V SA/Wa 1675/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Piotr Kraczowski, Sędzia WSA - Izabella Janson (spr.), Sędzia WSA - Krystyna Madalińska - Urbaniak, Protokolant st. sekr. sąd. - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2011 r. sprawy ze skargi S. Sp. j. w K. na decyzję Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu części dotacji rozwojowej; oddala skargę. Przedmiotem skargi z 4 czerwca 2010 r. złożonej przez S. Sp. jawna w K. (zwaną dalej: skarżącą) jest decyzja Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] uchylająca decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w R. z dnia [...] marca 2010 r. znak [...] orzekającą o zwrocie części dotacji rozwojowej. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. W dniu [...] marca 2009 r. skarżąca zawarła z Samorządem Województwa Podkarpackiego umowę o dofinansowanie projektu w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki. Na podstawie umowy przyznano skarżącej dofinansowanie w formie dotacji rozwojowej w kwocie 922.572,35 zł na realizację projektu "Na językach: branżowe kursy językowe dla osób pracujących w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki". W dniach 28 do 29 maja 2009 r. została przeprowadzona kontrola realizacji projektu, w wyniku której wystosowano do skarzącej zalecenia pokontrolne z dnia 7 września 2009 r. Wskazano w nich na szereg uchybień w wydatkowaniu środków przyznanych skarżącej na realizację projektu. W zaleceniach ustalono też łączną kwotę wydatków niekwalifikowanych w wysokości 73.559,85 zł oraz zobowiązano skarżącą do ich zwrotu wraz z odsetkami do dnia 30 września 2009 r. W związku z nieskutecznością wezwania do zapłaty Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w R. będący Instytucją Pośredniczącą wszczął postępowanie w sprawie nieprawidłowego wykorzystania dotacji z budżetu, udzielonej na finansowanie ww. projektu. Po zakończeniu tego postępowania Dyrektor WUP w R. decyzją z dnia [...] marca 2010 r. działając na podstawie art. 211 ust. 4 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych [(Dz.U. z 2005 r., nr 249, poz. 2104 z późn. zm.) – dalej u.f.p.] zobowiązał skarżącą do zwrotu środków dotacji wykorzystanych z naruszenim procedur, o których mowa w art. 208 u.f.p., w kwocie 72.332,04 złwraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia 31 lipca 2009 r. do dnia zapłaty. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca wniosła o jej zmianę i wydanie decyzji uznającej wydatki za okres od dnia 1 października 2008 r. do dnia 31 marca 2009 r. za kwalifikowalne, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Decyzji organu I instancji skarżąca zarzucila naruszenie art. 107 §3 k.p.a. z uwagi na niewyjaśnienie z jakiego powodu poniesione przez nia wydatki zostały uznane za niekwalifikowalne. Skarżąca podniosła ponadto, że: - przepisy Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach PO KL, dopuszczają okres kwalifikowalności wydatków także na czas przez podpisaniem umowy o dofinansowanie projektu, określając, iż za kwalifikowane należy uznać wydatki poniesione w okresie realizacji projektu, co w przedmiotowej sprawie oznacza okres od 1 października 2008 r. do 30 września 2010 r., - WUP w R. pismem z dnia 28 lipca 2009 r. zaakceptował zmiany merytoryczne w projekcie, w zakresie harmonogramu realizacji projektu, w tym przesunięcia części szkoleń z miesięcy październik-listopad 2008 na miesiąc marzec 2009, - kwota wyrażona w zaskarżonej decyzji nie mieści się w żadnej z pozycji katalogu wydatków niekwalifikowalnych, o którym mowa w Wytycznych, - żądanie zwrotu środków w trakcie realizacji projektu jest środkiem ostatecznym, możliwym do zastosowania tylko wówczas gdy Instytucja Pośrednicząca stwierdzi taką konieczność; zdaniem skarżącej żadne uzasadnienie ww. konieczności nie znalazło się w zaskarżonej decyzji, co więcej, żądanie zwrotu środków przez WUP w R. pojawiło się już w maju 2009 r., kiedy to istniało jeszcze wiele możliwości rozliczenia tych środków w ramach pomniejszenia kolejnych wniosków o płatność. Po rozpoznaniu odwołania Ministrer Rozwoju Regionalnego (Instytucja Zarządzająca) decyzją