V SA/Wa 1697/09

WyrokWSA w Warszawie2010-05-05

Skład orzekający: Joanna Zabłocka, Jolanta Bożek, Piotr Kraczowski

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy równoległe prowadzenie dwóch postępowań administracyjnych w identycznej sprawie, wszczętych identycznymi wnioskami, jest dopuszczalne, czy też stanowi podstawę do umorzenia jednego z nich jako bezprzedmiotowego?
Ratio decidendi
Sąd uznał, że równoległe prowadzenie dwóch postępowań administracyjnych w identycznej sprawie, wszczętych identycznymi wnioskami i opartych na tych samych przesłankach faktycznych i prawnych, jest bezprzedmiotowe. W takiej sytuacji organ administracji publicznej ma prawo wydać decyzję o umorzeniu jednego z postępowań na podstawie art. 105 § 1 K.p.a., ponieważ prowadzenie obu postępowań prowadziłoby do wydania dwóch identycznych decyzji, co jest niecelowe i sprzeczne z zasadami postępowania administracyjnego.
Stan faktyczny
Skarżący złożył dwa identyczne wnioski o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, uzasadniając je potrzebą udziału w postępowaniach sądowych, nauką oraz leczeniem. Wojewoda M. umorzył postępowanie wszczęte jednym z wniosków na podstawie art. 105 § 1 K.p.a., uznając je za bezprzedmiotowe z uwagi na toczące się już postępowanie w identycznej sprawie. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał tę decyzję w mocy. Skarżący zaskarżył decyzję Szefa Urzędu, zarzucając błędy w ustaleniach faktycznych i wadliwą interpretację przepisów.
Rozstrzygnięcie
Oddalił skargę.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Joanna Zabłocka (spr.), Sędzia WSA - Jolanta Bożek, Sędzia WSA - Piotr Kraczowski, Protokolant - Maryla Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 maja 2010 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. oddala skargę Skarżący S. K. obywatel U. złożył w Wojewódzkim Urzędzie M. dwa wnioski o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony: 1/ [...] marca 2009 r. 2/ [...] marca 2009 r. Jako uzasadnienie obu wniosków wskazał konieczność udziału w wymienionych we wniosku postępowaniach sądowych w sprawach karnych i cywilnych, naukę w W. oraz wskazanie do leczenia ambulatoryjnego przez okres 6-9 miesięcy po przebytej w 2008 r. w K. w O. operacji [...]. Jako cel aktualnego pobytu w Polsce wpisał "Wykształcenie- doktorat". Decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] Wojewoda M. umorzył wszczęte wnioskiem z dnia [...].03.2009 r. postępowanie administracyjne w sprawie udzielenia S. K. zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Jako podstawę prawną decyzji Wojewoda wskazał przepis art. 105§1 Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wyjaśnił, że przed Wojewodą M. toczy się już pod sygnaturą [...] wszczęte wnioskiem z dnia [...].03.2009 r. postępowanie o udzielenie wnioskodawcy zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony . Zgodnie z art.105§1 K.p.a. jeżeli postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Dnia [...] kwietnia 2009 r. do Wydziału Spraw Cudzoziemców M. Urzędu Wojewódzkiego wpłynęło pismo cudzoziemca zatytułowane "Żądanie uzupełnienia decyzji z dnia [...] kwietnia 2009 r. (...) 1.Co do rozstrzygnięcia postępowania. 2.Co do odwołania od decyzji". Pismo nie precyzowało zakresu żądanego uzupełnienia decyzji. Postanowieniem z dnia [...] maja 2009 r. Wojewoda M. odmówił uzupełnienia decyzji o umorzeniu postępowania administracyjnego. Dnia [...] kwietnia 2009 r. do Wydziału Spraw Cudzoziemców M. Urzędu Wojewódzkiego wpłynęło odwołanie cudzoziemca od decyzji o umorzeniu postępowania. Decyzją z dnia [...].08 2009 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy decyzję Wojewody M. z dnia [...].04.2009 r. nr [...] orzekającą o umorzeniu postępowania w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na terytorium RP. W uzasadnieniu decyzji Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców stwierdził, że zgodnie z art.105§1K.p.a. gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Wobec ustalenia, że w sprawie cudzoziemca toczy się już postępowanie wszczęte wnioskiem z dnia [...].03.2009 r., Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców uznał rozstrzygnięcie Wojewody M. orzekające o umorzeniu postępowania za prawidłowe. Na wyżej omówioną decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców S. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze, uzupełnionej pismami procesowymi zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody M. zarzucił , że zostały wydane w oparciu o błędne ustalenia faktyczne oraz wadliwą interpretację ustawy o cudzoziemcach z dnia 24 października 2008 r. Zdaniem skarżącego zasadność wniosków z dnia [...] marca 2009 r. i [...] marca 2009r. nie podlega dyskusji ponieważ oparta jest na art. 53 a i art. 53 ust. 1 pkt 16 oraz art. 43 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, których treść weszła w życie w dniu 1 stycznia 2009 r. na podstawie ustawy z dnia 24 października 2007 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach i niektórych innych ustaw. Jako okoliczności uzasadniające ww. przesłanki skarżący wskazał konieczność udziału w wymienionych postępowaniach sądowych w sprawach karnych i cywilnych, naukę w W. oraz konieczność kontynuowania leczenia z uwagi na przeprowadzoną w dniu [...] października 2008 r. operację [...]. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców w całości podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – patrz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269). W tym zakresie działalności sądów administracyjnych mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Zgodnie z art.133 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153, poz.1270ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Zgodnie z art. 145 §1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości lub w części jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli zachodzą określone w art. 156 K.p.a. przyczyny nieważności decyzji sąd stwierdza nieważność decyzji. Jak wynika z powyższych przepisów nie każde naruszenie przepisów prawa przez organy orzekające w sprawie jest podstawą do uchylenia zaskarżonego orzeczenia przez sąd administracyjny. W rozpoznawanej sprawie Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Zgodnie z art.105§1 Kodeksu postępowania administracyjnego gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Bezprzedmiotowość postępowania zachodzi wówczas, gdy brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, co powoduje, że nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Bezprzedmiotowość postępowania ma miejsce również w przypadku orzekania w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Należy podkreślić, że w każdej indywidualnej sprawie administracyjnej należy poszukiwać konkretnej przyczyny bezprzedmiotowości, mając na uwadze treść art. 105 § 1 k.p.a., który upoważnia organ do umorzenia postępowania, gdy z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. Umorzenie postępowania administracyjnego na podstawie art. 105 k.p.a. może nastąpić nie tylko wtedy, kiedy postępowanie stało się bezprzedmiotowe, ale także wtedy, kiedy było ono od początku bezprzedmiotowe, co miało miejsce w rozpoznawanej sprawie. W rozpoznawanej sprawie zasadnicze znaczenie ma fakt, że cudzoziemiec złożył dwa identyczne wnioski o udzielenie mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w RP. Pierwszy wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony został złożony przez Cudzoziemca dnia [...] marca 2009 r. Natomiast postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte drugim, złożonym dnia [...] marca 2009 r. wnioskiem Cudzoziemca o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Każdy ze złożonych przez Cudzoziemca wniosków spowodował wszczęcie postępowania administracyjnego. Zawarte w obu wnioskach żądanie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony oraz wskazane w obu wnioskach przyczyny, które miały uzasadniać udzielenie wnioskowanego zezwolenia były identyczne. Identyczna była również sytuacja prawna Cudzoziemca, który w dacie składania każdego z wniosków przebywał w Polsce na podstawie wizy udzielonej w trybie art.33 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2006 r. Nr 234, poz.1694 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 stycznia 2009 r. Tak więc decyzje wydane w wyniku obu prowadzonych postępowań w identyczny sposób ukształtowałyby uprawnienia cudzoziemca. Decyzja administracyjna - zgodnie z art. 104 k.p.a. - rozstrzyga sprawę co do jej istoty w granicach żądania określonego przez strony. W tych granicach należy także ocenić decyzję o umorzeniu postępowania, w tym znaczeniu, że decyzję taką należy odnosić do ustalonego w sprawie przedmiotu i zakresu postępowania administracyjnego. Sąd stwierdził, że prawidłowo organy orzekające obu instancji uznały, iż w zaistniałej sytuacji równoległe prowadzenie obu postępowań było bezprzedmiotowe, konsekwencją czego było umorzenie postępowania w sprawie wszczętej wnioskiem złożonym później . Prowadzenie postępowań w obu sprawach prowadziłoby - wobec identycznych przesłanek faktycznych i prawnych - do wydania dwóch identycznych decyzji. Wydanie decyzji ostatecznej w jednym z postępowań obligowałoby organ orzekający do umorzenia drugiego postępowania na podstawie art.105§1 K.p.a. lub – w przypadku orzekania przez organ II instancji do uchylenia decyzji organu I instancji i umorzenia postępowania pierwszej instancji na podstawie art.138§1 pkt 2 w zw. z art.105 §1 K.p.a. Z wyżej omówionych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 22.07.2026. · Źródło