V SA/Wa 168/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Sędzia WSA - Bożena Zwolenik (spr.), Protokolant specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi B. M. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia ... listopada 2018 r. nr ... w przedmiocie określenia należności celnych; oddala skargę. Przedmiotem skargi P. W. (dalej także jako: "Skarżący" lub "Powiat") jest decyzja Ministra Rozwoju i Finansów z dnia (...) marca 2017 r. nr (...), utrzymująca w mocy własną decyzję z (...) października 2016 r. nr (...) zobowiązującą Powiat do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za 2012 r. w wysokości 940.749,00 zł. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. Urząd Kontroli Skarbowej we W. przeprowadził w Powiecie W. kontrolę w zakresie prawidłowości gospodarowania środkami publicznymi obejmującymi część oświatową subwencji ogólnej, w tym wykonywanie obowiązków związanych z gromadzeniem danych stanowiących podstawę jej naliczenia na rok 2012, zakończoną wynikiem z dnia (...) czerwca 2016 r. znak (...) Na podstawie ustaleń kontroli wyliczono, że otrzymana przez Powiat W. w 2012 r. część oświatowa subwencji ogólnej została zawyżona o kwotę 1 013 685,90 zł. Po dokonaniu weryfikacji wskazanych w wyniku kontroli Ministerstwo Edukacji Narodowej pismem z (...) lipca 2016 r. poinformowało Ministra Finansów, że Powiat W. otrzymał w roku 2012 część oświatową subwencji ogólnej wyższą od należnej o kwotę 940 749 zł, wskutek zawyżenia liczby uczniów przeliczeniowych o 190,3415. Mając to na uwadze Minister Finansów, pismem z (...) sierpnia 2016 r. zawiadomił Powiat W. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2012. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w sprawie Minister Rozwoju i Finansów decyzją z (...) października 2016 r. nr (...) zobowiązał Powiat W. do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2012 w wysokości 940 749 zł. Nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem sprawy pismem z (...) października 2016 r. skarżący zwrócił się z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji. Zarzucił, m.in. naruszenie art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (aktualnie t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej: k.p.a.) w związku z art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz.U. z 2016 r., poz. 814. z poźn. zm.; dalej: ustawa o samorządzie powiatowym lub u.s.p.) oraz art. 44 pkt 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2016 r., poz. 446. z późn. zm.) poprzez nieustalenie wszystkich stron postępowania, tj. nieustalenie, jako strony postępowania Gminy W., a w konsekwencji tego uznanie, że Powiat W. zobowiązany jest do zwrotu całości nienależnie uzyskanej części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2012. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy na skutek złożonego wniosku, Minister Rozwoju i Finansów decyzją z (...)marca 2017 r. nr (...) utrzymał w mocy własną decyzję z (...) października 2016 r., uznając jej słuszność w całości pod względem faktycznym i prawnym. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podniesiono m.in., iż okoliczności faktyczne sprawy nie budzą wątpliwości, że Powiat W. jest stroną niniejszego postępowania. Minister wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie przedmiotem badania i oceny jest prawidłowość ustalenia wysokości należnej Powiatowi W. za rok 2012 części oświatowej subwencji ogólnej, a w związku z tym prawidłowość wykazania w systemie informacji oświatowej stanowiących podstawę jej naliczenia danych, według stanu na dzień 30 września 2011 r. Podkreślono ponadto, że na dzień (...) września 2011 r. Powiat W. był organem prowadzącym dla m.in. Młodzieżowego Ośrodka Socjoterapii w W. (obejmującego Szkołę Podstawową nr (...) oraz Publiczne Gimnazjum nr (...)), Publicznej Szkoły Podstawowej Specjalnej nr (...) w W., Publicznego Gimnazjum Specjalnego nr (...) w W., Zasadniczej Szkoły Zawodowej Specjalnej w W., Szkoły Specjalnej Przysposabiającej do Pracy w W., które wprowadziły dane do systemu informacji oświatowej według stanu na dzień 30 września 2011 r. będące podstawą do wyliczenia części oświatowej subwencji ogólnej dla Powiatu W. za rok 2012. Zdaniem Ministra, skoro na dzień 30 września 2011 r. Gmina W. nie była organem prowadzącym/dotującym ww. szkoły/placówki, to nie może być uznana za stronę w rozpoznawanej sprawie. W ocenie organu odwoławczego, na powyższy fakt nie wpływają przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lipca 2012 r. w sprawie przywrócenia miastu Wałbrzych statusu miasta na prawach powiatu oraz ustalenia granic powiatu wałbrzyskiego (Dz.U. z 2012 r., poz. 853, dalej: rozporządzenie z 10 lipca 2012 r.) bowiem nie obowiązywały one w dniu 30 września 2011 r. Nie mają na powyższe także wpływu podjęte przez Radę Powiatu W. uchwały, tj. nr (...) z (...) stycznia 2013 r. w sprawie przekazania mienia miastu W. na prawach powiatu oraz nr (...) z (...) marca 2013 r. w sprawie zmiany uchwały Rady Powiatu W. nr (...) z (...) stycznia 2013 r. w sprawie przekazania mienia miastu W. na prawach powiatu, które dotyczyły przekazania mienia ruchomego, nieruchomości wraz z należnościami i zobowiązaniami, oraz porozumienie Nr (...) zawarte (...) stycznia 2013 r. pomiędzy Powiatem W. a Gminą W. w sprawie przekazania jednostek organizacyjnych (tj. m.in. Młodzieżowego Ośrodka Socjoterapii w W. oraz wchodzących w jego skład szkół, Publicznej Szkoły Podstawowej Specjalnej nr (...) w W., Publicznego Gimnazjum Specjalnego nr (...) w W., Zasadniczej Szkoły Zawodowej Specjalnej w W., Szkoły