V SA/Wa 1674/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Małgorzata Rysz, Sędzia WSA - Beata Krajewska, Sędzia WSA - Joanna Zabłocka (spr.), Protokolant - Sylwia Wojtkowska-Just, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2008 r. sprawy ze skargi A. O. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. oddala skargę Decyzją z dnia [...] czerwca 2003 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych, działając na podstawie art. 83 ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych oraz art. 115 ordynacji podatkowej w związku z art. 31 i 32 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych orzekł, że A. O. jako wspólnik spółki cywilnej, działającej pod nazwą Zakład Usługowo Produkcyjny "G." s.c. odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie ze spółką za jej zaległości z tytułu należności składkowych na ubezpieczenie społeczne , ubezpieczenie zdrowotne , na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, dotyczące okresu od stycznia 2000 r. do grudnia 2002 r. Decyzja zawierała kwoty zadłużenia wraz z odsetkami za zwłokę naliczonymi na dzień [...] czerwca 2003 r. Pismem z dnia [...] września 2007 r. A. O. zwrócił się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z wnioskiem o umorzenie zadłużenia . Wskazał, że zapłata należności wobec ZUS jest nierealna ze względu na jego możliwości zarobkowe i może skutkować pozbawieniem jego rodziny możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych, o których mowa w §3 ust.1 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne. Decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił umorzenia zadłużenia posiadanego przez A. O. wobec ZUS. W uzasadnieniu decyzji organ orzekający stwierdził, że w sprawie nie zachodzą przesłanki umożliwiające umorzenie nieopłaconych należności z tytułu składek. Wskazał, że nie wykorzystano wszystkich środków egzekucyjnych, w związku z czym nie można jednoznacznie stwierdzić, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne, nie został również stwierdzony przez Naczelnika Urzędu Skarbowego brak majątku. Wyjaśnił, że dokumenty przedstawione przez stronę nie potwierdzają jednoznacznie jej trudnej sytuacji finansowej, strona otrzymuje dochód w postaci świadczenia emerytalnego, mieszka z małżonką , która pracuje. Wyjaśnił, że umorzenie zaległych składek jest zastrzeżone da sytuacji szczególnie drastycznych, gdy ze względu na wiek, stan zdrowia oraz znikome źródło utrzymania, nie jest możliwe wywiązanie się z zobowiązań wobec ZUS, a takie okoliczności w tej sprawie nie występują. Pismem z dnia [...] grudnia 2007 r. A. O. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, umorzenie zadłużenia oraz określenie zakresu podmiotów zobowiązanych, poprzez odpowiedź na pytanie czy M. G. jest dłużnikiem w przedmiotowej sprawie oraz o wskazanie czy i do jakiej kwoty możliwe jest ograniczenie odpowiedzialności wnioskodawcy w stosunku do należności powstałych z tytułu nieuregulowanych składek finansowanych przez ubezpieczonego. W uzasadnieniu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy A. O. podniósł, że oparł wniosek na przedstawieniu sytuacji zarobkowej swojej i żony, wykazał swoją kondycję finansową, wskazując nie tylko na pasywa swojego majątku, ale również aktywa. Wysokość zadłużenia oraz zajęcie prawa majątkowego na rzecz Urzędu Gminy w S. nie dają wnioskodawcy żadnych możliwości zaspokojenia wierzyciela. W ocenie wnioskodawcy jego możliwości zarobkowe przy wysokości zadłużenia, w całości wyczerpują przesłankę z§3ust.1 pkt 1 rozporządzenia. Podniósł ponadto, iż wbrew treści uzasadnienia ZUS rozporządzenie nie nakłada konieczności wystąpienia zdarzeń losowych i klęsk żywiołowych oraz konieczności sprawowania opieki nad członkami rodziny, ponieważ mają charakter fakultatywny. Podniósł również, że w spółce G. wnioskodawca reprezentował firmę na zewnątrz, a za płatności odpowiadali G., w szczególności W. G. Na W. G. spoczywał też obowiązek zajmowania się płaceniem składek do ZUS. Dalej wnioskodawca postawił pytanie, czy M. G. został wezwany do zaspokojenia wierzytelności ZUS. Poinformował, że w 2000 roku, kiedy zaczęło powstawać zadłużenie wobec ZUS M. G. syn W. G. zaczął budować dom, w tym samym czasie dom zaczęła budować córka W. G., która zajmowała się finansami firmy. Wskazał, że art. 30 ustawy o systemie ubezpieczeń nie przekreśla możliwości ZUS do ograniczenia zobowiązania solidarnego, na podstawie przepisów ogólnych,np.art.373 kc. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, działając w imieniu Zakładu utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] listopada 2007 r. W uzasadnieniu decyzji organ orzekający , po przytoczeniu treści przepisów ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych i §3 ust.1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne stwierdził, że po przeanalizowaniu akt sprawy uznał, iż nie zaistniały przesłanki do umorzenia należności z tytułu składek. Nadal nie została stwierdzona całkowita nieściągalność zadłużenia. Nie zachodzi również tak trudna sytuacja finansowa wnioskodawcy i jego rodziny, która uzasadniałaby umorzenie zadłużenia. Stwierdził, że nawet w przypadku wystąpienia przesłanki całkowitej nieściągalności organ orzekający może, ale nie musi umorzyć zaległości. Wyjaśnił, że do czasu całkowitej spłaty zadłużenia zarówno wnioskodawca jak i jego wspólnicy odpowiadają za całość zadłużenia, a ewentualne rozliczenia między wspólnikami będą miały charakter cywilny. Na powyższą decyzję z dnia [...] kwietnia 2008 r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w zakresie dotyczącym odmowy umorzenia należności powstałych z tytułu nieuregulowanych składek w części finansowanej przez płatnika. Zaskarżonej decyzji zarzucił, że została wydana z naruszeniem: art. 6 K.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji RP oraz art.7 i 8 K.p.a. z powodu naruszenia podstawowych zasad przy prowadzeniu postępowania administracyjnego poprzez nie ustosunkowanie się do punktu 3 i 4 zawartych we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy; art.7 i 9 K.p.a. poprzez brak precyzyjnego określenia całkowitej wierzytelności ze wskazaniem wysokości i wymagalności składek; art.107§3 w zw. z art. 7 K.p.a. poprzez niezbadanie stanu faktycznego w przedmiocie kręgu zobowiązanych podmiotów, nieuwzględnienie i nie odniesienie się do działań strony w szczególności poprzez możliwość nieodpłatnego korzystania z nieruchomości, następnie nieodpłatnego przeniesienia własności nieruchomości, które miały na celu umożliwienie pozostałym wspólnikom realizację zobowiązań względem ZUS. Rozwijając zarzuty w motywach skargi, skarżący podniósł, że jego dotychczasowe postępowanie, w szczególności umożliwienie pozostałym wspólnikom realizacji spłaty zadłużenia wobec ZUS powinno być dodatkowym uzasadnieniem umorzenia składek. ZUS w uzasadnieniach decyzji nie odniósł się do postępowania strony, co stanowi naruszenie art. 107§3 K.p.a. Kolejnym argumentem przemawiającym za umorzeniem jest niekorzystny stan majątkowy strony, w dużej mierze mający swoje źródło w ułatwianiu pozostałym wspólnikom realizacji zobowiązań wobec ZUS. Podniósł, że zgodnie z art.28 ust.3a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych umorzenie zadłużenia może być zrealizowane pomimo braku całkowitej nieściągalności zadłużenia, nieuzasadniony jest więc argument ZUS, że nadal nie została stwierdzona przez Naczelnika Urzędu Skarbowego całkowita nieściągalność zadłużenia. Ponadto w ocenie strony, a wbrew twierdzeniom ZUS, sam fakt ponoszenia kosztów związanych z codziennym życiem w kontekście osiąganych zarobków i wysokości zadłużenia, a także działania strony w celu umożliwienia wspólnikom spłaty zadłużenia świadczy o istnieniu wyjątkowego interesu strony w umorzeniu zadłużenia i może stanowić przypadek umorzenia na podstawie art. 28 ust. 3a ustawy. Podkreślił, że wyliczenie uzasadnionych przypadków umorzenia zadłużenia zawarte w §3 rozporządzenia Ministra Gospodarki, pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne nie stanowi katalogu zamkniętego, a więc możliwe są sytuacje nie wskazane w rozporządzeniu, w stosunku