V SA/Wa 1692/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Mirosława Pindelska (spr.), Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Protokolant specjalista - Izabela Wrembel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2018 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia (...) na decyzję Ministra Rozwoju (obecnie Minister Inwestycji i Rozwoju) z dnia (...) kwietnia 2016 r. nr (...) w przedmiocie zobowiązania do zwrotu kwoty odsetek od dofinansowania oddala skargę. Na podstawie umowy o dofinansowanie nr [...] zawartej w dniu [...] września 2011 r. Stowarzyszenie R. (dalej: "skarżący" lub "beneficjent") realizowało w okresie do [...] października 2011 r. do [...] grudnia 2013 r. projekt pt.: "[...]", którego kwota dofinansowania miała zamknąć się w kwocie nieprzekraczającej 1.173.192,50 zł. Zgodnie z § 8 ust. 1 ww. umowy kwota dofinansowania miała być wypłacana w formie zaliczki w wysokości określonej w harmonogramie płatności stanowiącym załącznik nr 4 do umowy o dofinansowanie. W trakcie realizacji projektu beneficjent wielokrotnie wnioskował o zmianę harmonogramu płatności, a ostatnia zmiana została zaakceptowana pismem z dnia [...] kwietnia 2015 r. W dniu [...] czerwca 2015 r. beneficjent złożył wniosek o płatność nr [...] za okres od dnia [...].03.2015 r. do [...].05.2015 r. na kwotę 0,00 zł, który został następnie skierowany do korekty. W dniu [...] lipca 2015 r. beneficjent złożył korektę wniosku na kwotę 0,00 zł, który został zatwierdzony w dniu [...] sierpnia 2015 r. W związku z brakiem rozliczenia we wniosku o płatność nr [...], min. 70% otrzymanych środków Ośrodek Rozwoju Edukacji (dalej: "ORE") naliczył beneficjentowi odsetki w kwocie 14.581,00 zł i pismem z dnia [...] lipca 2015 r. wezwał do ich zapłaty w terminie 14 dni od dnia otrzymania pisma. Wobec nieuiszczenia przez skarżącego kwoty naliczonych odsetek Dyrektor ORE (dalej także jako "organ I instancji") wszczął postępowanie administracyjne zakończone wydaniem w dniu [...] lutego 2016 r. decyzji nr [...] mocą której ustalono beneficjentowi wysokość naliczonych odsetek na kwotę 13.230,00 zł i zobowiązano do wpłaty tej należności na rachunek bankowy ORE w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. W uzasadnieniu swojej decyzji organ I instancji wskazał, że powodem żądania zwrotu ww. kwoty było nierozliczenie przez beneficjenta we wniosku o płatność nr [...] za okres [...].03.2015 r. - [...].05.2015 r. minimum 70 % otrzymanego dotychczas dofinansowania. W siedemnastu wnioskach o płatność skarżący rozliczył łącznie kwotę w wysokości 520.723,01 zł, tj. 58,96% otrzymanej zaliczki w łącznej wysokości 883.192,50 zł na dzień [...].12.2014 r. Natomiast na dzień [...].01.2015 r. strona dysponowała kwotą w wysokości 828.822,08 zł, "tym samym rozliczono 62,83% otrzymanej zaliczki i na dzień [...].01.2015 r. dysponując kwotą 828.822,23 zł rozliczono 62,83% ww. środków". W ocenie Dyrektora ORE skarżący naruszył tym § 10 ust. 6 umowy o dofinansowanie. Rozstrzygnięcie oparto m.in. na art. 189 ust. 3 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 2 i w zw. z art. 60 pkt 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 885 ze zm.), dalej: u.f.p.". Po rozpatrzeniu odwołania beneficjenta Minister Rozwoju (dalej: "Minister", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji"), decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] uchylił w całości decyzję Dyrektora ORE z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] r. i zobowiązał beneficjenta do zwrotu odsetek w wysokości 13.230,00 zł. Jako powód uchylenia decyzji Dyrektora ORE Minister podał wydanie jej na niepełnej podstawie prawnej i wyjaśnił, że w dniu 8 kwietnia 2014 r. weszła w życie ustawa z dnia 24 stycznia 2014 r. o zmianie ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju i niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 379), która wprowadziła zmianę w art. 189 u.f.p. m.in. poprzez dodanie ust. 3a, 3b, 3c, 3d, 3e. Przesłanką dodania ust. 3b do art. 189 u.f.p. było ustalenie procedury i podstawy prawnej umożliwiającej wydanie decyzji administracyjnej w sprawie naliczenia odsetek, w związku z niezłożeniem wniosku o płatność na kwotę lub określonym terminie. Dotychczasowe brzmienie art. 189 ust. 3 u.f.p. wymuszało na organach I instancji wydawanie decyzji na podstawie art. 61 u.f.p. Wynikało to także z § 3 ust. 4 pkt 8 Porozumienia nr POKL/P3/IP2/2011/1 w sprawie dofinansowania poddziałania 3.3.2 "Efektywny system kształcenia i doskonalenia nauczycieli - projekty konkursowe", poddziałania 3.3.4 "Modernizacja treści i metod kształcenia - projekty konkursowe" oraz poddziałania 3.4.3 "upowszechnienie uczenia się przez całe życie - projekty konkursowe" w ramach PO KL z dnia 25 lipca 2011 r., zgodnie z którym: "w ramach powierzonych zadań Instytucja Wdrażająca (Instytucja Pośrednicząca II stopnia) jest zobowiązana jest do: (...) wydawania decyzji, o których mowa w art. 61 ustawy o finansach publicznych (...)." W dniu 2 października 2015 r. aneksem nr 4 wprowadzono do tego porozumienia w § 3 ust. 4 pkt 14 w brzmieniu "(...) wydawania decyzji, o których mowa w art. 189 ust. 3b ustawy finansach publicznych". Znowelizowany art. 189 u.f.p. stanowi więc samoistną podstawę do wydawania decyzji administracyjnych w takich sprawach. W dniu wszczęcia przez organ I instancji postępowania administracyjnego z urzędu, czyli [...] listopada 2015 r., aneks uwzględniający zmianę art. 189 u.f.p. był już podpisany, więc Dyrektor ORE powinien wydać decyzję z dnia [...] lutego 2016 r. na podstawie art. 189 ust. 3b u.f.p. Następnie organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z zaakceptowanym harmonogramem płatności, wniosek o płatność nr [...] za okres [...].03.2015 r. - [...].05.2015 r. miał być wnioskiem rozliczającym 252.469,49 zł i wnioskującym o kolejną transzę zaliczki w wysokości 290.000,00 zł, co oznacza że strona zobowiązana była rozliczyć w nim co najmniej 70% otrzymanego dofinansowania. W dniu [...] czerwca 2015 r. beneficjent złożył wniosek o płatność za okres [...].03.2015 r. - [...].05.2015 r. rozliczający kwotę wydatków w wysokości 0,00 zł, nie wnioskując jednocześnie o kolejną płatność zaliczkową, co było niezgodne z harmonogramem płatności, a jednocześnie skutkowało naruszeniem § 10 ust. 6 umowy o dofinansowanie i § 189 ust. 3 u.f.p. w zakresie nierozliczenia 70 % dotychczas otrzymanego dofinansowania. Dalej Minister podał, że do końca 2013 r. beneficjent otrzymał trzy transze dofinansowania w łącznej wysokości 883.192,50 zł. Do końca maja 2015 r. beneficjent rozliczył i zostały mu zatwierdzone jako kwalifikowalne wydatki w kwocie 520.723,01 zł (78.108,45 + 442.614,56 zł ). Kwota ta nie stanowi 70% dotychczas otrzymanych transz dofinansowania i z tego powodu, zdaniem organu II instancji, Dyrektor ORE słusznie naliczył skarżącemu odsetki na podstawie art. 189 ust. 3 u.f.p. Aby bowiem spełnić warunek określony w § 10 ust. 6 umowy (rozliczenie 70% dofinansowania), skarżący powinien był rozliczyć we wniosku o płatność nr [...] wydatki w kwocie 97.511,74 zł, która to kwota stanowiła podstawę do naliczenia odsetek, zgodnie z art. 189 ust. 3 u.f.p. Beneficjent zaskarżył decyzję Ministra do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając naruszenie: 1) art. 189 ust. 3 u.f.p. w związku z § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego w sprawie warunków i trybu udzielania i rozliczania zaliczek oraz zakresu i terminów składania wniosków o płatność w ramach programów finansowanych z udziałem środków europejskich z dnia 18 grudnia 2009 roku (Dz. U. Nr 223, poz. 1786) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, kiedy nie ziściły się przesłanki do zastosowania tych przepisów oraz zobowiązania Skarżącego do zapłaty odsetek w wysokości 13.230,00 zł, 2) art. 107 § 1 i § 3 oraz art. 7 i 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23), dalej: "k.p.a.", w ten sposób, że Minister nie odniósł się do wszystkich zarzutów podniesionych przez Skarżącego w odwołaniu z dnia 2 marca 2016 r., co w jego ocenie świadczy o niewystarczającym wyjaśnieniu sprawy i w konsekwencji rozstrzygnięciu w przedmiotowej sprawie. Skarżący podniósł, że we wniosku o płatność z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] nie wykazał osiągnięcia w okresie rozliczeniowym nim objętym poziomu wydatków w wysokości 70% transzy środków na realizację płatności z tej przyczyny, że takiego poziomu nie osiągnął, więc nie był uprawniony do złożenia takiego wniosku. Nadto złożenie takiego wniosku nie było możliwe również dlatego, że termin zakończenia realizacji projektu "[...]" został przewidziany na [...] września 2015 r. i zatwierdzony przez ORE. Zdaniem beneficjenta na etapie składania ww. wniosku o płatność nie było możliwe aby korekty harmonogramu płatności objęły okresy płatności po [...] września 2014 r. Nie było również możliwości zmniejszenia łącznej kwotę transz dofinansowania. Skarżący podkreślił przy tym, że ze względu na wysoki stopień zaawansowania projektu na dzień składania spornego wniosku nie złożył już kolejnych wniosków. Wnioskiem nr [...], który był wnioskiem końcowym, rozliczył środki pieniężne, a w dniu [...] października 2015 r. dokonał wpłaty na rachunek bankowy ORE wszystkich niewykorzystanych środków. Dalej beneficjent zaznaczył, iż w odwołaniu podniósł zarzut powołania się przez organ I instancji jedynie w sposób ogólny na zasady określone w rozdziale 3.1.5 Zasad Finansowania Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki, podczas gdy przepis art. 107 § 1 k.p.a. wymaga, aby podstawa prawna została zastosowana w sposób dokładny, pozwalający stronie na odniesienie się do zastosowanej podstawy prawnej oraz zarzut naruszenia art. 75 § 1 k.p.a. poprzez pominięcie oświadczenia strony w zakresie jej sytuacji finansowej, co mogło wpłynąć na wydanie decyzji w niniejszej sprawie (zarzuty ad 2 i ad 3 odwołania). Minister nie odniósł się jednak do tych zarzutów przez co nie przyczynił się do pogłębienia zaufania do władzy publicznej. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016r. poz.1066 j.t. ze zm. ) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U z 2016r. poz. 718 j.t. ze zm., dalej p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art.156 Kodeksu postępowania administracyjnego czy w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Sąd, kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw, nie dopatrzył się naruszenia prawa przez organ orzekający i stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd podziela ustalenia faktycznego dokonane przez organ odwoławczy oraz zastosowaną podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia. Analiza akt wykazuje, że skarżący zawarł w dniu [...] września 2011r. umowę o dofinansowanie projektu, o nr. [...]. Umowa została zawarta w Programie Operacyjnym Kapitał Ludzki, w Priorytecie III Wysoka jakość systemu oświaty, w Działaniu 3.4. Otwartość systemu Edukacji w kontekście uczenia się przez całe życie. Projekt skarżącego zawarty we wniosku o dofinansowanie (będącym integralną częścią umowy wraz z innymi wymienionymi załącznikami – § 32 umowy) nosił tytuł "[...]". Wymieniona umowa została zawarta przez skarżącego z Ośrodkiem Rozwoju Edukacji w W., jako Instytucją Wdrażającą (Instytucją Pośredniczącą II stopnia – dalej IW). Z treści umowy – wniosku o dofinansowanie - wynika, że celem głównym projektu było przygotowanie, we wskazanym okresie, nauczycieli zawodu do kształcenia pracowników branży meblarskiej w standardzie oczekiwanym przez pracodawców. Celem szczegółowym projektu było upowszechnienie, we wskazanym okresie, wysokiej jakości kształcenia nauczycieli przedmiotów zawodowych związanych z branżą meblarska oraz zwiększenie poziomu wiedzy i umiejętności 250 nauczycieli w zakresie nowoczesnych technik i technologii stosowanych w branży meblarskiej. Zadania skarżącego przewidziane w projekcie miały być podejmowane zgodnie z chronologia przewidzianą w budżecie projektu i harmonogramie realizacji projektu (treść wniosku oraz § 3 pkt.1 i § 5 pkt.3 umowy). Przyznane dofinansowanie, w łącznej wysokości nieprzekraczającej 1.173.192,50 zł ( płatność ze środków europejskich w kwocie 997.213,62 zł i płatność, jako dotacja celowa, z budżetu krajowego w kwocie 175.978,88 zł), miało być wypłacane skarżącemu, zgodnie z § 8 i § 9 umowy, w formie zaliczek, w wysokości określonej w harmonogramie płatności. Przy czym przy we wniosku o płatność kolejnej transzy skarżący był zobowiązany przedkładać dokumenty finansowe potwierdzające poniesienie wydatków ujętych we wniosku o płatność. Warunkiem przekazania kolejnej transzy dofinansowania było złożenie przez skarżącą i pozytywne zweryfikowanie przez IW wniosku o płatność rozliczającego ostatnią transzę dofinansowania, w którym wykazano wydatki kwalifikowane rozliczające co najmniej 70 % łącznej kwoty otrzymanych transz dofinansowania ( § 9 ust.1 pkt.2 umowy). W tym miejscu wskazać należy, że powyższy zapis umowny stanowił wykonanie obowiązku prawnego wynikającego z § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego w sprawie warunków i trybu udzielania i rozliczania zaliczek oraz zakresu i terminów składania wniosków o płatność w ramach programów finansowanych z udziałem środków europejskich z dnia 18 grudnia 2009 roku, wydanego na podstawie delegacji ustawowej z art. 189 ust.4 u.f.p. ( dalej rozporządzenie wykonawcze). Przywołany przepis stanowił : "Rozliczenie zaliczki polega na wykazaniu przez beneficjenta wydatków kwalifikowalnych we wnioskach o płatność złożonych do właściwej instytucji, w terminach i na warunkach określonych w umowie o dofinansowanie oraz zgodnie z systemem realizacji danego programu operacyjnego, lub na zwrocie zaliczki". Zatem nie ulega wątpliwości, że skarżący zobowiązał się realizować zadania przewidziane w umowie ( projekcie) o dofinasowaniu. Zobowiązanie dotyczyło zakresu poszczególnych zadań i terminów ich wykonania ( początkowo umowa miała być wykonana do [...] grudnia 2013r. wg. wniosku o dofinansowanie). Finansowanie odbywało się transzami płatności powiązanymi z rozliczeniem poniesionych kosztów kwalifikowanych w sposób szczegółowo określony przez strony. Co do zasady istniała możliwość zmiany przyjętego harmonogramu czynności i płatności. Skarżący nie wnioskował o zmianę harmonogramu na okres czasu, objęty wnioskiem o płatność z [...] czerwca 2015r. Uzasadniał to twierdzeniem, iż zbliżający się termin zakończenia umowy uniemożliwiał wnioskowanie o zmianę harmonogramu ( pismo z dnia [...] lipca 2015r., z dnia [...] grudnia 2015r., z dnia [...] stycznia 2016r. oraz uzasadnienie skargi ). Natomiast z treści umowy a także z treści pisma organu z dnia [...] sierpnia 2015r., doręczonego skarżącemu w dniu [...] sierpnia 2015r., wynika, że skarżący miał możliwość do dnia [...] maja 2015r. przekazania zmienionego harmonogramu płatności na kolejne okresy rozliczeniowe, z czego nie skorzystał. Składanie wniosków o płatność, zgodnie z ustalonym harmonogramem płatności, było obowiązkiem umownym strony, jako beneficjenta, o czym stanowią zapisy § 8 ust.1 w zw. z § 9 ust. pkt.2 w zw. z § 10 ust. 1 umowy, a także § 5 ust.1 w zw. z § 3 ust.2 rozporządzenia wykonawczego. Przywołane przepisy łączą wniosek o przyznanie płatności