Specjalnej Przysposabiającej do Pracy w W.) oraz ich mienia ruchomego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Ministra Rozwoju i Finansów z (...) marca 2017 r. oraz poprzedzającej ją decyzji tego organu z (...) października 2016 r. Zaskarżonej decyzji zarzucono: naruszenie przepisów postępowania, a to art. 28 w zw. z art 30 § 4 k.p.a. oraz w związku z art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy o samorządzie powiatowym, oraz art. 44 pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym, poprzez nieustalenie wszystkich zainteresowanych stron postępowania, tj. Gminy W. jako wstępującej w prawa i obowiązki Powiatu W. w zakresie zwrotu nienależnej Powiatowi W. części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2012, w części dotyczącej szkół, dla których organem prowadzącym na dzień wydania decyzji była Gmina W. i w konsekwencji uznanie, że Powiat W. jest w przedmiotowym postępowaniu wyłączną stroną poza Ministrem i wyłącznie odpowiedzialną za zobowiązania określone w decyzji szkół i placówek, których działania stanowiły podstawę do określenia kwoty podlegającej zwrotowi do budżetu państwa; naruszenie przepisów prawa materialnego, a to : art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (aktualnie t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1530 ze zm.; dalej: u.d.j.s.t.), poprzez jego błędną wykładnię i wynikające z niej niewłaściwe zastosowanie polegające na niewłaściwym, tj. sprzecznym z przepisami obowiązującymi na dzień 30 września 2011 r., ustaleniu kwoty części oświatowej subwencji ogólnej należnej Powiatowi W. za rok 2012, a tym samym nieprawidłowym ustaleniu i wyliczeniu kwoty nienależnie uzyskanej części oświatowej subwencji ogólnej podlegającej zwrotowi do budżetu państwa. art. 37 ust. 4 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w prowadzonym postępowaniu w części dotyczącej uczniów posiadających orzeczenia, o których mowa w art. 71 ust. 3 ustawy o systemie oświaty uprawniające do wykazania tych uczniów w kategorii uczniów przeliczanych wagą P5, w sytuacji omyłkowego wykazania tych uczniów w kategorii uczniów przeliczanych wagą P4; Ponadto zarzucono: naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na treść rozstrzygnięcia, a to art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 28, art. 77, art. 80 oraz art. 107 k.p.a., poprzez naruszenie zasady legalności oraz przestrzegania prawa w postępowaniu administracyjnym, brak wskazania w podstawie prawnej decyzji przepisu prawa stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia decyzji co do jej istoty, brak uzasadnienia prawnego i faktycznego decyzji, nieustalenie wszystkich właściwych i zainteresowanych stron postępowania, nieprzeprowadzenie w postępowaniu dowodu z dokumentacji potwierdzającej, iż stroną postępowania poza Powiatem jest również Miasto W., a przez to - naruszenie zasady prawdy obiektywnej, przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów oraz zasady uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, jak również zasady budowania zaufania obywateli do państwa. Powyższe zarzuty Skarżący rozwinął w motywach skargi, w sposób obszerny je argumentując. W odpowiedzi na skargę Minister Rozwoju i Finansów wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje stanowisko i argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 15 stycznia 2018 r., sygn. akt V SA/Wa 1066/17, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.) uwzględnił skargę Powiatu W. i uchylił decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z (...) marca 2017 r. w przedmiocie zwrotu do budżetu państwa nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2012. Uchylając zaskarżoną decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że zgodnie z § 1 rozporządzenia z 10 lipca 2012 r. z dniem 1 stycznia 2013 r. z dotychczasowego Powiatu W. wyodrębniono nową jednostkę samorządu terytorialnego poprzez przywrócenie Miastu W. statusu miasta na prawach powiatu. W § 2 powołanego rozporządzenia wskazano zaś, że z dniem 1 stycznia 2013 r. w województwie d. ustala się granice powiatu w. z siedzibą władz w W., który obejmuje gminy o statusie miasta: B., J. i S. oraz gminy: C., G., M., S. i W. Rozporządzenie z 10 lipca 2012 r. wydane zostało na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o samorządzie powiatowym, który stanowi, że Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia tworzy, łączy, dzieli i znosi powiaty oraz ustala ich granice. Zgodnie z art. 3 ust. 5 pkt 3 powołanej ustawy, przez dzielenie powiatów należy również rozumieć wyłączenie jednej lub więcej gmin z terytorium powiatu z jednoczesnym przywróceniem statusu miasta na prawach powiatu miastu, które w trybie ust. 4 zostało połączone z powiatem mającym siedzibę władz w tym mieście. Powołanym rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 lipca 2012 r. doszło nie tylko do przywrócenia miastu W. statusu miasta na prawach powiatu oraz do ustalenia granic powiatu w., ale nastąpił także podział dotychczasowego Powiatu W. w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 5 pkt 3 ustawy o samorządzie powiatowym. Jeżeli bowiem dzielenie dotychczasowego powiatu następuje w drodze rozporządzenia Rady Ministrów wydawanego na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o samorządzie powiatowym, w okolicznościach faktycznych określonych w art. 3 ust. 5 pkt 3 tej ustawy, to w wyniku tego dzielenia przestaje istnieć dotychczasowy powiat, a w jego miejsce powstają dwie nowe i odrębne jednostki samorządu terytorialnego – powiat i miasto na prawach powiatu. Z chwilą więc podziału