V SA/Wa 1680/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Małgorzata Rysz, Sędzia WSA - Izabella Janson (spr.), Sędzia WSA - Joanna Zabłocka, Protokolant - Małgorzata Broniarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2010r. sprawy ze skargi O. B. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia ... sierpnia 2009r. nr w przedmiocie wydalenia z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oddala skargę. W dniu ... kwietnia 2008 roku Komendant Placówki Straży Granicznej w D. skierował do Wojewody ... wniosek Nr ... o wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej O. B., obywatelki .... Jako podstawę prawną wniosku wskazał art. 92 ust. 1 wzw. z art. 101 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 roku o cudzoziemcach (j.t. Dz.U. z 2006r. Nr 234, poz. 1694 z późn. zm.). Decyzją z dnia ....04.2008r., Nr ... Wojewoda ... orzekł o wydaleniu Pani O. B. z terytorium Rzeczpospolitej Polskiej w terminie do dnia ... kwietnia 2008 roku. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że wobec Cudzoziemki zachodzą przesłanki z art. 88 ust. 1 pkt 1 i 6 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 roku o cudzoziemcach. Ponadto Wojewoda ... stwierdził, iż wobec Pani O. B. nie zachodzą przesłanki do udzielenia zgody na pobyt tolerowany na podstawie ustawy z dnia 13 czerwca 2003 roku o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej . Od powyższego rozstrzygnięcia pełnomocnik Cudzoziemki Pan K. K. w ustawowym terminie wniósł odwołanie do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. W uzasadnieniu odwołania pełnomocnik Skarżącej zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 7 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Podniósł, że O. B. legalnie przebywała na terytorium strefy Schengen na podstawie wydanej przez władze ... wizy, która zdaniem pełnomocnika Strony nie może być weryfikowana przez władze polskie. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia ...08.2008 roku Nr ... uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, organ II instancji podniósł, iż wobec Pani O. B. zachodzą okoliczności, określone, w art. 88 ust. 1 pkt 1 i pkt 6 ustawy o cudzoziemcach. Podstawą przekazania zaskarżonej decyzji Wojewody ... do ponownego rozpatrzenia była konieczność ustalenia, czy wobec Cudzoziemki zachodzą przesłanki określone w art. 97 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 13 czerwca 2003 roku o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (t.j Dz. U. z 2006r. Nr 234 poz. 1695 z poźn. zm.). Wojewoda ... na mocy decyzji z dnia ...10.2008r., Nr ... orzekł o wydaleniu Pani O. B. z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 1 i pkt 6 ustawy o cudzoziemcach. W uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że wobec Cudzoziemki nie zachodzą okoliczności, uzasadniające udzielenie Jej zgody na pobyt tolerowany. Od powyższego decyzji odwołanie złożył pełnomocnik Cudzoziemki adwokat Pan K. K.. .W uzasadnieniu odwołania zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 7 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Podniósł przy tym, że skoro Cudzoziemka przebywała na terytorium strefy Schengen na podstawie wydanej przez władze ... wizy, która zdaniem pełnomocnika Strony nie może być weryfikowana przez władze polskie. W konkluzji pełnomocnik Skarżącej Cudzoziemki wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców dokonał analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego i decyzją z dnia ...08.2009 roku utrzymał w mocy decyzję Wojewody .... Organ II instancji uznał, że wobec Cudzoziemki zachodzą przesłanki uzasadniające orzeczenie wydalenia z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Z decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców nie zgodziła się Skarżąca i wniosła o jej uchylenie oraz decyzji ją poprzedzającej. Przedmiotowej decyzji zarzuciła naruszenie jej interesu prawnego poprzez błędne zastosowanie w sprawie wspólnego stanowiska Departamentu Konsularnego i Polonii MSZ, oraz naruszenie przepisów art. 89 i 88 ust. 1 pkt 1 i 6 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 roku o cudzoziemcach i art. 97 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 13 czerwca 2003 roku o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Na wstępie wskazać należy, że sądy administracyjne w tym sąd wojewódzki, sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – patrz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269). Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), w którym wskazano, iż owe sądy stosują środki określone w ustawie . Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią – bez wątpienia – sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Rozważając w tym kontekście zarzuty skargi stwierdzić należy, że jest ona nieuzasadniona . W ocenie Sądu Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców w sposób prawidłowy zastosował prawo materialne, w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie, które zostało zakończone wydaniem decyzji zawierającej wszystkie elementy określone w art. 107 k.p.a. W dniu 01.01.2009 roku weszła w życie ustawa z dnia 24 października 2008 roku o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw. Zgodnie z art. 23 powyższej ustawy do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Zgodnie z art. 88 ust. 1 pkt 1 i pkt 6 ustawy o cudzoziemcach, cudzoziemcowi wydaje się decyzję o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli przebywa na tym terytorium bez wymaganej wizy, zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, zezwolenia na osiedlenie się lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE oraz niezgodnie z przepisami przekroczył lub usiłował przekroczyć granicę. Pani O. B. wjechała do Polski z ... w dniu ...09.2007r., przez drogowe przejście graniczne w D. na podstawie ... wizy krajowej typu D, serii D Nr ...na 90 – dniowy czas pobytu z terminem ważności do dnia 25.12.2007 roku wydanej przez Konsula ... w K.. W drodze do ... Cudzoziemka opuściła terytorium RP w dniu 01.10.2007r. Wiza ta uprawniała Cudzoziemkę do jednokrotnego przejazdu tranzytowego przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w drodze do kraju docelowego. Wiza ta nie uprawniała natomiast do przejazdu tranzytowego w celu powrotu do kraju pochodzenia. Następnie władze ... przedłużyły wskazaną wyżej wizę do dnia 12.04.2008r. W dniu 01.04.2008 roku Pani O. B. ponownie wjechała do Polski z ... i w dniu 02.04.2008 roku została zatrzymana przez funkcjonariuszy Placówki Straży Granicznej w D. podczas granicznej kontroli na kierunku wjazdowym na ... Kwestia przekraczania granic na podstawie wiz krajowych została uregulowana w art. 18 Konwencji Wykonawczej z dnia 19 czerwca 1990 roku do Układu z Schengen, zgodnie z którym wizy zezwalające na pobyt przekraczający trzy miesiące są wizami krajowymi wydawanymi przez jedną z umawiających się stron zgodnie z jej prawem krajowym. Wizy takie umożliwiają ich posiadaczom tranzyt przez terytorium innych Umawiających się Stron w celu przejazdu na terytorium Umawiającej się Strony, która wizę wydała, chyba że osoby te nie spełniają warunków wjazdu określonych w artykule 5 ust. 1 litery a), d) i e) lub znajdują się na krajowej liście wpisów do celów odmowy wjazdu Umawiającej się Strony, przez której terytorium zamierzają przejechać. W sytuacji posiadania wizy uprawniającej do tranzytu przez terytorium RP do kraju trzeciego na podstawie wizy pobytowej wydanej przez placówkę dyplomatyczną kraju trzeciego w sytuacji powrotnego przejazdu strona winna otrzymać wizę krajową tranzytową wydaną przez właściwego konsula kraju tranzytowego. Taka interpretacja przepisów została potwierdzona we wspólnym stanowisku Departamentu Konsularnego i Polonii Ministerstwa Spraw Zagranicznych potwierdzonym przez przedstawicieli Komisji Europejskiej w dniu 5 marca 2008 roku podczas posiedzenia grupy roboczej do Spraw Granic Rady Unii Europejskiej Tym samym zasadnie stwierdzono, iż wobec Pani O. B. zachodzą przesłanki z art. 88 ust. 1 pkt 1 i 6 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 roku o cudzoziemcach, stosownie do których, cudzoziemcowi wydaje się decyzję o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli przebywa na terytorium, bez wymaganej wizy, zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, zezwolenia na osiedlenie się lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego WE oraz niezgodnie z przepisami przekroczył lub usiłował przekroczyć granicę. O. B. opuściła terytorium Polski w dniu 02.04.2008r. W przypadku stwierdzenia okoliczności, o których mowa w art.. 88 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach wydanie