepisy prawa odnoszące się do przyznawania pomocy w ramach operacji "Wcześniejsza emerytura" wyjaśnił, iż wnioskodawca na dzień złożenia wniosku nie wykonywał zawodu rybaka. W ocenie organu I instancji wnioskodawca nie może zatem korzystać z pomocy przewidzianej Programem Operacyjnym "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013" ponieważ jak wynika z okoliczności ustalonych w sprawie w sposób trwały zaprzestał on wykonywania zawodu rybaka w roku 2002. J.B. złożył odwołanie od ww. decyzji. W uzasadnieniu pisma wyjaśnił, iż w jego ocenie wbrew twierdzeniu organu I instancji na dzień złożenia przedmiotowego wniosku spełniał wszystkie wymagane prawem warunki, natomiast nieprawidłowa ocena organu orzekającego w sprawie wynika z błędnej wykładni § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 28.06.2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty i zwracania pomocy finansowej na realizację środków objętych osią priorytetową 1 – Środki na rzecz dostosowania floty rybackiej, zawartą w programie operacyjnym "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013" (Dz. U. Nr 101, poz. 840 ze zm.). Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa po rozpatrzeniu odwołania w dniu [...] maja 2010 r. wydał decyzję nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Prezes ARiMR wyjaśnił, iż wnioskujący odszedł z zawodu rybaka przed dniem złożenia wniosku, co potwierdzają złożone w sprawie dokumenty, tj. świadectwa pracy i wyciąg pływania. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję J.B. zwrócił się o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Uzasadniając swoje stanowisko powtórzył argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu i instancji. Odpowiadając na skargę Prezes ARiMR wniósł o oddalenie skargi podtrzymując motywy przedstawiane w toku postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej: p.p.s.a., w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią – bez wątpienia – sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną polegającą na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie. Jednocześnie stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie natomiast z treścią art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c) powołanej wyżej ustawy), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 w/w ustawy). Uzasadniając wydane w tej sprawie orzeczenie przede wszystkim wskazać należy, iż stan faktyczny sprawy pozostaje pomiędzy stronami niesporny i nie budzi wątpliwości. Skarżący wezwany do przedstawienia dokumentów potwierdzających, że w dniu złożenia wniosku o dofinansowanie był zatrudniony na statku rybackim, dokumentów takich nie dostarczył, złożył natomiast oświadczenie, z którego wynika że w dniu składania wniosku nie był zatrudniony na statku rybackim, jest na emeryturze i nie pracuje jako rybak od 2002 r. Spór pomiędzy stronami, dotyczy interpretacji przepisu § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 28.06.2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty i zwracania pomocy finansowej na realizację środków objętych osią priorytetową 1 – Środki na rzecz dostosowania floty rybackiej, zawartą w programie operacyjnym "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013" (Dz. U. Nr 101, poz. 840 ze zm.) – zwanego dalej: "rozporządzeniem MRiRW", oraz znaczenia prawnych regulacji Unii Europejskiej dotyczących przedmiotowego zagadnienia wobec prawa określonego w tym zakresie przez polskiego ustawodawcę. W ocenie Sądu rację w toczącym się sporze należało przyznać organom administracyjnym, bowiem zastosowały w sprawie prawidłowe przepisy prawa krajowego i unijnego, oraz dokonały ich prawidłowej interpretacji. Zgodnie z treścią przepisu § 21 ust. 1 rozporządzenia MRiRW (w brzmieniu obowiązującym w przedmiotowej sprawie) pomoc w ramach rekompensat społeczno -gospodarczych na realizację operacji dotyczących "Wcześniejszych emerytur" jest przyznawana, w formie rekompensaty, rybakowi, który: 1) trwale zaprzestał wykonywania zawodu rybaka, 2) ukończył, co najmniej 55 rok życia, 3) pracował w zawodzie rybaka na statku rybackim, co najmniej przez 10 lat. Przedmiotowa pomoc finansowa może być zatem przyznana rybakowi spełniającemu łącznie wszystkie wyżej wymienione warunki. W ocenie Sądu organy administracyjne na podstawie prawidłowo ustalonego stanu faktycznego słusznie uznały, iż skarżący nie spełniał podstawowego warunku określonego w § 21 ust. 1 rozporządzenia MRiRW tj. nie był on rybakiem w rozumieniu obowiązujących przepisów prawa. Wyjaśnić tutaj należy, iż definicja pojęcia "rybak" określona została w art. 3 lit. b) rozporządzenia Rady WE nr 1198/2006 z dnia 27 lipca 2006 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Rybackiego (Dz. Urz. UE L 223 z dnia 15.08.2006r.) – zwanym dalej "rozporządzeniem 1198/2006". Zgodnie z treścią tego przepisu na potrzeby przedmiotowego rozporządzenia przez pojęcie "rybak" rozumie się; osobę, której zajęciem – uznanym przez państwo członkowskie – jest zawodowe rybactwo na pokładzie czynnego statku rybackiego. Jak słusznie podniesiono w odpowiedzi na skargę, rybakiem w rozumieniu tego przepisu jest, zatem wyłącznie taka osoba, która aktywnie wykonuje zawód rybaka na statku rybackim. Tym samym nie można uznać za rybaka osoby, która posiada wprawdzie uprawnienia do pracy w zawodzie rybaka, lecz faktycznie zawodu tego nie wykonuje. Skarżącego nie można, zatem uznać za rybaka w rozumieniu przepisu art. 3 lit b rozporządzenia 1198/2006. Dodać również należy, iż skoro dopiero ubiegając się o pomoc rybak musi złożyć pisemne zobowiązanie (na przyszłość) o zaprzestaniu wykonywania zawodu rybaka, zamiarem prawodawcy było wyłączenie z katalogu potencjalnych wnioskodawców osób, które zaprzestały już prowadzenia działalności rybackiej (patrz. załącznik nr I ust. 5 pkt 3 rozporządzenia MRiRW). Zgodzić się także należy z twierdzeniem organu, iż przedmiotowy program operacyjny nie jest programem pomocy socjalnej związanym z funkcjonowaniem branży rybackiej w krajach członkowskich w latach ubiegłych. Program ten ma bowiem zapewnić restrukturyzację gałęzi gospodarki i zmian w stosunku do stanu obecnego. Celem tego programu nie jest objęcie pomocą pracowników sektora rybackiego wykonujących pracę w okresach poprzednich, bowiem przedmiotem tego programu jest ochrona socjalna pracowników sektora rybołówstwa dotkniętego skutkami realizacji programu operacyjnego "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich na lata 2007-2013". Udzielanie pomocy podmiotom, które już kilka lat nie wykonują zawodu rybaka, nie byłoby zatem zgodne z celem tego programu. Reasumując, Skarżący pomimo wezwania do wykazania zatrudnienia na statku rybackim na dzień złożenia wniosku, nie wykazał tej okoliczności. Potwierdził przy tym, iż w dniu składania wniosku nie wykonywał zawodu rybaka. W świetle przedstawionych powyżej kryteriów przyznania wnioskowanej pomocy finansowej, organy administracyjne słusznie odmówiły uwzględnienia złożonego wniosku. Mając powyższe na uwadze należało orzec jak w sentencji orzeczenia.