dotychczasowego powiatu w., tj. z dniem 1 stycznia 2013 r., nastąpiło wydzielenie części dotychczasowego terytorium tego powiatu, w granicach Miasta W. i przywrócenie temu miastu statusu miasta na prawach powiatu oraz wydzielenie pozostałego terytorium dotychczasowego powiatu w. i określenie granic nowego powiatu w. z siedzibą władz w W. Powstanie dwóch nowych jednostek samorządu terytorialnego w miejsce dotychczas istniejącego powiatu w. oznacza, że z dniem 1 stycznia 2013 r. przestał istnieć dotychczasowy powiat w. Wobec powyższego, w konsekwencji Gmina W. stała się z dniem 1 stycznia 2013 r. z mocy prawa organem prowadzącym dla: - Młodzieżowego Ośrodka Socjoterapii z siedzibą w W. (szkoły składowe: Szkoła Podstawowa nr 41, Publiczne Gimnazjum nr 14), - Zespołu Szkół Specjalnych z siedzibą w W. (szkoły składowe: Publiczna Szkoła Podstawowa Specjalna i Publiczne Gimnazjum Specjalne), - Zespołu Szkół Zawodowych Specjalnych z siedzibą w W. (szkoły składowe: Zasadnicza Szkoła Zawodowa Specjalna, Szkoła Specjalna Przysposabiająca do Pracy). Rada Powiatu W. (...) stycznia 2013 r. podjęła uchwałę nr (...) w sprawie przekazania mienia miastu W. na prawach powiatu, zmienioną uchwałą nr (...) z (...) marca 2013 r. Zgodnie z treścią § 1 pkt 1 uchwały nr (...) z (...) stycznia 2013 r. Powiat W. przeznaczył do przekazania miastu na prawach powiatu W., m.in. jednostki organizacyjne z ich mieniem ruchomym, należnościami i zobowiązaniami, jak również nieruchomości stanowiące własność Powiatu, położone na terenie miasta W. wraz z należnościami i zobowiązaniami. Stosownie do kompetencji wynikającej z § 4 uchwały Rady Powiatu W. z (...) stycznia 2016 r., Zarząd Powiatu W. zawarł z Gminą W. 24 stycznia 2013 r. porozumienie w przedmiocie przekazania Gminie mienia Powiatu W. Zdaniem Sądu organ naruszył zasady określone w art. 28 k.p.a. w świetle przepisów ustawy o samorządzie powiatowym, a w szczególności art. 47 ust. 1 tej ustawy. Wskutek wejścia w życie rozporządzenia RM, z dniem 1 stycznia 2013 r. miastu W. przywrócono status miasta na prawach powiatu, a Gmina W. (jako równocześnie siedziba powiatu g.) stała się z tym dniem z mocy prawa organem prowadzącym dla kilku szkół wskazanych w protokole UKS, jak też i w obydwu decyzjach. Organ naruszył tym samym dyspozycję wynikającą z treści art. 28 k.p.a., w myśl której należy ustalić, kto jest stroną postępowania, tj. kto ma interes prawny lub czyjego obowiązku dotyczy postępowanie. Ten obowiązek organ wykonał w sposób wadliwy. Sąd wskazał, że organ winien ustalić kto jest, w stosunku do każdej ze szkół objętych postępowaniem kontrolnym, organem prowadzącym oraz w jaki sposób nastąpił podział odnośnie majątku i obowiązków między powiatami, a tym samym stroną postępowania zobowiązaną do zwrotu uzyskanej subwencji oświatowej ogólnej. W następstwie rozpatrzenia skargi kasacyjnej, wniesionej przez Ministra Finansów od powyższego wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 15 listopada 2018 r. sygn. akt I GSK 2749/18 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez WSA w Warszawie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd kasacyjny stwierdził, że zajęte przez WSA w Warszawie stanowisko należy uznać co najmniej za przedwczesne. NSA opowiadając się za poglądem akceptującym koncepcję obiektywną strony, przyjął, że stroną w postępowaniu w sprawie zwrotu nienależnej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej jest co do zasady j.s.t., w rozumieniu art. 2 pkt 1 u.d.j.s.t., dla której subwencja ta została ustalona. Zgodnie bowiem z art. 37 ust. 1 pkt 2 u.d.j.s.t. w przypadku, gdy ustalona dla jednostki samorządu terytorialnego część oświatowa subwencji ogólnej jest wyższa od należnej, minister właściwy do spraw finansów publicznych, w drodze decyzji zobowiązuje do zwrotu nienależnej kwoty tej części subwencji, chyba że jednostka ta dokonała wcześniej zwrotu nienależnie otrzymanych kwot - w zakresie subwencji za lata poprzedzające rok budżetowy. Decyzja o zwrocie nienależnej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej, stosownie do art. 36 ust. 8 w zw. z art. 37 ust. 5 u.d.j.s.t., może być wydana do 5 lat, licząc od końca roku budżetowego, za który sporządzono sprawozdanie z wykonania budżetu jednostki samorządu terytorialnego, zawierające dane stanowiące podstawę do wyliczenia subwencji. Zarzucono, że Sąd I instancji w swoich rozważaniach pominął fakt, a przynajmniej nie zawarł w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku tego, że przedmiotem postępowania było zobowiązanie o charakterze publicznoprawnym, do którego na mocy art. 38 u.d.j.s.t. mają zastosowanie przepisy Ordynacji podatkowej. Z powyższych względów rozstrzygnięcie w tej sprawie powinno zostać poprzedzone przeprowadzeniem rozważań prawnych z uwzględnieniem nie tylko regulacji, na podstawie której przywrócono Miastu W. prawa powiatu oraz powstał w nowym kształcie Powiat W. i z tego tytułu nastąpił podział mienia wraz z należnościami i zobowiązaniami, ale również – przepisów Ordynacji podatkowej, u.d.j.s.t., u.s.p. oraz innych przepisów prawa, które pozwolą na określenie podmiotu odpowiedzialnego za przedmiotowe zobowiązanie. NSA zauważył, że wskazany przez Sąd I instancji art. 47 ust. 1 u.s.p. nie reguluje wprost kwestii odpowiedzialności nowopowstałych j.s.t. za zobowiązania publicznoprawne sprzed ich utworzenia. Przyjęta w ust. 1 pkt 2 powołanego przepisu konstrukcja porozumienia jest zbliżona charakterem do stosunków cywilnoprawnych. Powszechnie uznaje się jednak, że w drodze czynności cywilnoprawnych nie można modyfikować stosunków