V SA/Wa 168/15

Starszy referendarz sądowy Konrad Łukaszewicz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi I. O. i Z. w P. "O." w W. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] listopada 2014 r. Nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu postanawia: umorzyć postępowanie w sprawie prawa pomocy. Wyrokiem z dnia 27 października 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Instytutu [...] w W. W skardze kasacyjnej z dnia 15 grudnia 2015 r. pełnomocnik skarżącej zawarł wniosek o zwolnienie z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w całości. Wniosek o prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych został następnie złożony na urzędowym formularzu PPPr z dnia 26 stycznia 2016 r. Zarządzeniem z dnia 9 lutego 2016 r. wezwano skarżącą do złożenia dodatkowego oświadczenia, informując jednocześnie o wysokości wpisu sądowego od skargi kasacyjnej. W dniu 22 lutego 2016 r. skarżąca dokonała przelewu kwoty 248 zł tytułem wpisu od skargi kasacyjnej (potwierdzenie na k. 122 akt sądowych). Natomiast zarządzenie o wezwaniu do złożenia dodatkowego oświadczenia, pozostało bez odpowiedzi. Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje: Zgodnie z art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), jeżeli rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Wskazać należy, iż w aktach sprawy znajduje się potwierdzenie uiszczenia w dniu 22 lutego 2016 r. kwoty 248 zł, a więc kwoty w wysokości odpowiadającej należnemu w sprawie wpisowi sądowemu od skargi kasacyjnej. Wobec tego, iż na obecnym etapie postępowania nie ciążą już na skarżącej – reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika – żadne inne koszty sądowe, rozpoznanie wniosku stało się zbędne. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. art. 249a p.p.s.a. należało orzec, jak w sentencji postanowienia.