z dnia 29 kwietnia 2010 r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję Dyrektora WUP w R. z dnia [...] marca 2010 r. i orzekł o obowiązku zwrotu przez S. Sp. jawna kwoty dotacji rozwojowej w wysokości 68.351,84 zł wraz z odsetkami jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia 31 lipca 2009 r. W uzasadnieniu swojej decyzji Minister Rozwoju Regionalnego wskazał, że w zaleceniach pokontrolnych Instytucja Pośrednicząca okresliła kwotę wydatku niekwalifkowalnego w łącznej wysokości 73.559,85 zł, na która złożyło się: - wynagrodzenie personelu w Zadaniu 1 na kwotę brutto 37.855,08 zł, - wynagrodzenie personelu w Zadaniu 4 na kwotę brutto 23.100,88 zł, - składki ZUS od wynagrodzeń personelu w Zadaniu 1 na kwotę 7.044,84 zł, - składki ZUS od wynagrodzeń personelu w Zadaniu 4 na kwotę 4.299,08 zł, - delegacje służbowe specjalisty ds. finansów i płac na kwotę 896,02 zł, - delegacje służbowe kierownika projektu na kwotę 363,95 zł. Powodem uznania powyższych wydatków za niekwalifikowane był fakt, iż od 1 października 2008 r. do 1 marca 2009 r. ww. osoby nie wykonywały działań w ramach projektu. Organ podkreślił przy tym, że skarżąca pomimo zapewnień, iż realizacja projektu rozpoczęła się jeszcze przed podpisaniem umowy, tj. właśnie pomiędzy październikiem 2008 r. a marcem 2009 r., nie przedstawiła dowodów potwierdzających wykonywanie przez personel projektu we wskazanym okresie. Dodał również, że we wniosku o płatność za okres od 1 października 2008 r. do 31 marca 2009 r. skarżąca wskazała, że wydatki w projekcie ponoszone były od stycznia 2009 r., czyli od daty uznania części z wynagrodzeń za kwalifikowane. Organ wskazał też, że jedynymi wydatkami poniesionymi w roku 2008 były: - opłata za prowadzenie wyodrębnionego rachunku bankowego projektu (poz. 5-7 zał. nr 1 do wniosku o płatność), - konsumpcja podczas delegacji do Rzeszowa w dniu 3 grudnia 2008 r. (poz. 10 zał. nr 1 do wniosku o płatność), - ogłoszenie w prasie o naborze lektorów do projektu (poz. 48 zał. nr 1 do wniosku o płatność), - zakup 6 magnetofonów do zajęć dydaktycznych (poz. 59 i 60 zał. nr 1 do wniosku o płatność), - zakup kompletów 50 podręczników dla uczestników projektu (poz. 61 zał. nr 1 do wniosku o płatność). Następnie organ zauważył, że skarżąca jako zadania zrealizowane w ramach zadania 1 i 4 wymieniła działania, które podejmowane były od stycznia 2009 r., a przez część personelu nawet od marca. Wyjątek stanowiły jedynie zadania realizowane przez koordynatora ds. szkoleń, który wykonywał zadania w grudniu 2008 r. W związku z tym tylko jego wynagrodzenie uznano za kwalifkowalne. W odniesieniu do pozostałych wynagrodzeń organ II instancji podzielił ustalenia dokonane przez Dyrektora WUP w R.. Uznał bowiem, że wypłata wynagrodzeń za okres październik 2008 r. – luty 2009 r. nie była niezbędna dla realizacji projektu, skoro we wspomnianych okresach nie podejmowano rzeczywistych działań w ramach tego projektu. Równocześnie organ II instancji wskazał, że wynagrodzenia te nie były racjonalne i efektywne bowiem naruszona została relacja nakładu do rezultatu: wypłacono wynagrodzenia za okresy, w których personel projektu nie wykonał powierzonych mu zadań. Dlatego wydatki na te wynagrodzenia w kwocie 68.499,88 zł należało uznać za niekwalifikowane. Podobnie Minister Rozwoju Regionalnego ocenił wydatki poniesione na cześć delegacji kierownika projektu oraz delegacji specjalisty ds. finansów i płac. Odnosząc się do zarzutu podniesionego w uzasadnieniu odwołania jakoby żądanie zwrotu środków w trakcie realizacji projektu było środkiem ostatecznym, możliwym do zastosowania tylko wówczas gdy Instytucja Pośrednicząca stwierdzi taką konieczność, Minister Rozwoju Regionalnego stwierdził, iż jest on niezasadny. Organ pierwszej instancji postąpił bowiem w tym zakresie zgodnie z obowiązującymi procedurami, w szczególności przed wydaniem decyzji wezwał skarżącą do zwrotu, a także umożliwił jej zaznajomienie się i wypowiedzenie co do zebranego w sprawie materiału dowodowego. Ponadto, zgodnie z Zasadami finansowania PO KL (wersja z dnia 25 marca 2009 r. obowiązująca w momencie rozpoczęcia procedury