publicznoprawnych. Obowiązek uiszczenia zobowiązania o charakterze publicznoprawnym powinien wynikać wprost z przepisów prawa. Zatem powstaje zasadnicze pytanie, czy wraz z przekazaniem na początku 2013 r. Miastu W. mienia położonego na jego terenie wraz z należnościami i zobowiązaniami było możliwe przekazanie również zobowiązań publicznoprawnych, co do których notabene decyzja została wydana dopiero w 2016 r.? Innymi słowy, czy podział przez wyłączenie z terytorium powiatu określonej gminy zwalnia powiat z odpowiedzialności za dotychczasowe zobowiązania publicznoprawne? Inaczej, czy przekazanie środków finansowych pochodzących z subwencji dla podmiotu oświatowego jest wystarczającym powodem do tego, aby w razie podziału terytorialnego odpowiedzialną za ich niewłaściwe (nadmierne) wykorzystanie była nowopowstała jednostka terytorialna jako następca prawny, czy raczej należałoby przyjąć, że na zasadach kontynuacji – dotychczasowa? Zdaniem NSA dokonując ponownego rozpoznania sprawy Sąd I instancji powinien więc: Po pierwsze, ponownie zastanowić się, jakie znaczenie prawne dla określenia zwrotu nienależnej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2012 miało przywrócenie na mocy rozporządzenia z 10 lipca 2012 r. Miastu W. statusu miasta na prawach powiatu oraz ponowne ustalenie granic Powiatu W. Po drugie, przeanalizować, jakie znaczenie dla odpowiedzialności za zobowiązania publicznoprawne miało podjęcie przez Radę Powiatu W. w dniu (...) stycznia 2013 r. uchwały nr (...) w sprawie przekazania mienia miastu W. na prawach powiatu (zm. uchwałą nr (...)z (...) marca 2013 r.), zgodnie z którą Miastu W. zostały przekazane m.in. jednostki oświatowe wraz z przynależnym im mieniem ruchomym, jak i nieruchomości stanowiące własność Powiatu W. wraz należnościami i zobowiązaniami, a także zawarcie przez Zarząd Powiatu W. w dniu 24 stycznia 2013 r. Porozumienia z Gminą W. nr (...)w przedmiocie przekazania mienia. W związku z tym, jakie znaczenie dla ustalenia podmiotu zobowiązanego do zwrotu nienależnej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej ma fakt udziału placówek oświatowych w dystrybucji środków pochodzących z subwencji ogólnej. Po trzecie, zastanowić się nad charakterem prawnym oświatowej subwencji ogólnej ze względu na mechanizm jej przyznawania ze środków z budżetu państwa oraz dalszej dystrybucji tych środków. Zgodnie bowiem z art. 28 ust. 5 u.d.j.s.t. MEN biorąc pod uwagę zakres zadań oświatowych realizowanych przez j.s.t. dokonuje podziału części oświatowej subwencji ogólnej na dany rok kalendarzowy między poszczególne j.s.t. według algorytmu określonego załącznikiem do rozporządzenia na podstawie danych zgromadzonych w bazie danych oświatowych. Z kolei stosownie do art. 7 ust. 1 pkt 4 i ust. 3 u.d.j.s.t. o konkretnym przeznaczeniu środków otrzymanych z tytułu subwencji ogólnej, na które składa się m.in. część oświatowa – dla gmin, powiatów i województw, decyduje organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego. Istotą subwencji ogólnej jest więc to, że nie jest ona z założenia ściśle powiązana z konkretnym celem, a więc jej przeznaczenie i zarazem wykorzystanie jest uzależnione od decyzji organu stanowiącego, której uzewnętrznienie następuje przez podjęcie przez radę gminy uchwały budżetowej, w której to zawarte są wydatki budżetu oraz stanowiące ich pokrycie prognozowane dochody (w tym kwota subwencji). Po czwarte, zastanowić się nad charakterem prawnym decyzji wydawanych w trybie art. 37 ust. 1 pkt 2 u.d.j.s.t., czy są to decyzje określające, czy ustalające i jakie wynikają z tego tytułu konsekwencje prawne (poza terminem do jej wydania, który został wyraźnie uregulowany w u.d.j.s.t.). Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 2018, poz. 2107 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast w myśl art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Związanie wykładnią prawa dokonaną w danej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny oznacza, że sąd pierwszej instancji ponownie rozpoznając sprawę jest zobowiązany podporządkować się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Nie może więc on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej przez NSA poglądem i zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania poprzez treść wyroku. Obowiązek podporządkowania się tej ocenie może być wyłączony jedynie wówczas, gdy stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego nie mają zastosowania przepisy wyjaśnione przez NSA oraz wtedy, gdy po wydaniu orzeczenia przez NSA zmieni się stan prawny (por.m.in.: wyrok NSA z 30 stycznia 2018 r., II OSK 898/16, wyrok NSA z 20 grudnia 2017 r., II GSK 1306/16, wyrok NSA z 20 października 2017 r., II GSK 2844/17.) W rozpatrywanej sprawie nie zaistniały żadne podstawy do odstąpienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie od zawartej w orzeczeniu NSA w sprawie o sygn. I GSK 2749/18 oceny prawnej. Mając na względzie powyższe wskazać należy na przepis § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lipca 2012r. w sprawie przywrócenia miastu W. statusu miasta na prawach powiatu oraz ustalenia granic Powiatu W. stanowi, że z dniem 1 stycznia 2013r. w województwie d. przywraca się miastu W. status miasta na prawach powiatu. W § 2 powołanego rozporządzenia wskazano zaś, że z dniem 1 stycznia 2013r. w województwie d. ustala się granice Powiatu W. z siedzibą władz w W., który obejmuje gminy o statusie miasta: B., J. i S. oraz gminy: C., G., M., S. i W.. Z zestawienia cytowanych przepisów wynika zatem, że z dniem 1 stycznia 2013r. przywrócono Miastu W. status