V SA/Wa 1671/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska (spr.), Sędzia WSA - Marek Krawczak, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 26 lutego 2020 r. sprawy ze skargi Miasta [...] na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie określenie wysokości opłaty komorniczej: 1. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] 2. uchyla postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...]; 3. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) na rzecz Miasta [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi Miasta [...](dalej: Strona, Skarżąca, Wierzyciel) jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2019 r., znak [...] , utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego ... z dnia [...] stycznia 2019 r. znak [...] , w którym uchylono w całości własne postanowienie z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] i ponownie rozpatrzono sprawę i określono wysokość opłaty komorniczej na kwotę 30.383,23 zł. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Naczelnik Urzędu Skarbowego ...prowadził postępowanie egzekucyjnego wobec majątku R.K.na podstawie tytułu wykonawczego nr: [...]z dnia [...].01.2018 r., wystawionego przez Komisję do spraw usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich wydanych z naruszeniem prawa, na podstawie decyzji tej Komisji z dnia [...].12.2017 r., sygn. akt [...] , sygn. akt [...] , sygn. akt [...] , obejmującego należność główną w kwocie 604.381,30 zł wraz z odsetkami za zwłokę. W związku z wnioskiem Urzędu m. st. Warszawy z dnia [...] listopada 2018 r. o wydanie postanowienia o potrąceniu opłaty komorniczej na podstawie tytułu wykonawczego nr: [...]z dnia [...].01.2018 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego ...postanowieniem z dnia [...] grudnia 2018 r., znak: [...] , obciążył Wierzyciela opłatą komorniczą w wysokości 33.383.26 zł. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że w ramach prowadzonego postępowania egzekucyjnego, na podstawie wystawionego tytułu wykonawczego, wyegzekwowano kwotę 655.249,86 zł, z czego na należność główną 604.381,55 zł, na odsetki 3.283,20 zł oraz na koszty egzekucyjne 36.422,82 zł. Pismem z dnia 27 grudnia 2018 r. Miasto st. Warszawa wniosło zażalenie na powyższe postanowienie, zaskarżając je w całości. W uzasadnieniu wskazał, iż postanowienie zostało wydane z naruszeniem: - art.7, 77 § 1 oraz 107 § 3 w zw. z art. 126 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (k.p.a.), oraz w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (u.p.e.a.), poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego postanowienia w sposób, który w żadnej mierze nie pozwala na odtworzenie sposobu rozumowania organu, - art. 66 § 3 w zw. z art. la pkt 6 u.p.e.a. poprzez naliczenie opłaty komorniczej w wysokości innej niż 5%, określonej w ostatnim z wymienionych przepisów, tudzież w wysokości 5% liczonej od kwoty innej niż przekazana wierzycielowi przez organ egzekucyjny bądź wpłacana przez zobowiązanego w wyniku zastosowania środka egzekucyjnego, - art. 107 § 3 w zw. z art. 126 kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez brak określenia w zaskarżonym postępowaniu osoby wierzyciela - tj. podmiotu zobowiązanego do poniesienia kosztów egzekucyjnych związanych z przekazaniem przez organ egzekucyjny egzekwowanej należności lub przedmiotu. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2019 r., znak: [...] , wydanym w trybie autokontroli, o której mowa w art. 132 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a., Naczelnik Urzędu Skarbowego ...uchylił w całości własne postanowienie z dnia [...] grudnia 2018 r. i orzekł co do istoty sprawy, określając wysokość opłaty komorniczej na kwotę 30.383,23 zł. W uzasadnieniu organ I instancji stwierdził, iż w rozstrzygnięciu oraz uzasadnieniu uchylonego postanowieniu dokonano rozbieżnego określenia wysokości opłaty komorniczej, co w konsekwencji doprowadziło do określenia wysokości opłaty komorniczej w sposób błędny. Ponadto stwierdził, iż wskazanie wierzyciela na mocy uregulowań ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w tym oznaczenie go w tytule wykonawczym, winno być dokonywane z uwzględnieniem przepisów szczególnych, normujących określoną wierzytelność i tryb jej powstania oraz wskazujących wprost, podmiot na którego rzecz wydane zostało orzeczenie. Chodzi tu zatem o określony w konkretnym przepisie prawnym organ, na rzecz którego ma być wykonany dany obowiązek, do zakresu działania którego, lub wobec którego, należy realizacja tego obowiązku przez zobowiązanego. A zatem Komisja w postępowaniu egzekucyjnym w administracji pełni funkcję wierzyciela w rozumieniu jedynie formalnoprawnym i jest organem, który finansuje koszty powstałe w początkowej fazie postępowania egzekucyjnego, takie jak np. zaliczki na pokrycie związanych z egzekucją z nieruchomości. Natomiast podmiotem, na rzecz którego egzekwowana jest należność z tytułu obowiązku zwrotu równowartości nienależnego świadczenia jest m.st. Warszawa. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła Strona skarżąca. W uzasadnieniu wskazano, iż postanowienie zostało wydane z naruszeniem: - art. 132 w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez wydanie orzeczenia autokontrolnego opartego na innych przesłankach, niż wymienione w art. 132 k.p.a., - art. 132 § 1 w zw, z art. 144 k.p.a. poprzez wydanie postanowienia autokontrolnego w sytuacji, w której organ pierwszej instancji nie uwzględnił wszystkich zarzutów zawartych we wniesionym zażaleniu, - art. 107 § 1 w zw. z art. 126 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez brak jednoznacznego określenia w zaskarżonym postępowaniu podmiotu zobowiązanego do uiszczenia opłaty komorniczej, - art. 66 § 3 w zw. z art. la pkt 6 u.p.e.a. poprzez nałożenie obowiązku uiszczenia opłaty komorniczej na podmiot, który nie posiada statusu wierzyciela. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W., po rozpatrzeniu zażalenia, postanowieniem z dnia [...] lutego 2019 r. znak: [...] , utrzymał je w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że iż Naczelnik Urzędu Skarbowego ...uwzględnił w całości zarzuty Strony dotyczące błędnego naliczenia wysokości opłaty komorniczej, braku jednoznacznego wskazania zasad i metody jej naliczenia oraz uchybień dotyczących samego uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia i wydał, zgodnie z żądaniem Strony z dnia 27.12.2018 r., w ramach autokontroli postanowienie z dnia [...].01.2019 r., zgodnie ze wskazanymi przepisami art. 132 i 133 k.p.a. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 66 § 3 w zw. z art. 1a pkt 6 u.p.e.a. poprzez nałożenie obowiązku uiszczenia opłaty komorniczej na podmiot, który nie posiada statusu wierzyciela - organ odwoławczy wskazał - iż ww. tytuł wykonawczy z dnia [...].01.2018 r. nr [...]został wystawiony przez Komisję do spraw usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich wydanych z naruszeniem prawa, która decyzjami z dnia [...].12.2017 r., sygn. akt [...] , sygn. akt [...] , sygn. akt [...] nakazała zwrot należności na rzecz Miasta Stołecznego Warszawy. Komisja w treści tytułu wykonawczego w rubryce F poz. 5 "Nazwa i adres siedziby podmiotu, któremu należy przekazać wyegzekwowaną należność pieniężną" wskazała "Gmina M. St. Warszawa, pl. Bankowy 3/5, 00-950 Warszawa" oraz podała właściwy numer rachunku bankowego. W rubryce F poz. 1 "Nazwa wierzyciela" wskazano nazwę Komisji. Zgodnie bowiem z brzmieniem art. 29 ust. 1 pkt 4 oraz 31 ust 1 