dochodzenia zwrotu środków przez skarżącą) decyzję co do sposobu odzyskiwania środków podlegających zwrotowi od beneficjenta, tj. zwrot lub potrącenie kolejnej transzy dofinansowania, podejmuje instytucja będąca stroną umowy. WUP w R. nie był zatem zobligowany do przyjęcia sposobu odzyskania wydatków niekwalifikowalnych poprzez potrącenie kolejnej transzy dofinansowania. W skardze na powyższą decyzję skarżąca wniosła o jej uchylenie w całości wraz z poprzedzająca ją decyzją Dyrektora WUP w R. oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 184 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych w zw. z pkt 3.1.7.2. Zasad Finansowania Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki 2007-2013 w brzmieniu zatwierdzonym przez Ministra Rozwoju Regionalnego w dniu 15 września 2008 r., poprzez zobowiązanie skarżącej do zwrotu części dotacji rozwojowej objętej jej pierwszym wnioskiem o płatność, bez stwierdzenia konieczności zastosowania tego środka, z naruszeniem zasady rozliczania nieprawidłowości powstałych w trakcie realizacji projektów finansowych ze środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej w trybie pomniejszenia wysokości zatwierdzonych wydatków przy kolejnych wnioskach o płatność, - art. 297 u.f.p. z dnia 27 sierpnia 2009 r. w zw. z art. 85 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych i wydanie zaskarżonej decyzji z rażącym naruszeniem prawa poprzez powołanie jako podstawy prawnej rozstrzygnięcia nieobowiązującego już aktu prawnego, - art. 7 i 8 k.p.a. poprzez oparcie przez organ administracyjny zaskarżonej decyzji na mniej korzystnym niż poprzednio obowiązujące uregulowaniu, które sam ustanowił w Zasadach Finansowania PO KL z dnia 25 marca 2009 r. zastępując uregulowanie względniejsze dla skarżącej zawarte w Zasadach Finansowania PO KL z dnia 15 września 2008 r., narusza prawo skarżącej do rozpoznania jej sprawy w sposób praworządny i zmierzający do pogłębienia jej zaufania do działalności administracji publicznej, - art. 7 i 77 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego i błędne ustalenie stanu faktycznego. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że w zaskarżonej decyzji organ przywołał przepisy nieobowiązującej w dacie orzekania ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych, co w ocenie skarżącej stanowi rażące naruszenie prawa. Następnie skarżąca zwróciła uwagę na zmianę treści pkt 3.1.7.2 Zasad Finansowania PO KL, który zawierał inną treść w dniu składania przez skarżącą wniosku o dofinansowanie i podpisania umowy o dofinansowanie z WUP w R., a inną w chwili rozpoczęcia przez ten Urząd procedury dochodzenia zwrotu środków publicznych. W ocenie skarżącej Zasady Finansowania z 15 września 2008 r. były mniej restrykcyjne dla beneficjentów. W ocenie skarżącej zgodnie z tymi zasadami żądanie zwrotu środków publicznych w trakcie realizacji Projektu jest środkiem ostatecznym, możliwym do zastosowania tylko wówczas, gdy organy administracji publicznej stwierdzą taką konieczność. Stwierdzenie to nie zostało jednak oddane uznaniu administracyjnemu, lecz powinno zostać uzasadnione okolicznościami. Skarżąca wskazała następnie, że Minister Rozwoju Regionalnego oparł zaskarżoną decyzję na Zasadach Finansowania PO KL w wersji zatwierdzonej przez siebie w dniu 25 marca 2009 r., w której treść analogicznych punktów 3.1.7.1. i 3,1.7,2. uległa zmianie w kierunku uelastycznienia uprawnień organów administracji i odwołania się wprost do art. 211 starej ustawy o finansach publicznych z dnia 30 czerwca 2005 r. Zdaniem skarżącej oparcie przez organ administracyjny zaskarżonej decyzji na mniej korzystnym niż poprzednio obowiązujące uregulowaniu, naruszało jej prawo do rozpoznania sprawy w sposób praworządny i zmierzający do pogłębienia jej zaufania do działalności administracji publicznej (art. 7 i art. 8 k.p.a.). W odpowiedzi na skargę Minister Rozwoju Regionalnego negatywnie odniósł się do stawianych przez skarżącą zarzutów i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 §1 i §2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz., 1269) oraz art. 3 §1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 §1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 §1 pkt 2 p.p.s.a.). Rozważając w tym kontekście zarzuty skargi stwierdzić należy, iż są one niezasadne, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 297 u.f.p. z dnia 27 sierpnia 2009 r. w zw. z art. 85 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych poprzez powołanie jako podstawy prawnej przepisu nieobowiązującego aktu prawnego wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 111 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych, rozliczenia środków przekazanych do dnia 31 grudnia 2009 r. na realizację programów, projektów i zadań finansowanych z udziałem środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej oraz niepodlegających zwrotowi środków z pomocy udzielanej przez państwa członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA), stosuje się przepisy dotychczasowe, czyli przepisy u.f.p. z 2005 r. Wymieniony przepis przejściowy miał zastosowanie w przedmiotowej sprawie, w której środki na realizację projektu skarżąca otrzymała w 2009 r. W związku z tym do rozliczenia tych środków należało stosować przepisy u.f.p. z 2005 r., tj. art. 211 ust. 1, zgodnie z którym w przypadku gdy środki pochodzące z funduszy strukturalnych, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Rybołówstwa, a także środki przeznaczone na finansowanie programów i projektów realizowanych z tych środków lub dotacji, o których mowa w art. 202 u.f.p., są: 1) wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, 2) wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 208, 3) pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości - podlegają zwrotowi przez beneficjenta wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków na rachunek wskazany przez organ lub jednostkę przekazujące te środki, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, o której mowa w ust. 4. Zastosowanie miał również wymieniony ust 4 art. 211, na podstawie którego w przypadku stwierdzenia okoliczności, o których mowa w ust. 1, instytucja zarządzająca albo instytucja pośrednicząca, wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki. Tym samym ww. zarzut niewłaściwej podstawy prawnej podniesiony w skardze nie zasługuje na uwzględnienie. Należy również dodać, że merytoryczna treść decyzji w przedmiotowej sprawie byłaby jednakowa także w sytuacji, gdyby wydano ją – jak podnosi skarżąca – na podstawie przepisów u.f.p. z 2009 r. zgodnie bowiem z art. 207 tej ustawy środki; wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, wykorzystane z naruszeniem procedur (...), pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości - podlegają zwrotowi przez beneficjenta wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia przekazania środków (...) w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji (...). Zatem nawet powołanie niewłaściwej podstawy prawnej nie miałoby wpływu na treść rozstrzygnięcia. Nie jest więc zasadny zarzut rażącego naruszenia prawa. Wyjaśnić przy tym należy, że wydanie decyzji bez podstawy prawnej oznacza brak przepisu prawa uprawniającego organ administracji do wydania decyzji administracyjnej w zakresie danej sprawy. Z kolei rażące naruszenia prawa polega na tym, że istnieje podstawa prawna do wydania decyzji, lecz rozstrzygnięcie zawarte w tej decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z przepisami prawa, na podstawie których decyzja została wydana, lub które uprawniały organ do wydania decyzji. Rażące naruszenie prawa musi przy tym tkwić w samej decyzji od chwili jej wydania, a więc treść decyzji musi pozostawać w oczywistej sprzeczności ze stanem prawnym istniejącym w dniu jej wydania. Jak jednak wskazano powyżej taka sytuacja nie występuje w rozpoznawanej sprawie. Nie jest również zasadny zarzut naruszenia art. 184 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych w zw. z pkt 3.1.7.2. Zasad Finansowania Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki 2007-2013 w brzmieniu zatwierdzonym przez Ministra Rozwoju Regionalnego w dniu 15 września 2008 r., oraz art. 7 i 8 k.p.a. Podkreślenia wymaga przy tym, że skarżąca nie kwestionuje