miasta na prawach powiatu, wobec czego stało się konieczne ponowne ustalenie granic Powiatu W. Omawiane rozporządzenie z dnia 10 lipca 2012r. wydane zostało na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.s.p., który stanowi, że Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia tworzy, łączy, dzieli i znosi powiaty oraz ustala ich granice. Zgodnie z art. 3 ust. 5 pkt 3 powołanej ustawy, przez dzielenie powiatów należy również rozumieć wyłączenie jednej lub więcej gmin z terytorium powiatu z jednoczesnym przywróceniem statusu miasta na prawach powiatu miastu, które w trybie ust. 4 zostało połączone z powiatem mającym siedzibę władz w tym mieście. Miasto W. posiadało już w przeszłości status miasta na prawach powiatu, jednakże rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 25 czerwca 2002r. w sprawie połączenia miasta na prawach powiatu W. z powiatem W. oraz ustalenia granic niektórych powiatów (Dz.U. Nr 93, poz. 821), z dniem 1 stycznia 2003r. połączono w województwie d. miasto na prawach powiatu W. z powiatem w. Połączenie to spełnia zatem warunki art. 3 ust. 4 ustawy o samorządzie powiatowym, do którego zawarto odesłanie w cytowanym wyżej art. 3 ust. 5 pkt 3 powołanej ustawy. Przepis art. 3 ust. 4 stanowi bowiem, że przez łączenie powiatów należy również rozumieć połączenie miasta na prawach powiatu z powiatem mającym siedzibę władz w tym mieście. Oznacza to, że powołanym wyżej kolejnym rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 lipca 2012 r. doszło nie tylko do przywrócenia miastu W. statusu miasta na prawach powiatu oraz do ustalenia granic powiatu w., ale nastąpił także podział dotychczasowego Powiatu W. w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 5 pkt 3 ustawy o samorządzie powiatowym. Doszło zatem do powstania w nowym kształcie Powiatu W., który w następstwie dzielenia - w drodze rozporządzenia Rady Ministrów wydawanego na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o samorządzie powiatowym, w okolicznościach faktycznych określonych w art. 3 ust. 5 pkt 3 tej ustawy - uzyskał nowe granice. Zatem w wyniku dzielenia nie przestał istnieć dotychczasowy Powiat W., lecz otrzymał on nowy kształt nadany powyższym rozporządzeniem Rady Ministrów. Wobec dotychczasowych rozważań, jak również stanowiska NSA wiążącego WSA ponownie orzekającego w sprawie, wskazującego co do zasady jako stronę postępowania w sprawie zwrotu nienależnej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej tą jednostkę samorządu terytorialnego dla której subwencja została ustalona, Sąd stanął na stanowisku, że przywrócenie miastu W. statusu miasta na prawach powiatu oraz ponowne ustalenie granic Powiatu W. nie uzasadnia stanowiska, że stroną postępowania w przedmiocie określenia zwrotu nienależnej kwoty części światowej subwencji ogólnej za rok 2012 udzielonej Powiatowi W.powinno być miasto W., któremu mocą rozporządzenia RM z 10 lipca 2012 r. przywrócono status miasta na prawach powiatu oraz ponownie ustalono granice Powiatu W. Należy podkreślić, że Powiat W. przed wejściem w życie powyższego rozporządzenia posiadał podmiotowość prawną, zaś wejście w życie omawianego rozporządzenia wywołało jedynie skutek w postaci zmiany granic tego powiatu. Gdyby skutkiem wejścia w życie powyższego rozporządzenia miało być zniesienie dotychczasowego Powiatu W. to rozporządzenie to stwierdzałoby wprost, że znosi się dotychczasowy Powiat W. oraz tworzy się nowy Powiat W. Wskazać również należy, że dokonanie zmiany granic powiatu rozporządzeniem wydanym na podstawie stosownej delegacji ustawowej wynikającej z u.s.p. (art. 3) otwiera możliwość dokonania zmian majątkowych odnoszących się do mienia powiatowego. Przekazanie miastu na prawach powiatu przez powiat ziemski określonych składników majątkowych nie oznacza jednak, że miasto na prawach powiatu wstępuje, z dniem odzyskania statusu miasta na prawach powiatu, we wszelkie przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa i obowiązki powiatu ziemskiego pozostające w jakimkolwiek związku z uzyskanymi składnikami majątku. W tej sytuacji przekazanie Miastu W. mienia przez Powiat W. w tym jednostki oświatowe wraz z przynależnym mieniem ruchomym i nieruchomościami nie oznacza, że to miasto W. na prawach powiatu jest zobowiązane do zwrotu nienależnej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej przyznanej Powiatowi W. na 2012 r. Z art. 7 ust. 3 u.d.j.s.t. wynika jednoznacznie, że subwencja ogólna, w tym i część oświatowa, nie pozostaje w takim związku ze składnikami majątku przekazywanymi miastu na prawach powiatu przez powiat ziemski w związku z przywróceniem miastu statusu powiatu, o jakim mowa w art. 93c Ordynacji podatkowej. Przepis ten stanowi bowiem, że o przeznaczeniu środków otrzymanych z tytułu subwencji ogólnej decyduje organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego. Rozwiązanie to wynika z przyjętego w Polsce modelu samorządowej gospodarki finansowej, zakładającego, że dochody własne i subwencja ogólna z budżetu państwa służą finansowaniu zadań własnych gmin, powiatów i województw samorządowych. Istotną cechą zadań własnych jest natomiast samodzielność jednostek samorządu terytorialnego przy ich wykonywaniu, co obejmuje także możność określania wysokości wydatków przeznaczanych na realizację poszczególnych zadań – z zastrzeżeniem przepisów szczególnych określających wydatki obowiązkowe. Określanie wysokości wydatków na realizację poszczególnych zadań, w granicach określonych przepisami prawa, jest więc następstwem oceny potrzeb wspólnoty samorządowej, dokonywanej przez samą tę wspólnotę, co w realiach demokracji pośredniej oznacza dokonywanie takiej oceny przez organy poszczególnych jednostek samorządu terytorialnego (por. A. Niezgoda, 2. Konstrukcja subwencji ogólnej a podział zasobów publicznych między administrację rządową i jednostki samorządu terytorialnego. w: Podział zasobów publicznych między administrację rządową i samorządową. LEX, 2012 – wyd. el.). Nie można zatem wywodzić, że część oświatowa subwencji ogólnej jest powiązana z poszczególnymi placówkami oświatowymi – proporcjonalnie do liczby uczniów w danej placówce. W konsekwencji nie można wywodzić, że obowiązek zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty jest powiązany z tymi placówkami, których działanie stanowi podstawę do wyliczenia kwoty do zwrotu. Zdaniem Sądu decyzje wydawane na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 2 u.d.j.s.t. są decyzjami ustalającymi, a przedawnienie prawa do ich wydawania uregulowane jest w art. 36 ust. 8 u.d.j.s.t. Reasumując za nieuzasadnione należało uznać zarzuty dotyczące nieustalenia wszystkich zainteresowanych stron postępowania w zakresie zwrotu części oświatowej subwencji ogólnej przyznanej Powiatowi W. na 2012 r. W konsekwencji za bezzasadny należało uznać zarzut dotyczący naruszenia art. 28 k.p.a. w związku z art. 30 § 4 k.p.a. W ocenie Sądu niezasadne są również pozostałe zarzuty powołane w skardze. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 77, art. 80 oraz art. 107 k.p.a. wskazać należy, że art. 37 ust. 1 pkt 2 u.d.j.s.t. stanowił podstawę prawną zaskarżonej decyzji i w tym charakterze został w tej decyzji powołany. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 37 ust. 1 u.d.j.s.t. w przypadku, gdy ustalona dla jednostki samorządu terytorialnego część oświatowa subwencji ogólnej jest wyższa od należnej, minister właściwy do spraw finansów publicznych, w drodze decyzji: 1) zmniejsza o odpowiednią kwotę część oświatową subwencji ogólnej w zakresie subwencji na rok budżetowy oraz potrąca z kolejnej raty nienależnie otrzymaną kwotę, wynikającą ze zmniejszenia tej części subwencji, a jeżeli nienależnie otrzymana kwota jest wyższa od jednej raty - wstrzymuje przekazywanie rat, bądź gdy nienależnie otrzymana kwota jest wyższa od kwoty pozostałej do przekazania do końca roku budżetowego - wstrzymuje przekazywanie rat i zobowiązuje do zwrotu pozostałej części nienależnej kwoty części subwencji; 2) zobowiązuje do zwrotu nienależnej kwoty tej części subwencji, chyba że jednostka ta dokonała wcześniej zwrotu nienależnie otrzymanych kwot - w zakresie subwencji za lata poprzedzające rok budżetowy. Sąd w pełni podziela ustalenia faktyczne dokonane przez Ministra Finansów, jako mające oparcie w zebranym materiale dowodowym oraz wskazujące na nieprawidłowe naliczenie części oświatowej subwencji ogólnej za 2012 r. Stanowiły one wystarczającą podstawę do zastosowania w sprawie, względem Skarżącego, art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy o dochodach. Minister Finansów dokładnie wyjaśnił stan faktyczny przedmiotowej sprawy oraz w sposób wyczerpujący rozpoznał cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Okoliczności mające znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy zostały ustalone m. in. w oparciu o wynik kontroli Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia (...) czerwca 2016 r., przeprowadzonej u Skarżącego, w zakresie dotyczącym prawidłowości realizacji obowiązków związanych z gromadzeniem danych, stanowiących podstawę do naliczenia części oświatowej subwencji ogólnej w 2012 r. Podkreślić należy, że wynik kontroli jest dokumentem urzędowym zgodnie z art. 76 § 1 k.p.a., który stanowi, że dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Przepis art. 76 § 3 k.p.a. dopuszcza obalenie domniemania zgodności z prawdą dokumentu urzędowego w drodze przeprowadzenia dowodu przeciwko treści takiego dokumentu. Skarżący w toku postępowania administracyjnego nie przedstawił dowodu przeciwko treści ww. wyniku kontroli z dnia (...) czerwca 2016 r., nie wnioskował również o przeprowadzenie takiego dowodu. Dodatkowo wskazać należy, że stanowisko organu znajduje również poparcie w argumentacji Ministra Edukacji Narodowej, który kilkukrotnie wypowiadał się w przedmiotowej sprawie (m.in. pismo MEN z dnia 20 lipca 2016 r.). W tej sytuacji nie można zgodzić się ze stroną skarżącą, że Minister przy wydaniu decyzji naruszył powołane wskazane w skardze przepisy k.p.a. Podkreślić też należy, że Organ nie mógł uwzględnić interesu społecznego oraz słusznego interesu obywateli i na tej podstawie odstąpić od zobowiązania Skarżącego do zwrotu części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2012. Decyzje wydawane na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 2 u.d.j.s.t. należą bowiem do tzw. decyzji związanych, co oznacza, że organ nie ma swobody w kwestii wyboru sposobu załatwienia konkretnej sprawy administracyjnej. Natomiast wyrażona w art. 7 k.p.a. zasada uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli ma zastosowanie w tych przypadkach w których rozstrzygnięcie sprawy powierzone zostało tzw. uznaniu administracyjnemu, co zachodzi wówczas gdy norma prawna nie przewiduje obowiązku określonego zachowania się organu, lecz możliwość sposobu załatwienia sprawy (por. wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 760/10, publ. htpps://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tak więc w okolicznościach faktycznych i prawnych rozpoznawanej sprawy, odmienna od oczekiwanej przez Skarżącego, ocena zebranego materiału dowodowego, nie może potwierdzać zarzutów w zakresie wadliwości