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2267) w razie, gdy decyzja reprywatyzacyjna wywołała nieodwracalne skutki prawne, Komisja stwierdza wydanie tej decyzji z naruszeniem prawa i wskazuje okoliczności, z powodu których nie można jej uchylić, nakłada obowiązek zwrotu równowartości nienależnego świadczenia na osobę na rzecz której wydano decyzję reprywatyzacyjną. Z powyższej regulacji wynika, że Komisja w postępowaniu egzekucyjnym w administracji pełni funkcje wierzyciela w rozumieniu jedynie formalnoprawnym. Zgodnie z art. 31 ust. 5 cyt. ustawy do zabezpieczenia egzekucji należności, o których mowa w ust. 1-3, stosuje się przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Natomiast na mocy art. 32 cyt. ustawy podmiotem, na rzecz którego egzekwowana jest należność z tytułu obowiązku zwrotu równowartości nienależnego świadczenia jest Miasto Stołeczne Warszawa, bowiem w ww. przepisie prawa ustawodawca wskazał że dochody z tytułu świadczeń, o których mowa w art. 31 ust. 1, art. 31a oraz art. 39 ust. 3, należne m.st. Warszawie wykorzystuje się wyłącznie na wypłatę odszkodowania lub zadośćuczynienia, o którym mowa w art. 33. Wobec powyższego DIAS stwierdził, iż w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie ww. tytułu wykonawczego, to na rzecz Urzędu Miasta Stołecznego Warszawy, Naczelnik Urzędu Skarbowego ...egzekwował należności objęte przedmiotowym tytułem wykonawczym, co do których, zgodnie z ww. art. 31 ust. 5, stosuje się przepisy ustawy egzekucyjnej. W świetle art. 66 § 1 ustawy egzekucyjnej wierzyciel ponosi wydatki związane z przekazaniem mu egzekwowanej należności lub przedmiotu. § 2 ww. przepisu stanowi, iż wydatki, o których mowa w § 1, organ egzekucyjny pokrywa z wyegzekwowanych kwot. Według § 3 ww. przepisu wierzyciel, na rzecz którego organ egzekucyjny dokonał czynności egzekucyjnych, jest obowiązany, z zastrzeżeniem § 4, do uiszczenia opłaty komorniczej. § 5 stanowi, iż opłata komornicza przypada na rzecz tego organu, który dokonał ściągnięcia należności pieniężnej lub zastosował środki egzekucyjne, w wyniku których należność została zapłacona. § 6 stanowi, iż do opłaty komorniczej stosuje się odpowiednio § 2 oraz art. 64c § 11 i 12, a jeżeli niezgodne z prawem wszczęcie i prowadzenie egzekucji spowodowało obce państwo - również odpowiednio art. 64c § 3a i 3b. § 7 stanowi, że jeżeli wierzyciel uchyla się od uiszczenia opłaty komorniczej, opłata ta, w części, w jakiej nie została potrącona przez organ egzekucyjny, podlega przymusowemu ściągnięciu w trybie egzekucji administracyjnej, po uprzednim doręczeniu upomnienia z zagrożeniem egzekucją, a następnie wystawieniu tytułu wykonawczego. Wobec powyższego organ odwoławczy stwierdził, iż w oparciu o wyżej wskazane obowiązujące przepisy art. 1a pkt 6 i art. 66 u.p.e.a., mające zastosowanie do dochodzonych i wyegzekwowanych przez organ egzekucyjny należności (art. 31 ust. 5 ustawy o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich), Naczelnik Urzędu Skarbowego ...dokonał potrącenia należnej organowi opłaty komorniczej w wysokości 5% z wyegzekwowanych należności (607.664,55 zł) tj. 30.383,23 zł, natomiast pozostałą kwotę przekazano kolejno w dniach 19, 22, 24 i 25.01.2018 r. na konto Urzędu Miasta Stołecznego Warszawy wskazane w tytule wykonawczym. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. stwierdził tym samym brak podstaw prawnych do uchylenia zaskarżonego postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego ...z dnia [...].01.2019 r., w którym uchylono w całości postanowienie z dnia [...].12.2018 r. i ponownie rozpatrzono sprawę i określono wysokość opłaty komorniczej na kwotę 30.383,23 zł. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia Dyrektora IAS oraz o uchylenie, na podstawie art. 135 p.p.s.a., również postanowienia organu pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie: a) przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj. - art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 132 § 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 r., ze zm.; dalej jako k.p.a.), poprzez utrzymanie w mocy postanowienia, które zostało wydane w trybie autokontroli pomimo nie spełnienia wszystkich przesłanek niezbędnych do wydania postanowienia autokontrolnego, - art. 10 k.p.a. poprzez brak umożliwienia stronie skarżącej udziału w postępowaniu wyrażające się w niepoinformowaniu strony o zgromadzeniu materiału dowodowego oraz pominięciu prawidłowo ustanowionego w sprawie pełnomocnika skarżącego, - art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia, w którym nie wskazano jednoznacznie osoby wierzyciela, zobowiązanego do uiszczenia opłaty komorniczej, b) przepisów prawa materialnego, tj. - art. 66 § 3 w zw. z art. 1a pkt 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 1314, ze zm., zwanej dalej u.p.e.a.) poprzez błędne uznanie, że m. st. Warszawa jest wierzycielem, zobowiązanym do uiszczenia opłaty komorniczej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje stanowisko i argumentację zaprezentowaną w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 z p. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z p. zm. – dalej: p.p.s.a.), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego pod kątem zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Jednocześnie, zgodnie z przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonego postanowienia ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu (patrz: T. Woś - Postępowanie sądowo-administracyjne, Warszawa 1996 r., str. 224). W tym celu Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). W tym miejscu wskazać również należy, że zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. oraz art. 120 p.p.s.a., jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Oznacza to, że w przypadku skarg na tego rodzaju postanowienia, skierowanie ich do rozpoznania w przywołanym trybie nie zostało uzależnione od stosownego wniosku strony w tym zakresie. Mając na uwadze powyższe, na tej właśnie podstawie, sąd rozpoznał skargę w trybie uproszczonym. Skarga jest zasadna, gdyż organy administracji obu instancji w kontrolowanym postępowaniu naruszyły przepisy postępowania administracyjnego, choć nie wszystkie stwierdzone uchybienia mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem zaskarżenia w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W., utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego ...z dnia [...] stycznia 2019 r., którym uchylono w całości własne postanowienie z dnia [...] grudnia 2018 r. i ponownie rozpatrzono sprawę i określono wysokość opłaty komorniczej. Rozstrzygnięcie Naczelnika US z dnia [...] stycznia 2019 r. zostało wydane przez organ pierwszej instancji w trybie art. 132 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2006 z p. zm., dalej jako k.p.a.). Przepis ten stanowi, że jeżeli odwołanie wniosły wszystkie strony a organ administracji publicznej, który wydał decyzję uzna, że to odwołanie zasługuje w całości na uwzględnienie, może wydać nową decyzję, w której uchyli lub zmieni zaskarżoną decyzję. Ustawodawca przewidział w cytowanym przepisie wyjątek od zasady związania organu pierwszej instancji własną decyzją, wyznaczając jednocześnie granice autokontroli. Możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ pierwszej instancji uzależniona jest od zaistnienia dwóch przesłanek: formalnej - wniesienia odwołania przez wszystkie strony lub, w przypadku wniesienia odwołania przez jedną stronę, zgody pozostałych stron oraz materialnej - uznanie przez organ pierwszej