V SA/Wa 1684/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), Protokolant - Joanna Pietraś-Skobel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] marca 2007 r. Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe oddala skargę. Na podstawie zgłoszenia celnego SAD nr [...] z dnia 13 września 2002 r. A. K. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą Firma Handlowa "A." zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym towar w postaci obuwia dziecięcego, z zastosowaniem konwencyjnej stawki celnej na podstawie załączonego certyfikatu pochodzenia towaru z T. W dniu [...] września 2002 r., na podstawie art. 65 § 4 i § 7 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. – Kodeks Celny (Dz. U. Nr 75, poz. 802 z późn. zm.), wszczęte zostało przez Naczelnika Urzędu Celnego w M. postępowanie celne w celu weryfikacji przedmiotowego zgłoszenia celnego. Decyzją z dnia [...] listopada 2003 r. Naczelnik Urzędu Celnego w M. uznał zgłoszenie celne za nieprawidłowe w zakresie stawki celnej i długu celnego i orzekł w tym zakresie, jednocześnie organ określił kwotę podatku od towarów i usług w skorygowanej wysokości. Decyzją z dnia [...] lipca 2004 r. Dyrektor Izby Celnej w W. uchylił ww. decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w M. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Przyczyną uchylenia decyzji były uchybienia proceduralne polegające na braku wszczęcia postępowania w zakresie wymiaru należności podatkowych. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2004 r. Naczelnik Urzędu Celnego w P. wszczął z urzędu postępowanie w zakresie określenia prawidłowej wysokości podatku od towarów i usług towaru objętego zgłoszeniem celnym z 13 września 2002 r. Decyzją z dnia [...] maja 2005 r. Naczelnik Urzędu Celnego w P. uznał zgłoszenie celne z dnia 13 września 2002 r. za nieprawidłowe w zakresie zastosowanej stawki celnej i kwoty wynikającej z długu celnego i orzekając w tym zakresie ustalił, że stawka celna winna wynosić 40 %. Równocześnie orzekł o obowiązku uiszczenia przez stronę odsetek wyrównawczych. W uzasadnieniu decyzji Naczelnik Urzędu Celnego wyjaśnił, że w ramach kontroli postimportowej organ celny zweryfikował całość dokumentów przedłożonych do odprawy celnej dokonanej na podstawie ww. SAD. W ramach kontroli organy celne zwróciły się do organu, który wystawił załączone do SAD świadectwo pochodzenia towaru. Pismem z 4 listopada 2002 r. t. władze celne poinformowały o negatywnym wyniku weryfikacji świadectwa pochodzenia nr [...] (pieczęć oraz podpis zostały sfałszowane). Po zapoznaniu się z wynikiem weryfikacji strona przedłożyła świadectwo pochodzenia nr [...] z dnia [...] grudnia 2002 r. Również w odniesieniu do tego świadectwa pochodzenia przeprowadzona została weryfikacja i również to świadectwo zostało zweryfikowane negatywnie. W trakcie prowadzonego postępowania strona złożyła oryginał świadectwa F. [...] nr [...] z 18 kwietnia 2003 r. wystawionego przez C. Świadectwo to zostało pozytywnie zweryfikowane przez władze celne C. W tym kontekście Naczelnik Urzędu Celnego zaznaczył, że z załączonych do odprawy celnej dokumentów wynika, iż krajem handlu przedmiotowego towaru była firma z siedzibą w T., wobec czego dowód pochodzenia winien być sporządzony w T., natomiast przedstawione przez stronę świadectwo F. [...] A zostało sporządzone w C. Pomimo, że świadectwo F. [...] potwierdza c. pochodzenie towaru, nie może stanowić dokumentu uprawniającego zastosowanie stawki celnej konwencyjnej, ponieważ nie zostało potwierdzone w kraju korzystającym, którym jest T., a nie C. Rozpoznając sprawę w wyniku odwołania strony, Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z dnia [...] marca 2007 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji, powołując się na obowiązujące w dacie dokonania zgłoszenia celnego przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 2001 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz. U. Nr 146, poz. 1639 z późn. zm.), stwierdził, że przepisy te pozwalały na zastosowanie stawek konwencyjnych w przypadku towarów objętych sekcją XI Taryfy celnej, do której należy przedmiotowy towar – obuwie, jeżeli jego pochodzenie zostanie udokumentowane świadectwem pochodzenia spełniającym wymogi o kreślone w § 13 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego udokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia (Dz. U. Nr 130, poz. 851 z późn. zm.). Jak wynika z akt sprawy strona załączyła do zgłoszenia celnego świadectwo pochodzenia potwierdzające t. pochodzenie towaru. Świadectwo to zostało zweryfikowane negatywnie, podobnie jak kolejne przedstawione przez stronę t. świadectwo pochodzenia. W ramach prowadzonego postępowania wyjaśniającego strona złożyła pismo z 8 sierpnia 2003 r. skierowane do firmy C. z siedzibą w W. (C.) oraz odpowiedź tej firmy z 1 września 2003 r.. W odpowiedzi firma c. wyjaśniła, że skontaktowała się z eksporterami z T., którzy zapewnili ją, iż wyprodukowane przez nią buty, po poddaniu ich procesom wykończenia i pakowania nabędą t. pochodzenie. W piśmie z 30 września 2003 r. kolejna c. firma W. z Z. wyjaśniła, że przesyłka butów wyprodukowanych w C. została odebrana przez firmę B. z T. Firma B. zapewniła, że po poddaniu obróbce wykańczającej i przepakowaniu obuwie to nabędzie t. pochodzenie. Następnie strona przedłożyła cztery faktury wystawione przez firmę W. z Z. na firmę F.H."A." A. K. oraz świadectwo F. [...] potwierdzające c. pochodzenie towaru. Świadectwo to zostało zweryfikowane pozytywne, jednocześnie władze c. wyjaśniły, że obuwie objęte tym dokumentem zostało wyprodukowane w fabrykach na terenie C., z materiałów całkowicie uzyskanych w C., żadne materiały niepochodzące nie zostały zużyte. Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że wynik weryfikacji władz c. stoi w sprzeczności z oświadczeniem strony oraz wyjaśnieniami c. kontrahentów. Wskazał również na brak spójności między wyjaśnieniami c. firm oraz danymi zawartymi w zgłoszeniu SAD, a wyjaśnieniami strony zawartymi w odwołaniu. Strona podniosła bowiem, że t. kontrahent był w istocie pośrednikiem, a rzeczywistym eksporterem była c. firma, tymczasem z wyjaśnień podmiotu c. wynika, że to firma c. miała być pośrednikiem między firmą "A." A. K. a firmą t. Wskazał, że obowiązkiem strony jest podanie w zgłoszeniu celnym prawidłowych danych, a do zgłoszenia celnego strona załączyła dokumenty handlowe wystawione przez t. kontrahenta i wskazała t. pochodzenie towaru. Ponadto w aktach sprawy znajduje się oświadczenie firmy H. S. z T. z 10 stycznia 2003 r. potwierdzające, że firma ta jest producentem, a firmy I. i B. są firmami handlowymi zajmującymi się eksportem produkowanego przez H. obuwia. Stwierdził również, że w aktach sprawy znajduje się kontrakt zawarty pomiędzy B. a firmą "A." A. K. na zakup 85944 par obuwia, to jest na ilość par obuwia, na którą opiewa faktura [...]. Ponadto strona przedłożyła bankowy dowód zapłaty z 18 lipca 2003 r., z którego wynika, że tytuł płatności stanowiła załączona do SAD faktura, wystawiona przez firmę B. z T. Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że brak jest podstaw do przyjęcia, że c. świadectwo pochodzenia towaru dotyczy towaru objętego przedmiotowym zgłoszeniem celnym, wobec czego należało zastosować wobec sprowadzonego towaru autonomiczną stawkę celną podwyższoną o 100%. Mając jednak na względzie zawarty w art. 234 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) zakaz reformationis in peius oraz niemożność konwalidowania decyzji organu I instancji ze względu na upływ 3 letniego terminu do wydania decyzji przez ten organ, Dyrektor Izby Celnej postanowił utrzymać w mocy decyzję organu I instancji w zakresie zastosowanej autonomicznej stawki celnej. Odnośnie obciążenia strony obowiązkiem zapłacenia odsetek wyrównawczych Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, że strona nie wykazała należytej staranności przy dokonywaniu transakcji z zagranicznym kontrahentem, co więcej nie jest w stanie wyjaśnić od kogo faktycznie kupiła towar, nie wykazała w sposób wiarygodny, że posłużenie się sfałszowanymi dokumentami nie było wynikiem jej świadomego działania lub zaniechania, a okoliczności sprawy nie dają podstaw do uznania, że podanie w zgłoszeniu celnym nieprawidłowych danych odnośnie pochodzenia importowanych towarów spowodowane było szczególnymi okolicznościami. Na powyższą decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. A. K. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą FH "A." wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: naruszenie przepisu § 13 ust.2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów oraz sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia, poprzez odmówienie mocy prawnej prawidłowo sporządzonemu świadectwu pochodzenia towaru wystawionemu przez kraj, z którego dokonano wywozu towaru; naruszenie przepisu § 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 sierpnia 2003 r. w sprawie odsetek wyrównawczych (Dz. U. Nr 155, poz. 1515) poprzez naliczenie odsetek w sytuacji, gdy w postępowaniu wykazano, iż strona złożyła nieprawdziwe świadectwo pochodzenia bez własnej winy. Uzasadniając zarzuty w motywach skargi skarżąca podniosła, że w świetle § 13 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów świadectwo pochodzenia prawidłowo wystawione w kraju, z którego dokonano wywozu towaru, jest uznawane za dowód pochodzenia towaru, w związku z czym złożone przez stronę świadectwo pochodzenia F. [...] nr [...] zweryfikowane pozytywnie przez władze c., kwalifikuje zaimportowane przez stronę towary do preferencyjnego traktowania. Nadmieniła, że świadectwo pochodzenia w rubryce dotyczącej trasy przewozu podaje, iż towary były transportowane drogą morską z portu W. w C. przez S. do H. W materiale dowodowym znajdują się faktury wystawione na stronę przez c. producenta, sprzeczne więc z zebranym materiałem dowodowym jest twierdzenie Dyrektora Izby Celnej, że brak jest podstaw do przyjęcia, że świadectwo to dotyczy towaru objętego przedmiotowym zgłoszeniem celnym. T. kontrahent był w istocie pośrednikiem transakcji. Ponadto Dyrektor Izby Celnej nie wskazał przepisów pozwalających na pominięcie mocy prawnej przedłożonego przez stronę świadectwa. Odnosząc się do nałożonego na stronę obowiązku zapłacenia odsetek wyrównawczych, skarżąca podniosła, iż wykazała, że podanie przez nią nieprawidłowych danych było spowodowane szczególnymi okolicznościami, nie wynikającymi z jej zaniedbania lub świadomego działania, ale wynikiem nierzetelności t. kontrahenta. Okoliczność ta, w ocenie strony, powoduje, że nałożenie na nią obowiązku zapłaty odsetek jest sprzeczne z prawem. W załączniku do protokołu z rozprawy w dniu 10 grudnia 2007 r. skarżąca reasumując swoją skargę wskazała, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, dotyczący z jednej strony zgłoszenia celnego towaru, zaś z drugiej potwierdzenia c. pochodzenia towaru jest tożsamy co do: ogólnej liczby butów, wielkości poszczególnych partii, modeli w zależności od ich wielkości i materiału, liczby i numerów kontenerów, którymi były transportowane, a wreszcie terminu, w którym odbyła się dostawa. Nie można zatem uznać, że mamy do czynienia w istocie z dwoma, odmiennymi dostawami, gdyż ilość i rodzaj zbieżności zdecydowanie temu zaprzecza. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne w tym sąd wojewódzki, sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – patrz art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.). Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.); powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Rozważając w tym kontekście zarzuty skargi stwierdzić należy, że są one niezasadne. Na wstępie należy wskazać, że na etapie postępowania sądowoadministracyjnego skarżąca poinformowała, że obecnie nazywa się A. S. Potwierdzeniem tego faktu jest ten sam numer NIP w deklaracjach PIT składanych przez A. K. i A. S.. Zgodnie z § 13 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia, jeżeli pochodzenie towaru przywożonego na polski obszar celny lub wywożonego z polskiego obszaru celnego musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia, dowodem pochodzenia towaru może być świadectwo pochodzenia, które spełnia łącznie następujące warunki: 1) zostało sporządzone przez organ upoważniony w danym kraju do wydawania świadectw pochodzenia oraz dający gwarancję rzetelności kontroli pochodzenia towarów, 2) zawiera dane niezbędne do identyfikacji towaru objętego świadectwem, w szczególności a) dane nadawcy lub osoby wywożącej towar, b) określenie rodzaju towaru, c) masę brutto lub netto towaru; dane te mogą zostać zastąpione innymi, takimi jak ilość lub objętość, w wypadku gdy towar podczas transportu zmienia swoją masę, gdy jego masa nie może być określona lub gdy ilość lub objętość są danymi zwyczajowo identyfikującymi ten towar, d) liczbę, rodzaj, znaki i numery opakowań; jeżeli towar jest przewożony luzem, należy umieścić na świadectwie odpowiednią adnotację, 3) poświadcza, że towar, którego świadectwo dotyczy, pochodzi z określonego kraju. Stosownie do § 13 ust. 2 powołanego rozporządzenia świadectwo pochodzenia prawidłowo wystawione w kraju, z którego dokonano wywozu towaru, jest uznawane przez organ celny za dowód pochodzenia towaru. Aby świadectwo pochodzenia mogło być uznane za dowód pochodzenia konkretnego towaru musi zawierać dane niezbędne do identyfikacji tego towaru. Świadectwo pochodzenia musi być wystawione dla konkretnego towaru objętego zgłoszeniem celnym, a nie dla jakiegokolwiek innego towaru, nawet jeżeli jego rodzaj i ilość są identyczne z towarem zgłoszonym do procedury celnej. W przedmiotowej sprawie strona skarżąca dowodziła, że przedstawione przez nią w toku postępowania celnego c. świadectwo pochodzenia F. [...] nr z dnia 18 kwietnia 2003 r. dotyczyło butów zgłoszonych do procedury celnej dopuszczenia do obrotu na podstawie dokumentu SAD z dnia 13 września 2002 r. Według strony o tożsamości towaru objętego przedmiotowym zgłoszeniem celnym z towarem dla którego wystawione zostało chińskie świadectwo pochodzenia F. [...] nr [...] świadczy to, że oba dokumenty dotyczą towarów tego samego rodzaju i tej samej ilości towarów, a także fakt, że trasa transportu towarów określonych w obu dokumentach jest identyczna. Oceniając tę okoliczność na podstawie całokształtu materiału dowodowego, Sąd stwierdził, że analiza zebranych w sprawie dowodów nie daje podstaw do przyjęcia, że buty zgłoszone do procedury dopuszczenia do obrotu na podstawie dokumentu SAD z dnia 13 września 2002 r. są tożsame z butami, dla których wystawione zostało świadectwo pochodzenia F. [...] nr [...]