ustaleń faktycznych czy też dowolności oceny tego materiału. Wbrew zarzutom Powiatu Minister właściwie zastosował przepis art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy o dochodach. W sytuacji zawyżenia kwoty części oświatowej subwencji ogólnej naliczonej dla Powiatu na rok 2012 na skutek błędnego wykazania danych o liczbie uczniów przez dyrektorów szkół i placówek w systemie informacji oświatowej według stanu na dzień 30 września 2011 r. i zawyżenia liczby uczniów przeliczeniowych przy naliczaniu części oświatowej subwencji ogólnej dla Powiatu (co jednoznacznie i szczegółowo zostało wykazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji), Minister Finansów zobligowany był do wydania decyzji zobowiązującej do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej. Minister Finansów kierował się przy tym przepisami rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 20 grudnia 2011 r. w sprawie sposobu podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego w roku 2012. Należy również wyjaśnić, że w okresie, którego dotyczy rozpoznawana sprawa, obowiązywała ustawa z dnia 19 lutego 2004 r. o systemie informacji oświatowej (Dz.U. nr 49, poz. 463 ze zm.; dalej: ustawa o SIO). Stosownie do art. 4 ust. 1 tej ustawy szkoły i placówki oświatowe prowadziły bazy danych oświatowych obejmujące zbiory danych określone w ustawie, między innymi zbiór danych o uczniach, słuchaczach, wychowankach i absolwentach. Zbiór ten, stosownie do art. 3 ust. 3 pkt 1 lit. h) ustawy o SIO powinien obejmować między innymi zbiory danych o liczbie uczniów, słuchaczy, wychowanków oraz absolwentów z poprzedniego roku szkolnego, w tym niebędących obywatelami polskimi, według specjalnych potrzeb edukacyjnych wynikających z opinii lub orzeczeń, o których mowa w art. 71b ust. 3-3b u.s.o., albo posiadania zezwolenia na indywidualny program lub tok nauki. Dane, o których mowa w art. 3 ust. 3 pkt 1, są aktualizowane i przekazywane według stanu na dzień 30 marca i 30 września każdego roku (art. 8 ust. 1 ustawy o SIO). Orzeczenia, o których mowa w art. 71b ust. 3 u.s.o. nie stwierdzają u ucznia niepełnosprawności, gdyż orzeczenia o niepełnosprawności i o stopniu niepełnosprawności wydawane są przez Powiatowe Zespoły ds. Orzekania o Niepełnosprawności i Stopniu Niepełnosprawności na podstawie przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych. W ocenie Sądu, z powyższych przepisów ustawy o systemie oświaty jednoznacznie wynika, że warunkiem objęcia dziecka kształceniem specjalnym jest posiadanie przez niego orzeczenia publicznej poradni psychologiczno-pedagogicznej o potrzebie kształcenia specjalnego. Konsekwencją uregulowań ustawowych dotyczących kształcenia specjalnego są zapisy przyjęte w algorytmie podziału części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2012 stanowiącym załącznik do rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 20 grudnia 2011 r. Zakres zadań realizowanych przez jednostki samorządu terytorialnego ustalony został na podstawie danych uzyskanych z systemu informacji oświatowej według stanu na dzień 30 września 2011 r. Zatem w przedmiotowej sprawie badaniu i ocenie podlegało uzyskanie przez Skarżącego części oświatowej subwencji ogólnej zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 20 grudnia 2011 r. Minister Finansów prawidłowo ustalił, że brak było podstaw do wykazania w systemie informacji oświatowej według stanu na dzień 30 września 2011 r., a tym samym uwzględnienia przy naliczaniu części oświatowej subwencji ogólnej dla Powiatu, zawyżonej liczby uczniów przy wskazanych w zaskarżonej decyzji wagach, co skutkowało skalkulowaniem kwoty subwencji z uwzględnieniem zawyżonej liczby uczniów przeliczeniowych. Jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, przyczyny wystąpienia nieprawidłowości w zakresie wykazania danych w systemie informacji oświatowej według stanu na dzień 30 września 2011 r., to wykazanie w systemie: - uczniów, którzy w dniu 30 września 2011 r. nie byli jeszcze uczniami danej szkoły - zostali przyjęci do szkoły po dniu 30 września 2011 r. lub w ogóle nimi nie byli (tabela U3.1, tabela NP2, tabela NP2a.), - uczniów, którzy na dzień 30 września 2011 r. nie posiadali aktualnych orzeczeń o potrzebie kształcenia specjalnego lub posiadali wydane po 30 września 2011 r. (tabela NP 1., tabela NP2.), - uczniów w kategorii uczniów z niepełnosprawnościami sprzężonymi, na podstawie ważnych orzeczeń o potrzebie kształcenia specjalnego z których wynikała tylko jedna niepełnosprawność (tabela NP1. zamiast tabeli NP2.), - wychowanków młodzieżowego ośrodka socjoterapii, którzy w dniu 30 września 2011 r. nie korzystali z zakwaterowania w ośrodku - zostali przyjęci do ośrodka po tej dacie lub w ogóle nie zostali przyjęci do ośrodka (tabele S03), - kwalifikowanie uczniów posiadających orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego do niewłaściwych tabel systemu - nieodpowiadających treści orzeczeń. Nieprawidłowości w zakresie wykazania danych w systemie informacji oświatowej według stanu na dzień 30 września 2011 r. stwierdzono w: Szkole Podstawowej Specjalnej wchodzącej w skład Specjalnego Ośrodka Szkolno- Wychowawczego w N. - zawyżono o 1 ucznia liczbę uczniów ogółem oraz liczbę uczniów przeliczonych wagą P1, P4 oraz P40, Publicznym Gimnazjum wchodzącym w skład Specjalnego Ośrodka Szkolno-Wychowawczego w N. - zawyżono o 2 uczniów liczbę uczniów przeliczonych wagą P4, Szkole Podstawowej Specjalnej nr 2 przy Młodzieżowym Ośrodku Socjoterapii w W.zawyżono o 2 uczniów liczbę uczniów ogółem oraz liczbę uczniów przeliczonych wagą P1; P2 oraz