instancji, że odwołanie zasługuje w całości na uwzględnienie. Organ pierwszej instancji po ustaleniu, że spełniony jest pierwszy warunek, powinien dokonać oceny prawidłowości własnej decyzji w świetle zarzutów podniesionych w odwołaniu. Ustosunkowując się do zarzutów skargi wskazać należy, że w toku postępowania autokontrolnego przy ocenie, czy odwołanie (zażalenie) zasługuje w całości na uwzględnienie należy uwzględniać zarówno wnioski odwołania (zażalenia) co do zaskarżonej decyzji (postanowienia), jak i merytoryczną treść żądania. Oznacza to, że organ pierwszej instancji jest związany i zarzutami odwołania (zażalenia), i wnioskami w nim zawartymi. Nie jest zatem dopuszczalne wyjście poza granice odwołania (zażalenia). Odwołanie (zażalenie) zasługuje na uwzględnienie tylko wtedy, gdy organ pierwszej instancji uzna żądanie strony zawarte w odwołaniu (zażaleniu) za usprawiedliwione w całości. Wyjście poza zarzuty i wnioski odwołania (zażalenia) jest w omawianym postępowaniu niedopuszczalne. W rozpoznawanej sprawie organ pierwszej instancji uwzględnił wniosek Strony, gdyż uchylił własne postanowienie uznając je za wadliwe, dokonał tego jednak z naruszeniem art. 132 § 1 k.p.a., ponieważ uwzględniło je tylko w części odnoszącej się do nieprawidłowego wyliczenia wysokości naliczonej opłaty komorniczej. Jednocześnie organ w postanowieniu wydanym w trybie autokontroli nie odniósł się do pozostałych zarzutów wyrażonych w zażaleniu, a dotyczących naruszenia art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez brak określenia w zaskarżonym postępowaniu osoby wierzyciela - tj. podmiotu zobowiązanego do poniesienia kosztów egzekucyjnych związanych z przekazaniem przez organ egzekucyjny egzekwowanej należności lub przedmiotu. Organ co prawda odniósł się do wątpliwości Strony dotyczących prawidłowości określenia osoby zobowiązanej do ponoszenia opłaty komorniczej (wierzyciela), jednakże intencją Skarżącej była zmiana osoby zobowiązanego do ponoszenia tej opłaty, co nie zostało uwzględnione w całości. Jeżeli organ I instancji nie mógł uwzględnić w całości zarzutów zawartych w zażaleniu, nie mógł zastosować trybu autokontroli wynikającego z art. 132 k.p.a., a organ II instancji nie miał podstaw prawnych do utrzymania w mocy tego postanowienia. Organy działając z naruszeniem art. 132 k.p.a. w rzeczywistości pozbawiły Stronę dwuinstancyjnego postępowania, zagwarantowanego art. 15 k.p.a., i uniemożliwiły dwukrotne rozpatrzenie wątpliwości odnośnie zarówno osoby zobowiązanej do poniesienia opłaty komorniczej, jak też i wysokości tej opłaty. Rozpoznając sprawę ponownie, organy uwzględnią przedstawioną przez Sąd ocenę prawną zagadnienia i prawidłowo określą wysokość opłaty komorniczej, jak też wskażą zobowiązanego do niej poniesienia, stosując wskazane przepisy prawa materialnego i procesowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie i na mocy art. 145 § 1 ust. 1 lit. c p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 wyroku . Nadto - na mocy art. 135 p.p.s.a. - Sąd w punkcie 2 wyroku uchylił postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego ...z dnia [...] grudnia 2018 r. Odnośnie do wniosku o zwrot kosztów, Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje Skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Do kosztów tych zalicza się między innymi koszty sądowe, w tym wpis, a także wynagrodzenie pełnomocnika reprezentującego stronę skarżącą, o czym stanowi art. 205 § 1 i § 2 p.p.s.a. Wniosek o zwrot kosztów Sąd rozstrzygnął zatem w oparciu o wskazane przepisy, zasądzając na rzecz Skarżącej kwotę 597 zł, stanowiącą sumę uiszczonego w sprawie wpisu sądowego (100 zł) oraz wynagrodzenia radcy prawnego (480 zł), jak również zwrot uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł).