V SA/Wa 1699/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Piotr Kraczowski, Sędzia NSA - Ewa Wrzesińska-Jóźków (spr.), Sędzia WSA - Beata Krajewska, Protokolant ref. stażysta - Justyna Gadzialska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lutego 2012 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie o nadanie statusu uchodźcy wobec stwierdzenia, że wniosek jest niedopuszczalny 1. oddala skargę, 2. zasądza od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata L. O. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złote dwadzieścia groszy), w tym: tytułem wynagrodzenia kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych), tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy). Przedmiotem rozpoznania w sprawie jest skarga R. S. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z [...] czerwca 2011 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] lutego 2011r., nr [...] orzekającą o umorzeniu postępowania w sprawie o nadanie statusu uchodźcy. Decyzja została wydana w oparciu o następujący stan faktyczny. Składając pierwszy wniosek o nadanie statusu uchodźcy cudzoziemiec R. S., obywatel R., narodowości [...] wskazał na prześladowania, które uniemożliwiają mu życie w domu. Wnioskiem o nadanie statusu uchodźcy została objęta żona wnioskodawcy L. S. oraz [...] małoletnich dzieci. W związku z wystąpieniem z własnym wnioskiem uchodźczym, L. S. zrezygnowała z postępowania uchodźczego wszczętego w jej imieniu na wniosek jej męża, a postępowanie wobec niej zostało umorzone. Decyzją z [...] maja 2010 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców odmówił cudzoziemcowi nadania statusu uchodźcy w rozumieniu Konwencji dotyczącej statusu uchodźców, sporządzonej w Genewie dnia 28 lipca 1951 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 119 poz. 515 i 516) i Protokołu dotyczącego statusu uchodźców, sporządzonego w Nowym Yorku dnia 31 stycznia 1967 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 119 poz. 517 i 518), odmówił udzielenia zgody na pobyt tolerowany i orzekł o wydaleniu z terytorium R.P. wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielnie zgody na pobyt tolerowany. W wyniku rozpoznania odwołania Rada do Spraw Uchodźców decyzją z [...] października 2010 r. utrzymała w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ dokonał analizy aktualnie panującej sytuacji w C. Rada powołała się przy tym m.in. na stanowisko Wysokiego Komisarza ONZ ds. Uchodźców (UNHCR) z [...] kwietnia 2009 r. (kod: [...]), w którym UNHCR nie zaleca już, by wnioski uchodźcze składane przez C. rozpatrywane były w oparciu o przesłankę uznania powszechnego i ciężkiego naruszania praw człowieka oraz prawa humanitarnego w C. Zdaniem Rady można mówić nawet o dalszej stabilizacji w C. od wydania ww. stanowiska UNHCR. Rada wskazała, że w C. następuje poprawa sytuacji w zakresie przestrzegania praw człowieka, choć nadal pozostaje ona jednak generalnie zła. Ponadto Rada do Spraw Uchodźców stwierdziła, że wnioskodawca nie wykazał, w sposób zobiektywizowany obawy przed prześladowaniem, gdyż powoływane przez cudzoziemca okoliczności udziału w działaniach zbrojnych w latach dziewięćdziesiątych i w obronie G. w 2002 r., oraz zatrzymań w 2002 r. i w listopadzie 2009 r. są istotnie oddalone w czasie od momentu wyjazdu Skarżącego z kraju pochodzenia i nie mogą być uznane za powód tego wyjazdu. W latach 2002 - 2009 wnioskodawca nie był niepokojony przez władze kraju pochodzenia. W tym czasie pracował i podróżował w celach zarobkowych po terytorium R. Również zatrzymanie z listopada 2009 r. nie jest wystarczające do uznania, że wnioskodawca miałby być w przyszłości obiektem zainteresowania dla władz kraju pochodzenia i miałby on być narażony na prześladowania z ich strony. Rada do Spraw Uchodźców uznała to zdarzenie za działanie odosobnione i incydentalne, które nie może być uznane za spełniające znamiona prześladowania. Ponadto organ uznał, że skarżący nie spełnia przesłanek do udzielenia ochrony uzupełniającej i zgody na pobyt tolerowany. Wyrokiem z 7 lipca 2011r., sygn. akt V SA/Wa 91/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę R. S. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z [...] października 2010r. w całości podzielając argumentację organu. Pismem z 16 września 2011r. Skarżący złożył skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 7 lipca 2011r. Przed rozpoznaniem skargi kasacyjnej Skarżący pismem z 25 listopada 2010 r. złożył drugi wniosek o nadanie statusu uchodźcy w RP. Wskazując na istotne zdarzenia będące przyczyną ubiegania się o nadanie statusu uchodźcy cudzoziemiec oświadczył, że nie mam możliwości żyć w kraju pochodzenia, gdyż był bojownikiem c. i walczył podczas I wojny c. Ponownie wskazał, iż w 2002 r. był aresztowany podczas [...] i po trzech dniach tj. po podpisaniu dokumentu, że nie będzie opuszczał C., został wypuszczony. Później także wzywany był na przesłuchanie. W II wojnie uczestniczył jego brat przyrodni. Dlatego też przychodzili do niego obcy ludzie i wypytywali o brata. Jeden raz zabrano mu syna z domu i wywieziono, po trzech lub czterech dniach syn został wypuszczony. Ponadto wtedy też sam skarżący został zabrany przez ludzi w maskach i przez trzy dni był przesłuchiwany i wypytywany o brata. Podczas przesłuchania był bity. Po wypuszczeniu Skarżącego i jego syna kupił paszport i przyjechał do Polski. Decyzją z [...] lutego 2011r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców umorzył postępowanie w sprawie o nadanie statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej, wobec stwierdzenia, że wniosek jest niedopuszczalny. Organ zwrócił uwagę, że jest to kolejny wniosek o nadanie statusu uchodźcy, złożony po otrzymaniu decyzji ostatecznej Rady do Spraw Uchodźców z [...] października 2010 r. Dokonując analizy zeznań skarżącego w pierwszym i obecnym postępowaniu o nadanie statusu uchodźcy organ I instancji wskazał, że obecny wniosek jest oparty na tych samych podstawach, w związku z czym uznał go za niedopuszczalny. Dodatkowo wskazał, że cudzoziemiec od grudnia 2009 r. nie opuszczał Polski, a więc po otrzymaniu poprzedniej decyzji nie był w kraju pochodzenia, nie dostarczył także żadnych nowych materiałów ani dokumentów, które mogłyby świadczyć o wystąpieniu nowych okoliczności w sprawie. Rada do Spraw Uchodźców decyzją z [...] czerwca 2011r. utrzymała w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] lutego 2011r. Organ odwoławczy w całości podtrzymał argumentacje zawartą w zaskarżonej decyzji i wskazał, powołując się na art. 40 ustawy z 13 czerwca 2003r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. Nr 128, poz. 1176 ze zm.), zwanej dalej ustawą o udzielaniu cudzoziemcom ochrony, że wniosek skarżącego jest niedopuszczalny. Organ wyjaśnił, że wniosek jest niedopuszczalny, gdy po otrzymaniu decyzji ostatecznej o odmowie nadania statusu uchodźcy wnioskodawca złożył nowy wniosek oparty na tych samych podstawach. Rada do Spraw Uchodźców postanowiła również nie dopuszczać w charakterze dowodu filmu, na którym "przedstawiono okoliczności śmierci B.", gdyż jej zdaniem nie ma on istotnego znaczenia w sprawie o nadanie statusu uchodźcy Skarżącemu. Pismem z 13 lipca 2011r. (data nadania) Skarżący złożył skargę na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z [...] czerwca 2011r. i wniósł m.in. o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucił: - naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie art. 40 ust. 1 i ust. 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony; - istotne naruszenie przepisów postępowania poprzez niedopełnienie obowiązków spoczywających na organie a wynikających z art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 ustawy z 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Skarżący wskazał, że jego zdaniem dowód w postaci filmu ma istotne znaczenie dla sprawy, gdyż przedstawia on śmierć B., pod którego dowództwem służył podczas konfliktu zbrojnego w latach 1994-1995. Zwrócił przy tym uwagę, że organ II instancji, zgodnie z przepisem art. 77 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego winien o odmowie dopuszczenia środka dowodowego orzec w drodze postanowienia, którego w tym wypadku nie wydał. W ocenie Skarżącego organy obydwu instancji nie wykazały w sposób wystarczający tożsamości podstaw porównywanych wniosków. W odpowiedzi na skargę Rada do Spraw Uchodźców podtrzymała stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniosła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Dokonując oceny przeprowadzonego przez organy administracyjne postępowania zauważyć należy, że przy rozpoznaniu sprawy organ administracji publicznej obowiązany jest z urzędu ustalić, czy sprawa nie była już rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną. Stosownie do przepisu art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Zgodnie natomiast zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony, jeżeli organ prowadzący postępowanie stwierdzi, że wniosek jest niedopuszczalny, wydaje decyzję o umorzeniu postępowania z powodu niedopuszczalności wniosku. W myśl art. 40 ust. 