. Jak wynika z treści c. o świadectwo pochodzenia F. [...] nr [...] zostało ono wystawione dla butów, których transakcja kupna-sprzedaży została potwierdzona fakturami o numerach [...], [...],[...] oraz [...] z dnia 9 maja 2002 r. Są to faktury dokumentujące sprzedaż butów przez firmę W. na rzecz firmy F.H. "A." A. K. W niniejszej sprawie niesporne jest, że do zgłoszenia celnego strona załączyła fakturę nr [...] z dnia 6 czerwca 2002 r. wystawioną przez B. Ltd z siedzibą w B. dla F.H. "A." A. K. Faktura dotyczyła butów. Nie może budzić wątpliwości, że przedmiotem zgłoszenia celnego była określona ilość butów zakupionych na podstawie faktury nr H. [...] przez skarżącą od spółki B. Po negatywnej weryfikacji dwóch kolejnych przedstawionych przez skarżącą świadectw pochodzenia, wskazujących, że importowany towar pochodzi z T., strona próbowała wykazać, że towar ten pochodzi z C. Na poparcie swojego twierdzenia o c. pochodzeniu towaru przedstawiła ww. c. świadectwo pochodzenia towaru F. [...] – zweryfikowane następnie pozytywnie przez władze c. W przedstawionym przez stronę c. świadectwie pochodzenia wskazane zostało, że dotyczy ono określonej ilości par butów oraz ww. faktur z dnia 9 maja 2002 r. Strona przedstawiła również wymienione w tym świadectwie faktury. Są to faktury wystawione przez W. Z przedstawionego świadectwa pochodzenia nr [...] oraz faktur wystawionych przez W. wynika, że A. K. prowadząca działalność pod nazwą F.H. "A." kupiła od firmy W. określoną ilość butów oraz, że buty te należy w świetle obowiązujących przepisów uznać za buty c. Skarżąca w żaden sposób nie wykazała, aby ten sam towar kupiła dwukrotnie: raz od firmy W. na podstawie faktur o numerach [...], [...], [...] oraz [...] z dnia 9 maja 2002 r. i powtórnie od firmy B. na podstawie faktury nr [...] z dnia 6 czerwca 2002 r. A tylko wykazanie dokonania dwukrotnie zakupu tego samego towaru czyniłoby możliwym uznanie, że towar dopuszczony do obrotu zgodnie z dokumentem SAD z dnia 13 września 2002 r., nabyty - co wynika z zapisu w polu 44 SAD - na podstawie faktury nr [...], jest tożsamy z towarem, nabytym na podstawie faktur nr [...], [...], [...] oraz [...] z dnia 9 maja 2002 r., dla którego wystawione zostało świadectwo pochodzenia F. [...] [...]. Tak więc niezasadny jest podniesiony w skardze zarzut, że organy celne odmówiły mocy prawnej prawidłowo sporządzonemu świadectwu pochodzenia, naruszając tym samym § 13 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia. Organy celne, wbrew twierdzeniu skarżącej, nie odmówiły mocy prawnej przedłożonemu przez stronę świadectwu pochodzenia towaru, a jedynie uznały, że nie dotyczy ono towaru objętego przedmiotowym dokumentem SAD. Dlatego też nie było powodu do wskazania przepisu stanowiącego podstawę odmówienia mocy prawnej świadectwu pochodzenia. Z zebranych dowodów nie można wywodzić - wbrew twierdzeniu skarżącej - że t. kontrahent był w istocie pośrednikiem transakcji. Przeczą temu następujące fakty: po pierwsze treść faktury nr [...] dołączonej do zgłoszenia SAD. W fakturze tej wyszczególniono ilość par i wielkość butów, których dotyczy faktura, nie wspomniano natomiast o usłudze pośrednictwa. Po wtóre przeczy temu sam fakt załączenia tej faktury do zgłoszenia celnego. Dopuszczeniu do obrotu na podstawie zgłoszenia celnego podlegała bowiem określona ilość butów, a nie usługa pośrednictwa. Ponadto na "Dyspozycji wystawienia polecenia wypłaty za granicę" wystawionej przez skarżącą dla [...] Banku jako tytuł płatności wskazane zostały faktury za obuwie, między innymi faktura nr [...], a nie faktury z tytułu usługi