V SA/Wa 168/12

Referendarz sądowy Tomasz Zawiślak Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi W. S. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2011 r. Nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów dotyczących postępowania egzekucyjnego za nieuzasadnione postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata, o którego wyznaczenie zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej w W.; W. S. wezwany do wpisu od skargi na postanowienie Komendanta Głównego Policji z [...] grudnia 2011r. wystąpił z wnioskiem - na urzędowym formularzu PPF - o zwolnienie z kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku wskazał, iż samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, nie posiada żadnych nieruchomości, przedmiotów wartościowych ani oszczędności pieniężnych. Utrzymuje się ze świadczenia rentowego w kwocie 1075 zł netto. Postanowieniem z 14 marca 2012r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Wnioskiem z 14 maja 2012r. skarżący zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. W uzasadnieniu wniosku wskazał, iż samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, nie posiada żadnych nieruchomości, przedmiotów wartościowych ani oszczędności pieniężnych. Utrzymuje się ze świadczenia rentowego w kwocie 1132 zł netto, po rewaloryzacji od marca 2012r. Skarżący podtrzymał poprzednie oświadczenia, z których wynika, że jest osobą samotną, jedynym źródłem jego utrzymania jest ww. renta. Wskazał, że jest osobą schorowaną i nie może podjąć żadnej pracy zarobkowej. Za użyczony pokój z dostępem do kuchni i media płaci miesięcznie 400 zł, za lekarstwa – 200 zł i czasami na prywatne wizyty lekarskie wydaje – 100 zł, pozostałą kwotę 375 złotych przeznacza na żywność i ubranie. Podał, iż nie posiada zasobów na rachunkach bankowych, akcji i obligacji. Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje: Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest – zgodnie z art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012r., poz. 270) – dalej p.p.s.a. - ponoszenie przez Strony kosztów postępowania związanych ze swym udziałem w sprawie. Przyznanie prawa pomocy ze środków publicznych jest instytucją wyjątkową i następuje tylko w przypadkach określonych w cytowanej ustawie, po spełnieniu przez stronę określonych przesłanek. Przesłanki te są każdorazowo odnoszone do stanu majątkowego osoby ubiegającej się o przyznanie rzeczonego prawa. W myśl art. 245 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Zgodnie z §3 powołanego przepisu prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego (...). Prawo pomocy w zakresie częściowym, zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., zostaje przyznane osobie fizycznej, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Określenie "gdy osoba fizyczna wykaże" oznacza, że to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy. Zatem rozstrzygnięcie w tej kwestii będzie zależało od tego, co zostanie udowodnione przez wnioskodawcę. Oznacza to, że instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest stosowana w przypadku osób charakteryzujących się trudną sytuacją materialną. Sytuacja materialna skarżącego jest trudna i uzasadnia przyznanie mu prawa pomocy w postaci ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika z urzędu. Złożone oświadczenia wskazują, iż skarżący prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, a jego jedyny dochód stanowi świadczenie rentowe w obecnej wysokości 1132 złotych, które jest w całości przeznaczane na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych Skarżącego. W związku z powyższym na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. postanowiono, jak w sentencji.