V SA/Wa 1672/15

Referendarz sądowy Konrad Łukaszewicz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 23 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi W. K. na postanowienie Ministra Finansów z dnia (...) stycznia 2015 r. Nr (...) w przedmiocie odmowy wstrzymania postępowania egzekucyjnego postanawia: 1. przyznać prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata, o którego wyznaczenie zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej w W. 2. umorzyć postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 9 czerwca 2015 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Wyrokiem z dnia 18 września 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę W. K. Wnioskiem – sporządzonym na formularzu PPF z dnia 19 października 2015 r. – skarżący wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wskazał, iż sam prowadzi gospodarstwo domowe, posiada dom o pow. 66 m2, natomiast nie posiada zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. W rubryce 10 wniosku oświadczył, iż osiąga dochód z tytułu renty w wysokości 561 zł netto miesięcznie. W uzasadnieniu podniósł, iż jest osobą chorą i leczy się, brakuje mu środków na opłacenie rachunków i wykup leków. Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje: Prawo pomocy stanowi wyjątek od zasady ponoszenia przez stronę kosztów związanych z jej udziałem w postępowaniu sądowym i może zostać przyznane osobie fizycznej w zakresie częściowym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.); zwanej dalej: "p.p.s.a."). Wniosek zasługuje na uwzględnienie w zakresie ustanowienia dla skarżącego pełnomocnika z urzędu. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż rozpoznając niniejszy wniosek należało mieć na uwadze sytuację majątkową wnioskodawcy, ustaloną w niniejszej sprawie w toku wcześniejszego postępowania z wniosku o prawo pomocy, zakończonego postanowieniem z dnia 9 czerwca 2015 r., którym zwolniono skarżącego od kosztów sądowych. Zauważyć trzeba, iż wnioskodawca nie posiada wystarczającego dochodu, który pozwoliłby mu ponieść koszty związane z udziałem profesjonalnego pełnomocnika, mając na uwadze to, że skarga kasacyjna musi być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego (art. 175 § 1 p.p.s.a.). Wskazać w szczególności należy, iż sytuacja majątkowa w jakiej się znalazł jest trudna, uzyskiwane dochody są niewielkie i w całości pożytkowane na zaspokojenie niezbędnych potrzeb życiowych oraz leczenie. Mając zatem na uwadze, iż wnioskodawca nie dysponuje zasobami pieniężnymi, które mógłby przeznaczyć na koszty sądowe, uznać należało, że spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego z urzędu. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia. Natomiast w pozostałym zakresie rozpoznanie wniosku stało się zbędne. Zauważyć bowiem należy, iż wnioskodawca został już w niniejszej sprawie zwolniony od kosztów sądowych w całości – mocą przywołanego na wstępie postanowienia z dnia 9 czerwca 2015 r. – które nie zostało cofnięte ani zmienione. Wobec tego, iż skarżący nie ma obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w sprawie, w tym występując ze skargą kasacyjną, wniosek w tym zakresie należało umorzyć. Stosownie bowiem do przepisu art. 249a p.p.s.a., jeżeli rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 258 § 1 w zw. art. 249a p.p.a.s.a. orzeczono, jak w punkcie drugim sentencji postanowienia.