pośrednictwa (k. 105 akt adm.) Jako beneficjent płatności wskazana została osoba trzecia, wskazana przez B. (k. 102, 103 akt adm.). Gdyby B. miała być pośrednikiem transakcji w tym sensie, że kupowała obuwie w C. i następnie sprzedawała firmie "A." A. K., to powinna była przedstawić dokumenty (faktury), na podstawie których nabyła buty od c. producenta. W celu udokumentowania c. pochodzenia tych butów powinna była przedstawić c. świadectwo pochodzenia wskazujące faktury, na podstawie których kupiła te buty. Takich dokumentów w sprawie nie przedstawiono. O tym, że sprowadzone obuwie nie jest c. pochodzenia świadczy dodatkowo znajdujące się w aktach sprawy oświadczenie H. Ltd. z T., że spółka ta jest producentem obuwia, a spółki I. Ltd. I B. Ltd. są spółkami handlowymi zajmującymi się eksportem obuwia do spółki F.H. "A." [...] (k. 86 akt adm.). Należy podkreślić, że H. Ltd. oświadczyła, że jest producentem obuwia, a nie że dokonała jego wykończenia, przerobienia i przepakowania, zaś jak wynika z pisma z dnia 30 września 2003 r. firmy W. – wystawcy faktur wymienionych w c. świadectwie pochodzenia towaru, partia obuwia wyprodukowana w C. została odebrana przez firmę B. z T., która zapewniła firmę W., że po wykończeniu, przerobieniu i przepakowaniu obuwie uzyska t. pochodzenie, czyli że miało ono być w T. tylko przerobione, wykończone i przepakowane. Reasumując, Sąd stwierdza, że wykazanie przez stronę, iż c. świadectwo pochodzenia dotyczy takiego samego towaru, w tej samej ilości i w tej samej cenie, dostarczonego do Polski tą samą drogą co towar zgłoszony do procedury dopuszczenia do obrotu na podstawie dokumentu SAD z dnia 13 września 2002 r. nakazuje przyjąć, że mamy do czynienia z towarem takim samym, ale nie z tym samym, o czym świadczą wyżej omówione dowody. Odnosząc się do sprawy nałożenia na stronę obowiązku zapłaty odsetek wyrównawczych Sąd stwierdził, że również w tym zakresie zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. Zgodnie z § 5 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 sierpnia 2003 r. w sprawie odsetek wyrównawczych (Dz. U. Nr 155, poz. 1515) nie pobiera się odsetek wyrównawczych, mimo że kwota wynikająca z długu celnego została zarejestrowana na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych danych podanych przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym, w wypadku gdy dłużnik udowodni, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych spowodowane było szczególnymi okolicznościami, nie wynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania. Zgodnie z art. 64 § 2a obowiązującej w dacie dokonania zgłoszenia celnego ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny złożenie zgłoszenia celnego podpisanego przez zgłaszającego lub jego przedstawiciela jest równoznaczne ze złożeniem przez zgłaszającego oświadczenia o prawdziwości danych zawartych w zgłoszeniu celnym oraz autentyczności załączonych do niego dokumentów. Zebrany materiał dowodowy wskazuje, ze skarżąca nie wykazała się należytą starannością przy kupowaniu i importowaniu towarów w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Jak wynika z postanowienia Naczelnika Urzędu Celnego w M. z dnia [...] lipca 2003 r. o umorzeniu dochodzenia w sprawie o przestępstwo skarbowe, zatwierdzonego przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Ż. (k. 76-79 akt adm.) przesłuchana w sprawie w charakterze świadka A. K. zeznała, że towar z T. zamawiała drogą faxową u pośrednika handlowego - pana D. M. z firmy A. w H., zamówiony towar był wysyłany do H., skąd firma spedycyjna przywoziła go transportem lądowym do Polski. Kierowca wiozący towary do Polski