P40, Młodzieżowym Ośrodku Socjoterapii w W. zawyżono o 2 wychowanków liczbę wychowanków przeliczonych wagą P33, - Szkole Podstawowej nr 41 przy Młodzieżowym Ośrodku Socjoterapii w W.zawyżono o 2 uczniów liczbę uczniów ogółem oraz liczbę uczniów przeliczonych waga P2 oraz P40, - Publicznym Gimnazjum nr 14 przy Młodzieżowym Ośrodku Socjoterapii w W. zawyżono o 3 uczniów liczbę uczniów ogółem oraz liczbę uczniów przeliczonych wagą P2, P26 oraz P40, Młodzieżowym Ośrodku Socjoterapii w W. zawyżono o 5 wychowanków liczbę wychowanków przeliczonych wagą P33, - Publicznej Szkole Podstawowej Specjalnej nr 10 w W. zawyżono o 1 ucznia liczbę uczniów przeliczonych wagą P2, P4 i P5, - Publicznym Gimnazjum Specjalnym nr 10 w W. zawyżono o 2 uczniów liczbę uczniów przeliczonych wagą P2, - Zasadniczej Szkole Zawodowej Specjalnej w W. zawyżono o 10 uczniów liczbę uczniów przeliczonych wagą P5 przy jednoczesnym zaniżeniu o 10 uczniów liczby uczniów przeliczonych wagą P2, - Szkole Specjalnej Przysposabiającej do Pracy w W. zawyżono o 3 uczniów liczbę uczniów przeliczonych wagą P5 przy jednoczesnym zaniżeniu o 3 uczniów liczby uczniów przeliczonych wagą P4. Jak wyjaśnił organ przyczyną wykazania biednych danych w systemie informacji oświatowej, które przy kalkulacji części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2012 spowodowały zawyżenie liczby uczniów przeliczonych wagą P2 nie był brak aktualnych na dzień 30 września 2011 r. orzeczeń o potrzebie kształcenia specjalnego, ale fakt wykazania 2 uczniów Szkoły Podstawowej Specjalnej Nr 2 w W., 2 uczniów Szkoły Podstawowej Nr 41 w W. oraz 3 uczniów Publicznego Gimnazjum Nr 14 w W., tj. szkół funkcjonujących w strukturach Młodzieżowego Ośrodka Socjoterapii - odpowiednio - w W. i w W., którzy w dniu 30 września 2011 r. nie byli jeszcze lub nie zostali w ogóle - uczniami tej szkoły, a także wychowankami ośrodka. Organ prawidłowo również wyjaśnił, że zgodnie z algorytmem określonym w załączniku do ww. rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 20 grudnia 2011 r. w sprawie sposobu podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego w roku 2012, wagą P33 mogli być przeliczeni wychowankowie specjalnych ośrodków szkolno-wychowawczych, specjalnych ośrodków wychowawczych i młodzieżowych ośrodków socjoterapii, którzy korzystają z zakwaterowania w tych ośrodkach. W sytuacji gdy na dzień 30 września 2011 r., tj. na dzień sprawozdawczy, wychowankowie nie zgłosili się do placówki i nie korzystali z zakwaterowania w ośrodku brak było podstaw do wykazania ich w systemie informacji oświatowej, wg stanu nadzień 30 września 2011 r., a tym samym brak było podstaw do uwzględnienia ich przy naliczeniu części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2012. Nie można również zgodzić się z zarzutem błędnego wskazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji liczby wychowanków niesłusznie przeliczonych wagą P33 - 6 zamiast 7. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano 7 takich wychowanków: 2 - w Młodzieżowym Ośrodku Socjoterapii w W. i 5 - w Młodzieżowym Ośrodku Socjoterapii w W. (str. 9 decyzji). Natomiast wskazanie w zaskarżonej decyzji (str. 10), że w uzasadnieniu poprzedzającej decyzji, tj. decyzji Ministra Rozwoju i Finansów z dnia (...) października 2016 r., wskazano tylko jednego zawyżonego wychowanka (w Młodzieżowym Ośrodku Socjoterapii w W.) zamiast dwóch, było pomyłką, która nie wpłynęła jednak na prawidłowość wyliczenia liczby uczniów przeliczeniowych - 190,3415. Podkreślić bowiem należy, że zarówno w decyzji Ministra Rozwoju i Finansów z dnia (...) października 2016 r. jak również w piśmie MEN z (...) lipca 2016 r. wskazano liczbę 7 zawyżonych wychowanków przeliczonych wagą P33 w obu powyższych ośrodkach. Nieuzasadniony jest też zarzut naruszenia art. 37 ust. 4 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, w części dotyczącej uczniów posiadających orzeczenia, o których mowa wart. 71 ust. 3 ustawy o systemie oświaty, uprawniające do wykazania tych uczniów w kategorii uczniów przeliczanych wagą P5 w sytuacji omyłkowego wykazania tych uczniów w kategorii uczniów przeliczanych wagą P4. Stosownie bowiem do art. 37 ust. 4 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, w brzmieniu obowiązującym w okresie objętym przedmiotową sprawą, jeżeli w sprawozdaniu, którego obowiązek sporządzenia wynika z odrębnych przepisów, zostały podane nieprawdziwe dane i jednostka samorządu terytorialnego otrzymała cześć oświatową subwencji ogólnej w kwocie niższej od należnej - jednostce tej nie przysługuje zwiększenie części oświatowej subwencji ogólnej. Reasumując wskazać należy, że materiał dowodowy w przedmiotowej sprawie został zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący. Minister Rozwoju i Finansów - przed wydaniem zaskarżonej decyzji - dokonał wnikliwej analizy i oceny w świetle właściwych przepisów prawa materialnego, całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, przyjmując jako podstawę orzekania stan faktyczny ustalony w oparciu o ten materiał, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu faktycznym i prawnym podjętej decyzji. W świetle bezspornego stanu faktycznego niniejszej sprawy, organ dokonał prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego. Prowadząc postępowanie przestrzegał stosownych reguł procesowych. Z akt sprawy i z uzasadnienia decyzji wynika, że zbadał on wyczerpująco wszystkie okoliczności faktyczne i dokonał obiektywnej oraz wnikliwej ich oceny. Mając powyższe na względzie, Sąd - na podstawie art. 151 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.