V SA/Wa 1696/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Mirosława Pindelska po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. B. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2010 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w sprawie o nadanie statusu uchodźcy; postanawia: - oddalić wniosek; Wnioskodawca S. B. złożył w dniu 10 czerwca 2010r. za pośrednictwem Urzędu ds. Cudzoziemców skargę skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2010r. w przedmiocie odmowy wstrzymania decyzji o odmowie nadania statusu uchodźcy. Cudzoziemiec, w treści skargi zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji o wydaleniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Cudzoziemiec wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] czerwca 2009, [...] utrzymanej w mocy decyzją Rady do Spraw Uchodźców z [...] listopada 2009r. o odmowie nadania cudzoziemcowi statusu uchodźcy i odmowie udzielenia mu ochrony uzupełniającej oraz wydalenia z terytorium RP wobec stwierdzenia, że nie zachodzą wobec niego okoliczności udzielenia zgody na pobyt tolerowany. Od decyzji Rady do Spraw Uchodźców z [...] listopada 2009r. skarżący nie złożył środków zaskarżenia, tylko w dniu [...] marca 2010r. złożył kolejny wniosek do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców o nadanie statusu uchodźcy. Organ wydając decyzję w dniu [...] lipca 2010r. postanowił umorzyć postępowanie w sprawie wobec stwierdzenia, że wniosek cudzoziemca jest niedopuszczalny. Składając nowy wniosek o nadanie statusu uchodźcy, cudzoziemiec złożył również wniosek o wstrzymanie decyzji o wydaleniu z [...] marca 2009r. Organ działając na podstawie art. 33 ust. 4 ustawy z 13 czerwca 2003r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2003r. nr 128, poz. 1176 ze zm.) decyzją z [...] kwietnia 2010r. odmówił wstrzymania wykonania decyzji o wydaleniu. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z [...] maja 2010r. postanowił odmówić wstrzymania wykonania żądanej decyzji. W treści złożonej skargi cudzoziemiec wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji o wydaleniu, a obowiązkiem Sądu była jego analiza w oparciu o dyspozycję art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., który stanowi, iż wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Możliwość takiego wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, rozciąga się na akty wydane lub podjęte we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 zdanie 3 p.p.s.a.). Wniosek skarżącego w tym przedmiocie nie zasługiwał na uwzględnienie przez Sąd, ponieważ przedstawione przez skarżącego argumenty odnoszą się w istocie do treści decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] kwietnia 2010r. i decyzji z [...] maja 2010r. wydanej w wyniku złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie odmowy wstrzymania decyzji o odmowie nadania statusu uchodźcy oraz przede wszystkim do treści wcześniejszej ostatecznej decyzji o odmowie nadania statusu uchodźcy z [...] czerwca 2009r., utrzymanej w mocy decyzją Rady do Spraw Uchodźców z [...] listopada 2009r. Treść skargi i uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji stanowi w rzeczywistości polemikę skarżącego ze stanowiskiem organu w kwestii odmowy nadania statusu uchodźcy. Cudzoziemiec kolejno stawia zarzuty odnoszące się do - jego zdaniem - wadliwej decyzji o wydaleniu, która co Sąd podkreśla stała się ostateczna. Z wyżej wymienionych względów Sąd w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.