do których ZUS może podjąć decyzję o umorzeniu. W odpowiedzi na skargę Prezes ZUS wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - patrz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269). W tym zakresie działalności sądów administracyjnych mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 145 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153, poz.1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości lub w części jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli zachodzą określone w art. 156 K.p.a. przyczyny nieważności decyzji sąd stwierdza nieważność decyzji. Jak wynika z powyższych przepisów nie każde naruszenie przepisów prawa przez organy orzekające w sprawie jest podstawą do uchylenie zaskarżonej decyzji. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji wydanej przez Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych działającego w imieniu ZUS, w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu, tj. badając zaskarżone orzeczenie pod względem jego zgodności zarówno z przepisami procesowymi, jak i z normami prawa materialnego, Sąd nie stwierdził, aby decyzja ta została wydana z naruszeniem norm prawa w stopniu , który mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Na wstępie należy wyjaśnić, że w świetle przepisów ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych ( Dz.U.2007 r. Nr 11, poz.74), zwanej dalej "ustawą" , z punku widzenia możliwości umorzenia zadłużenia należy rozróżnić trzy rodzaje składek na ubezpieczenia społeczne: 1/ składki na ubezpieczenia ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek na te ubezpieczenia, czyli te , które przedsiębiorca opłaca z tytułu własnego ubezpieczenia. Należności z tytułu tych składek mogą być umarzane w przypadku ich całkowitej nieściągalności na podst. art. 28 ust.2 i 3 ustawy , a również na podstawie ust. 3 a w uzasadnionych przypadkach w sytuacji kiedy nie występuje całkowita nieściągalność ; 2/ składki finansowane przez płatników za innych ubezpieczonych, czyli te, które pracodawca finansuje i opłaca za pracowników. Należności z tytułu tych składek mogą być umarzane tylko na podstawie art. 28 usta. 2 i 3, czyli w przypadku ich całkowitej nieściągalności; 3/ składki finansowane przez ubezpieczonych nie będących płatnikami, czyli te składki, które finansują pracownicy, a pracodawca jest tylko ich płatnikiem. Te składki w ogóle nie mogą być umarzane. Zasadą ustaloną w art. 28 ust.2 ustawy jest , że należności z tytułu składek mogą być umarzane tylko w przypadku ich całkowitej nieściągalności, z zastrzeżeniem postanowień ust. 3a. Sytuacje całkowitej nieściągalności zostały wyliczone w art.28 ust. 3 ustawy. Wyliczenie zawarte w przepisie art. 28 ust. 3 ustawy jest wyczerpujące, tj. stanowi zamknięty katalog sytuacji, w których można uznać, iż ma miejsce całkowita nieściągalność należności z tytułu składek. Całkowita nieściągalność, o której mowa w ust. 2 i 3 zachodzi, gdy: 1) dłużnik zmarł nie pozostawiając żadnego majątku lub pozostawił ruchomości niepodlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów albo pozostawił przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty stanowiącej trzykrotność przeciętnego wynagrodzenia i jednocześnie brak jest następców prawnych oraz nie ma możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie; 2) sąd oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości dłużnika lub umorzył postępowanie upadłościowe z przyczyn, o których mowa w art. 13 i art. 361 pkt 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze; 3) nastąpiło zaprzestanie prowadzenia działalności przy jednoczesnym braku majątku, z którego można egzekwować należności, małżonka, następców prawnych, możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa; 4) nie nastąpiło zaspokojenie należności w zakończonym postępowaniu likwidacyjnym; 4a) wysokość nieopłaconej składki nie przekracza kwoty kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym; 5) naczelnik urzędu skarbowego lub komornik sądowy stwierdził brak majątku, z którego można prowadzić