kolejnej transzy z rozliczaniem wydatków poniesionych w związku z wykonaniem działań objętych treścią umowy w danym okresie czasu. Tu nie ma dowolności w działaniu beneficjenta. Jeżeli zachodzą okoliczności uniemożliwiające wykonanie umowy to powinna ona zostać wcześniej rozwiązana. O takiej możliwości stanowi zapis § 26 umowy. Wskazać należy, że pod pojęciem złożenia wniosku o płatność zgodnie z umową, czyli przyjętym harmonogramem, nie kryje się pozorowania tej czynności poprzez wnioskowanie przyznania "0 zł", gdy z harmonogramu wynika konkretna kwota i obowiązek rozliczenia wydatków za przewidziane w umowie konkretne działania, które powinny być wykonane w przedmiotowym okresie. Nie można tego stwierdzić w niniejszej sprawie. Z poddających się kontroli sądowej, ustaleń organu wynika, że skarżący nie dochował warunków umowy i złożył w dniu [...] czerwca 2015r. wniosek o płatność za okres od [...] marca do [...] maja 2015r., w rzeczywistości nie wnioskując w nim o kolejną transzę płatności ( wskazał w nim "0 zł" wydatków i "0 zł" płatności). Było to niezgodne z aktualnym harmonogramem płatności zaakceptowanym przez IW w piśmie z dnia [...] kwietnia 2015r. W wymienionym wniosku, zawierającym wskazanie płatności jako "0 zł", skarżący powinien wnioskować o wypłatę kolejnej transzy w wysokości 290.000zł. Z treści wymienionego wniosku a także z listy kontrolnej przy dokonywaniu weryfikacji tego wniosku przez organ, wynika, że postęp rzeczowy skarżącego nie był zgodny z harmonogramem realizacji projektu w zakresie zadania 2: Warsztaty przygotowujące do praktyk ( 25 grup x 10 os. x 24 h x 1 trener), zadania 4: Monitoring i ewaluacja oraz zadania 5: Audyt. Brak było działań w tych zadaniach, co było wynikiem braku postępu w zakresie rekrutacji uczestników do projektu. Skarżący nie przedstawił w tym wniosku żadnych wydatków do rozliczenia, pomimo, że w zaakceptowanym w piśmie z dnia [...] kwietnia 2015r. harmonogramie płatności planował rozliczenie 252.469,49 zł. Tym samym na podstawie tego wniosku zaistniało tylko rozliczenie 58,96 % dotychczas otrzymanych transz dofinansowania przy obowiązku ich rozliczenia na poziomie 70 % zgodnie z treścią § 9 ust.1 pkt.2 umowy w zw. z § 3 ust. 3 ( § 3 ust.3 " W przypadku gdy umowa o dofinansowanie przewiduje wypłatę zaliczki w kilku transzach, wypłata drugiej i kolejnych transz jest uzależniona od rozliczenia określonej w umowie o dofinansowanie części, nie niższej jednak niż 70%, dotychczas otrzymanej zaliczki.") oraz § 5 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego. Do rozliczenia 70 % otrzymanej zaliczki brakowało kwoty 97.511,74 zł. Wymieniona kwota stanowiła podstawę opodatkowania, będącego przedmiotem zaskarżonej decyzji. Skarżący przyznaje brak wskazania wydatków do rozliczenia oraz brak żądania wypłaty kolejnej kwoty dofinansowania w wymienionym wniosku. Wskazuje, że skoro nie poniósł tych wydatków to nie mógł złożyć wniosku. Wobec powyższego nie wnioskował o płatność, a to zdaniem skarżącego, nie powinno obciążać go obowiązkiem zapłaty odsetek wyliczonych od nierozliczonej kwoty wydatków na wskazanym 70% poziomie otrzymanych zaliczek. Sąd uznał, że argumentacja skarżącego nie zasługuje na uwzględnienia z uwagi na ww. treść wiążącej go umowy o dofinansowanie. Podjętych na jej podstawie zobowiązań. Skarżący w sposób nieuprawniony zapomina, że w umowie o dofinansowanie zobowiązał się wykonać określone zadania, w kreślonym czasie, i rozliczyć wydatki z nimi związane - we wnioskach o kolejne płatności. Wnioskach składanych również we właściwym czasie i obejmujących ustaloną wcześniej wysokość. Miał również obowiązek rozliczać wydatki na ustalonym poziomie przy czym wysokość rozliczanych wydatków musiała być powiązana z poziomem otrzymanych zaliczek. Skarżący nie wypełnił tych zobowiązań. Wniosek