samego faktu uznania określonych wydatków za niekwalifikowane, ani kwoty tych wydatków. Kwestionuje natomiast sam sposób rozliczenia stwierdzonych nieprawidłowości. W ocenie skarżącej organ powinien skorzystać z możliwości potrącenia wydatków w kolejnych wnioskach o płatność bowiem żądanie zwrotu stanowiło środek ostateczny, który nie został oddany uznaniu administracyjnemu. Uzasadniając swoje stanowisko w tym zakresie skarżąca powołała się na Zasady Finansowania PO KL w wersji z dnia 15 września 2008 r., które opisują procedurę rozliczania nieprawidłowości w sposób korzystniejszy dla beneficjentów. W ocenie Sądu z powyższym stanowiskiem strony skarżącej nie sposób się zgodzić. Należy bowiem zauważyć, że zarówno na podstawie art. 211 ust. 4 i 5 u.f.p. z 2005 r. jak i art. 207 ust. 8 u.f.p. z 2009 r. organ miał możliwość zastosowania dwóch sposobów rozliczenia stwierdzonych nieprawidłowości – mógł pomniejszyć wysokość zatwierdzonych wydatków w kolejnych wnioskach o płatność albo zażądać zwrotu środków wydatkowanych niezgodnie z przeznaczeniem. Oba te sposoby są równoważne, a inicjatywa przy wyborze jednego z nich została przyznana organowi administracji. Z kolei Zasady Finansowania PO KL stanowią dokument o charakterze jedynie ogólnym, nie są wiążące, lecz stanowią pewnego rodzaju wytyczne dla podmiotów włączonych we wdrażanie projektów współfinansowanych ze środków unijnych. Ponadto w chwili wszczęcia procedury obowiązywała wersja Zasad z dnia 25 marca 2009 r., ponieważ wszczęcie tej procedury miało miejsce w przedmiotowej sprawie we wrześniu 2009 r. Zatem nieuwzględnienie wersji Zasad Finansowania PO KL z dnia 15 września 2008 r., na które powołuje się skarżąca nie mogło zostać uznane za naruszające zaufanie obywateli do organów administracji. Jak wskazano powyżej Zasady Finansowania nie są wiążące dla stron, natomiast stosunki pomiędzy stronami reguluje przede wszystkim umowa o dofinansowanie. Zgodnie natomiast z §13 ust. 1-3 tej umowy na skarżącą nałożony został obowiązek zwrotu całości lub części dotacji rozwojowej wraz z odpowiednimi odsetkami na wezwanie i w terminie określonym przez Instytucję Pośredniczącą. Z kolei w §13 ust. 4 umowy zamieszczono regulację, zgodnie z którą Instytucja Pośrednicząca może dokonać potrącenia dotacji rozwojowej. Jest to zatem uprawnienie przyznane Instytucji Pośredniczącej. Temu rodzajowi rozliczenia nieprawidłowości w wydatkowaniu udzielonej dotacji również w umowie łączącej strony nie przyznano jednak żadnego pierwszeństwa. Wbrew twierdzeniom skarżącej żądanie zwrotu nie jest więc ostateczną formą rozliczania nieprawidłowości, lecz stanowi jeden ze sposobów dokonania tego rozliczenia. Możliwość wyboru jednego z tych sposobów leży w gestii Instytucji Pośredniczącej i wyłącznie o niej zależy, z którego sposobu skorzysta. Za niezasadny należało również uznać zarzut naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Wbrew twierdzeniom skarżącej orzeczenia wydane w przedmiotowej sprawie zostały wydane w oparciu o kompletną dokumentację, którą stanowiły w szczególności: - umowa o dofinansowanie projektu z dnia [...] marca 2009 r. nr [...], - informacja pokontrolna nr [...] z dnia [...] czerwca 2009r., - wniosek o płatność nr [...] za okres 01.10.2008-31.03.2009 (z dnia 16 kwietnia 2009 r.), - pismo skarżącej z dnia 22 maja 2009 r. stanowiące wyjaśnienia do wniosku o płatność, - pisma skarżącej, które wpłynęły do WUP w R. w dniu 18 lutego 2009r., - pismo WUP w R. z dnia 13 stycznia 2010 r., (znak: [...]). W ocenie Sądu brak jest podstaw do uznania, iż w postępowaniu nie wyjaśniono wszystkich istotnych kwestii mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W oparciu o ww. dokumenty Minister Rozwoju Regionalnego uchylił decyzję Instytucji Pośredniczącej i uznał część wydatków za kwalifikowany obniżając tym samym kwotę należną do zwrotu. Podsumowując stwierdzić należy, iż w ocenie Sądu zaskarżona decyzja odpowiada prawu, gdyż zarówno argumentacja skargi jak i analiza akt sprawy nie ujawniła wad uzasadniających wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu i na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.