egzekucję; 6) jest oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne. Od zasady możliwości umorzenia składek w przypadku ich całkowitej nieściągalności ustawa przewiduje dwa wyjątki. Pierwszy wyjątek został opisany w art. 28 ust. 3a. ustawy, który stanowi, że należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek na te ubezpieczenia mogą być w uzasadnionych przypadkach umarzane pomimo braku ich całkowitej nieściągalności. Tym samym ustawodawca dopuścił możliwość umorzenia pomimo braku całkowitej nieściągalności składek tych ubezpieczonych, którzy są równocześnie płatnikami składek , czyli przedsiębiorców i wykluczył umorzenie należności z tytułu składek tych ubezpieczonych którzy nie są płatnikami składek, a więc pracowników. Przesłanki uzasadniające umorzenie należności wymienionych w ust. 3 a, zostały przykładowo wymienione w § 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne z dnia 31 lipca 2003r. Odnosząc się do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że ponieważ zadłużenie dotyczy wyłącznie składek za pracowników, co skarżący potwierdził na rozprawie przez WSA, w sprawie nie ma możliwości zastosowania art. 28 ust. 3a. Organy orzekające niepotrzebnie dokonały w uzasadnieniach decyzji obu instancji rozważań na temat braku możliwości umorzenia zadłużenia z powodu nie udokumentowania przez stronę dostatecznie trudnej sytuacji finansowej strony i jego rodziny. Rozważania te zasugerowały stronie, że w przypadku udokumentowania jej szczególnego interesu w umorzeniu zadłużenia, zadłużenie w części może być umorzone. Przyjęcie możliwości umorzenia na podstawie art. 28 ust.3a ustawy zadłużenia z tytułu nieopłaconych składek za pracowników, stanowi naruszenie prawa materialnego - art.28 uts.3a poprzez błędną jego interpretację. Nie było to jednak naruszenia przepisu prawa, które ( wobec odmowy umorzenia), miało wpływ na wynik sprawy. Drugi wyjątek od zasady możliwości umorzenia zobowiązań w przypadku ich całkowitej nieściągalności określony został w art. 30 ustawy, który stanowi, że do składek finansowanych przez ubezpieczonych nie będących płatnikami składek nie stosuje się art. 28 i 29 ustawy. Składki finansowane przez ubezpieczonych nie będących płatnikami składek, są to składki od wynagrodzeń pracowników w części finansowanej przez pracowników. Ponieważ do tych składek nie stosuje się przepisów art. 28 i 29 ustawy, tych składek w żadnej sytuacji nie można umorzyć ani rozłożyć na raty. O odmowie umorzenia tych składek organy orzekły prawidłowo, natomiast nie odniosły się do nich w uzasadnieniach decyzji, co stanowi naruszenie przepisów postępowania - art.107§3 K.p.a. Ponieważ składki te w ogóle nie mogą być umorzone, w stanie faktycznym sprawy naruszenie przepisów postępowania nie miało wpływu na jego wynik. W tym miejscu należy wyjaśnić, że przepisy ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych rozróżniają pojęcie "należności z tytułu składek" od pojęcia " składek". Należności z tytułu składek zostały zdefiniowane w art.24 ust.2 ustawy, jako "składki oraz odsetki za zwłokę, koszty egzekucyjne, koszty upomnienia i dodatkowa opłata". Przepisy art. 28 ustawy przewidują możliwość umorzenia należności z tytułu składek, a więc zarówno składek jak i należności ubocznych, w tym odsetek za zwłokę. Natomiast art. 30 ustawy stanowi, że do składek finansowanych przez ubezpieczonych nie będących płatnikami nie stosuje się art. 28 i 29, wyłącza więc stosowanie przepisów o możliwości umorzenia tylko w odniesieniu do składek, a nie do należności z tytułu składek, nie zabrania więc umarzania odsetek i innych należności ubocznych od składek na ubezpieczenie pracowników w części finansowanej przez ubezpieczonych nie będących płatnikami składek. Należy podkreślić, że możliwość umorzenia tych należności należy rozpatrywać na zasadach ogólnych tj. w oparciu o art. 28 ust. 2 i 3 (brak bowiem podstaw do zastosowania ust.3a) ustawy. W rozpoznawanej sprawie, wobec braku całkowitej nieściągalności, nie było podstaw do umorzenia i tej części zadłużenia. Rozważając możliwość