z dnia [...] czerwca 2015r. tylko pozorował tę czynność. Na pewno nie skutkował jej wykonaniem. Podkreślić należy, że umowa o dofinansowanie przyznawała mu prawo wnioskowania o zmianę harmonogramu w § 8 ust.3 - z czego wielokrotnie korzystał - ale nie w okresie objętym wnioskiem. Umowa stanowiła także o możliwości wcześniejszego jej rozwiązania jeżeli zachodziły okoliczności uniemożliwiające dalsze wykonywanie jej postanowień ( § 26). Skarżący nie skorzystał z powyższych zapisów umownych. Nie wykonał umowy według przyjętego harmonogramu oraz nie rozliczył w umówionym terminie wydatków na poziomie 70 % kwoty przyjętych zaliczek. Tym samym zasadne było uznanie przez organ, że powyższy stan faktyczny wypełnia znamiona art. 189 ust.3 u.f.p., dającego podstawę materialnoprawną do wydania zaskarżonej decyzji. Nie ulega wątpliwości, że do przedmiotowej umowy stosuje się przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych, w tym także art. 189 ust. 3. Stanowi o tym wprost § 29 umowy. Zgodnie z treścią art. 189 ust.3 u.f.p., "W przypadku niezłożenia wniosku o płatność na kwotę lub w terminie, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie ust. 4, od środków pozostałych do rozliczenia, przekazanych w ramach zaliczki, nalicza się odsetki jak dla zaległości podatkowych, liczone od dnia przekazania środków do dnia złożenia wniosku o płatność." Przepisy wydane na podstawie art. 189 ust.4 u.f.p. to ww. rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego w sprawie warunków i trybu udzielania i rozliczania zaliczek oraz zakresu i terminów składania wniosków o płatność w ramach programów finansowanych z udziałem środków europejskich z dnia 18 grudnia 2009 roku. Przepisy rozporządzenia odwołują się ww. materii do ustaleń umownych zawartych w umowie o dofinansowanie. Sąd uznał, ze organ prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy, prawidłowo wyliczył kwotę należnych odsetek, prawidłowo wskazał podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie decyzji nie budzi żadnych zastrzeżeń. Wskazane przesłanki art. 189 ust.3 u.f.p. nie odwołują się do sytuacji materialnoprawnej podmiotu zobowiązanego. Tym samym organ nie musiał odnosić się do wskazywanych, w odwołaniu od decyzji organu I instancji, trudności finansowych skarżącego. Ponadto organ odwoławczy wskazując podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia z art. 189 ust.3 u.f.p. i § 10 ust.6 umowy prawidłowo zmodyfikował podstawę prawną wydania rozstrzygnięcia w określonej formie, tj. decyzji. Wskazał, że art. 189 ust.3b i ust.3e stanowi, iż po bezskutecznym wezwaniu strony do zapłaty ww. kwoty, organ jest uprawniony do wydania decyzji w tej sprawie. W uzasadnienie zaskarżonej decyzji organ wskazał na całość regulacji z art. 189 u.f.p. podnosząc jednocześnie, że w decyzji I instancji organ podał w tej kwestii nie pełną podstawę prawną, powołując się jedynie na uprawnienie do wydania decyzji z art. 60 i 61 u.f.p. oraz na wiążące strony regulacje dotyczących programu operacyjnego, wg. którego nastąpiło dofinansowanie skarżącego. W tych warunkach twierdzenia skarżącego, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie odnosi się do wszystkich zarzutów odwołania jest niezasadne. Analiza akt wykazuje, że organ nie naruszył wskazanych przez skarżącego przepisów postępowania (art.7, art. 8 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a.), co skutkować miało niepełnym wyjaśnieniem istotnych dla sprawy okoliczności i błędnym ustaleniem okoliczności faktycznych oraz brakiem pełnego uzasadnienia decyzji. W ocenie sądu w sprawie nie doszło również do naruszenia przepisów materialnych ani poprzez niewłaściwe zastosowanie, ani przez niewłaściwą ich wykładnię. Mając powyższe na uwadze sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a, orzekł jak w wyroku. .