otrzymywał w zalakowanej kopercie oryginały dokumentów handlowych, tj. faktury, packing listy i świadectwa pochodzenia. Skarżąca ograniczyła się więc do zamawiania towaru u pośrednika w H. i, jak wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zamawiając towar nie wiedziała nawet kto był jej kontrahentem. W kwestii oceny staranności działania skarżącej zauważyć należy, że pomimo, iż nie chciała kupować obuwia c., ale t., zamówienia składała u pośrednika w H., czyli w C. W takiej sytuacji powinna była dołożyć szczególnej staranności w celu uzyskania informacji i dokumentów dotyczących kontrahenta transakcji oraz producenta kupowanego obuwia. Ze znajdujących w aktach administracyjnych sprawy dokumentów wynika, że dopiero pismem z dnia 20 sierpnia 2003 r. skierowanym do firmy C. skarżąca zwróciła się o wyjaśnienie kraju pochodzenia towaru oraz dostarczenie oryginalnych dokumentów (k. 92 akt adm.). Równocześnie strona poinformowała C., że nie może się skontaktować z ich przedstawicielem - panem D. M. Należy wskazać, że z ww. postanowienia o umorzeniu dochodzenia w sprawie o przestępstwo skarbowe wynika, że skarżąca kontaktowała się z panem D. M. pośrednikiem z firmy A. w H. W dniu 1 września 2003 r. A. K. otrzymała pismo od C. informujące, że wobec faktu, że nie zgodziła się kupować obuwia c. firma ta skontaktowała się z firmami (eksporterami) z T., którzy zapewnili ją, że obuwie wyprodukowane w C. po wykończeniu i przepakowaniu otrzyma certyfikat pochodzenia t. i w tym sensie firma C. zapewniała o możliwości wyprodukowania obuwia w T. (k. 88, 89 akt adm.). Faksem z dnia 25 września 2003 r. skarżąca – w związku z otrzymaniem z Urzędu Celnego wezwania do dostarczenia dodatkowych dokumentów - zwróciła się do C. prosząc o przesłanie niezbędnych dokumentów związanych z świadectwem pochodzenia nr [...] tj. faktur i wyjaśnień. Na faks ten 30 września 2003 r. przysłała z faksu C. odpowiedź inna firma, a mianowicie W., która wyjaśniła przebieg transakcji w następujący sposób: Partia obuwia wyprodukowana w C. została odebrana przez firmę B. z T. Firma ta zapewniła firmę W., że po wykończeniu, przerobieniu i przepakowaniu obuwie to otrzyma t. świadectwo pochodzenia po czym zostanie sprzedane firmie skarżącej. Firma B. odebrała towar i poprosiła o wypisanie faktur na FH A. A. K.. Firma W. poinformowała, że nadal posiada te faktury i dostarczy A. K. ich oryginały, a jeżeli będzie to możliwe także kopię płatności do W. (k. 108, 109 akt adm.). Kopie płatności nie zostały dostarczone. Nie wyjaśniono również jaki kontrahent miałby za towary nabyte na podstawie tych faktur zapłacić: czy F. A. A. K., która o istnieniu tych faktur dowiedziała się z pisma z dnia 30 września 2003 r. czy inna firma, nie wskazana w fakturach jako nabywca towaru. Przedstawiona przez stronę korespondencja wskazuje na to, że dostawcy kupowanych przez nią butów byli co najmniej nierzetelni, nie zmienia to jednak faktu, ze strona nie dołożyła należytej staranności podejmując działalność w zakresie importu obuwia. Umorzenie dochodzenia w sprawie o przestępstwo skarbowe i stwierdzenie, że dochodzenie nie wykazało aby osoby dokonujące zgłoszeń celnych wiedziały lub mogły podejrzewać, że przedstawione świadectwa pochodzenia są sfałszowane nie powoduje uznania, że w świetle przepisów rozporządzenia w sprawie odsetek wyrównawczych zaistniały nadzwyczajne okoliczności uzasadniające odstąpienie od naliczenia tych odsetek. Umorzenie postępowania o przestępstwo skarbowe nie wyklucza bowiem wystąpienia zaniedbania po stronie importera, co w ocenie Sądu miało miejsce w niniejszej sprawie. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.