umorzenia należności z tytułu składek finansowanych i opłacanych przez pracodawcę za pracowników, a więc tych należności z tytułu składek, które mogą być umarzane tylko w przypadku ich całkowitej nieściągalności w sytuacjach wymienionych w art. 28 ust. 3 ustawy, organy orzekające prawidłowo ustaliły, że w sytuacji zobowiązanego nie zachodzi żadna z przesłanek całkowitej nieściągalności wymieniona w art. 28 ust. 3, a tylko wystąpienie którejkolwiek z sytuacji opisanych w ust. 3 art. 28 ustawy byłoby podstawą do rozważenia możliwości umorzenia tych należności. Organy orzekające prawidłowo podkreśliły fakt posiadania przez zobowiązanego stałego źródła dochodu w postaci wynagrodzenia oraz fakt, że Naczelnik Urzędu Skarbowego nie stwierdził całkowitej nieściągalności. Odnosząc się do podkreślanego przez skarżącego faktu, iż nie przyczynił się on do powstania zadłużenia, bo nie on odpowiadał w spółce za odprowadzanie składek, należy stwierdzić, że zgodnie z wyżej omówionymi przepisami ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, brak przyczynienia się do powstania zadłużenia nie jest przesłanką, która mogłaby być podstawą umorzenia długu. Ponadto należy przypomnieć, że decyzja stwierdzająca odpowiedzialność skarżącego za zobowiązania spółki cywilnej, której był wspólnikiem została wydana w 2003 r., jest decyzją ostateczną i nie podlega ocenie w tym postępowaniu. Niezależnie od faktu, że decyzja ta jest decyzją ostateczną należy wyjaśnić, iż nie należy do zakresu kompetencji sądów administracyjnych rozpoznawanie odwołań od decyzji ZUS stwierdzających wysokość zadłużenia i decyzji stwierdzających odpowiedzialność wspólnika za długi spółki. Odwołanie od takich decyzji przysługuje do sądu powszechnego. Odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu braku precyzyjnego określenia całkowitej wierzytelności, ze wskazaniem wysokości i wymagalności składek, Sąd wyjaśnia, że strona, jeżeli ma wątpliwości co do wysokości zaległych składek, może w każdym czasie wystąpić do ZUS z wnioskiem o wydanie decyzji określającej wysokość zadłużenia i w przypadku nie zgadzania się z decyzją, odwołać się od nie do sądu powszechnego. Odnosząc się do podnoszonej przez skarżącego okoliczności, że odchodząc ze spółki zostawił spółkę ze znacznym majątkiem, a ponadto poczynił rozporządzenia swoim majątkiem umożliwiające wspólnikom spłatę zadłużenia wobec ZUS, należy stwierdzić, że to również nie są okoliczności, które mogłyby uzasadniać umorzenie zadłużenia. Słusznie w tym zakresie wypowiedział się ZUS , że sprawy te mogą być rozstrzygnięte między skarżącym a pozostałymi wspólnikami spółki cywilnej, na drodze cywilnoprawnej. Można tylko stwierdzić, że posiadając majątek (nieruchomość) w sytuacji zadłużenia wobec ZUS, dłużnik nie powinien był nieodpłatnie przekazywać nieruchomości wspólnikom, którzy już wcześniej zawiedli jego zaufanie nie opłacając składek ZUS, ale winien był rozporządzić majątkiem w sposób, który umożliwiłby mu spłatę zadłużenia w całości lub w części. Odnosząc się do zarzutu nie zbadania "kręgu zobowiązanych podmiotów" należy wyjaśnić, że zobowiązanie skarżącego do opłacania zobowiązań za spółkę cywilną "G." zostało ustalone decyzją z 2003 r. Niewątpliwie stanowi interes faktyczny skarżącego, aby egzekucja zaległych należności spółki wobec ZUS była prowadzona również wobec pozostałych odpowiedzialnych za zobowiązania spółki cywilnej, ustalenia w tym zakresie, przekraczają jednak zakres postępowania w sprawie o umorzenie zadłużenia wnioskodawcy. Oceniając zaskarżoną decyzję pod względem jej zgodności z przepisami prawa, Sąd stwierdził, że przy wydawaniu decyzji doszło do naruszenia zarówno prawa materialnego jak i przepisów postępowania, jednak stwierdzone naruszenia przepisów nie miały wpływu na wynik sprawy i dlatego nie mogły być podstawą do uchylenia przez Sąd zaskarżonej decyzji. Sąd stwierdził, że organy orzekające w sprawie działały na podstawie i w granicach prawa, nie doszło więc do naruszenia art. 7 Konstytucji. Wobec powyższego uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.