decyzji o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obligatoryjne i nie mieści się w ramach tzw. uznania administracyjnego. Wobec powyższego wynikająca z art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego zasada, iż sprawę należy załatwić zgodnie z wnioskiem strony o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny uwzględniając słuszny interes strony doznaje istotnego ograniczenia. Zastosowanie w/w zasady nie może bowiem prowadzić jak zasadnie wskazał to organ II instancji do naruszenia przepisów prawa materialnego. W niniejszym postępowaniu o treści orzeczenia rozstrzyga przepis prawa materialnego. Powyższy pogląd jest uregulowany zarówno w doktrynie (G. Łaszczyca, C. Marzysz i A. Matan: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz; Zakamycze 2005 s. 130- 131) jak również w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroku NSA z dnia 25 lutego 2002r., II SA 3126/00, lex nr 81779, czy wyrok NSA z dnia 6 lipca 2006r., II OSK 297/06; niepubl.). Postępowanie w sprawie dotyczącej wydalenia Pani O. B. z terytorium Polski nie zostało zakończone decyzją ostateczną do dnia ...05.2008r., tj. dnia wejścia w życie ustawy z dnia 18 marca 2008 roku o zmianie ustawy o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 70 poz. 416).W związku z tym zgodnie z przepisem art. 14 w/w ustawy do spraw wszczętych i niezakończonych, należało zastosować przepisy ustawy w brzmieniu nadanym ustawą (z dnia 18 marca 2008 roku o zamianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw). Organ I instancji, przy ponownym, rozpatrzeniu sprawy był zatem zobowiązany do zbadania, czy Cudzoziemki zachodzą okoliczności określone w art. 97 ust. 1, zwłaszcza w pkt 1a ustawy z dnia 13 czerwca 2003 roku o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (j.t Dz. U. z 2006r. Nr 234, poz. 1695 z poźn. zmianami). Zgodnie z przepisem art. 97 ust. 1 ustawy o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli jego wydalenie ; 1. mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 roku (Dz.U. z 1993R., Nr 6, poz. 284 i 285, z 1995r. Nr36, poz. 175, 176 i 177, z 1998r., Nr 147, poz. 962 oraz 2002r., Nr 127, poz. 1084); 1a. naruszałoby prawo do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 roku lub naruszłoby prawa dziecka określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 roku (Dz.U. z 1991 r., Nr 120, poz. 526 oraz z 200r., Nr2, poz. 11), w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu; 2. jest niewykonalne z przyczyn niezależnych od organu wykonującego decyzję o wydaleniu lub od cudzoziemca. Dla Pani O. B., Polska była jedynie krajem tranzytowym. Cudzoziemka nie jest związana z Polską w żadnym zakresie, gdyż odbywa studia na terytorium ... Tym samym należy uznać, iż wobec Cudzoziemki nie mają zastosowania okoliczności, o których mowa w art. 97 ust. 1 pkt 1a ustawy o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Ponadto wobec zainteresowanej nie zachodzą przesłanki, określone w art. 97 ust. 1 pkt 1 i 3 w/w ustawy. Należy dodać, że pełnomocnik Pani O. B. nie powołał się na jakiekolwiek okoliczności, które uzasadniałyby udzielenie cudzoziemce zgody na pobyt tolerowany. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie wynika zatem, by wobec cudzoziemki zachodziły okoliczności wymienione a art. 89 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach w związki z art. 97 ustawy o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, mogące skutkować udzieleniem Jej zgody na pobyt tolerowany. Organ II instancji zasadnie uznał termin ważności posiadanej przez Panią O. B. ... wizy krajowej do dnia 12.04.2008r. Podstawa utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców był fakt, iż posiadana przez cudzoziemkę wiza nie uprawniała Jej do powrotu do kraju pochodzenia przez terytorium Polski, kiedy została Ona zatrzymana przez funkcjonariuszy Straży Granicznej. Sąd nie podziela także zarzutów dotyczących nie podjęcia przez organ wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy bez uwzględnienia interesu społecznego, gdyż w opinii tut. Sądu postępowanie zostało przeprowadzone przez organ z poszanowaniem przepisów kpa, w szczególności art. 7 tegoż kodeksu. Stan faktyczny ustalony przez organ został wnikliwie zebrany i poddany ocenie. Z uwagi na powyższe na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.