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony wniosek jest niedopuszczalny, gdy: 1) wnioskodawca uzyskał status uchodźcy w innym państwie członkowskim; 2) po otrzymaniu decyzji ostatecznej o odmowie nadania statusu uchodźcy wnioskodawca złożył nowy wniosek oparty na tych samych podstawach; 3) małżonek, który uprzednio wyraził zgodę na złożenie wniosku przez wnioskodawcę w jego imieniu, złożył odrębny wniosek, podczas gdy nie zachodzą okoliczności dotyczące tego małżonka uzasadniające taki wniosek. Należy zauważyć, że ustawa o udzielaniu cudzoziemcom ochrony nie zawiera definicji pojęcia "oparty na tych samych podstawach", co nakazuje rozważenie go pod kątem elementów, które powinny składać się na to pojęcie biorąc pod uwagę instytucję prawną, której wspomniana definicja dotyczy. Instytucją tą jest status uchodźcy, z którym związana jest instytucja ewentualnego orzekania o ochronie uzupełniającej lub zgoda na pobyt tolerowany. Rozstrzyganie przede wszystkim w zakresie statusu uchodźcy odbywa się na podstawie art. 1A Konwencji dotyczącej statusu uchodźcy sporządzonej 28 lipca 1951 r. w Genewie, Protokołu dotyczącego statusu uchodźców sporządzonego w Nowym Jorku 31 stycznia 1967 r., ustawy z 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Pomocniczo przy procedowaniu zastosowanie mają również podręcznik UNHCR, dyrektywy Rady 2004/83/WE z 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości przyznawanej ochrony oraz Dyrektywy 2005/85/WE w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w Państwach Członkowskich, wytyczne UNHCR. Orzekając w zakresie żądania zawartego we wniosku o przyznanie statusu uchodźcy organ rozstrzygający ma obowiązek ocenić je w kontekście okoliczności zgłoszonych we wniosku (rozumianym jako całokształt dotyczących cudzoziemca kwestii) a dotyczących wprost, w sposób indywidualny wnioskodawcy i stanowiących o jego prześladowaniu i zagrożeniach, a które mieszczą się w katalogu zamkniętych przesłanek określonych w art. 1A Konwencji Genewskiej pozwalających na uznanie wnioskodawcy za uchodźcę. Oczywiście przedstawione twierdzenia muszą być oceniane w kontekście okoliczności zewnętrznych rozumianych jako sytuacja istniejąca w kraju pochodzenia, która to sytuacja stanowi uzasadnienie występowania wskazywanych przez wnioskodawcę zagrożeń. Jest więc także oczywiste, że bez wskazania przez wnioskodawcę okoliczności stanowiących jego zdaniem prześladowania, których szczegółowe rozważenie może dostarczyć wskazówek, czy może chodzić o prześladowania o jakich mowa w art. 1A Konwencji i art. 13 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony, lub też czy w grę może wchodzić ewentualnie poważne ryzyko wystąpienia krzywdy w przypadkach, o których mowa w art. 15 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony, sama zła sytuacja w kraju pochodzenia nie może doprowadzić do uwzględnienia zgłoszonego żądania. Należy uznać, że skoro okoliczności podane przez wnioskodawcę w pierwszym wniosku (w rozumieniu okoliczności podanych w pierwszej sprawie) o nadanie statusu uchodźcy w zestawieniu z określoną sytuacją panującą w kraju pochodzenia oraz sytuacja osobista wnioskodawcy rozważona pod kątem ochrony praw określonych w Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., nie doprowadziły do udzielenia którejś z form ochrony, to zgłoszenie takich samych w rozumieniu (tych samych) okoliczności faktycznych w następnym wniosku, przy takim samym stanie prawnym, nie może automatycznie uruchomić postępowania zmierzającego do merytorycznego jego rozpoznania, nawet jeśli dojdzie do zmiany sytuacji w kraju pochodzenia na gorszą. Sąd zgadza się przy tym ze stanowiskiem NSA wyrażonym w wyroku z dnia 24 lutego 2011 r. sygn. II OSK 557/10, że organ powinien mieć w przypadku zgłoszenia ponownego wniosku na uwadze sytuację panującą w kraju pochodzenia cudzoziemca, ale uznaje, że chodzi o to w takim znaczeniu, w jakim sytuacja ta w podanych przez stronę okolicznościach mogłaby wpłynąć na zmianę jego pozycji jako ewentualnego uchodźcy lub potencjalnie w zakresie udzielenia mu ochrony uzupełniającej. Zdaniem Sądu ocena sytuacji w kraju pochodzenia cudzoziemca może zostać dokonana w ramach wstępnej oceny wniosku i jeśli nie doszło do jej zmiany lub do niej doszło, lecz nie ma to znaczenia dla indywidualnej oceny położenia cudzoziemca wniosek powinien zostać uznany za niedopuszczalny. Wyprowadzanie wniosku, że sama jakakolwiek zmiana sytuacji w kraju pochodzenia przy zgłoszeniu takich samych okoliczności faktycznych, przy istnieniu takich samych przepisów prawa, ma prowadzić do merytorycznego rozpoznania sprawy, jest nieuprawnione i prowadziłoby do przyjęcia braku zastosowania art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony. Należy pamiętać, że Dyrektywa Rady z 1 grudnia 2005 r., nr 2005/85/WE wskazuje na zasady procedowania (co do minimalnych norm) w sprawach uchodźczych, określono w niej procedury rozpatrywania wniosku (art. 23) jak również postępowania w przypadku złożenia kolejnych wniosków (art. 32). W ustępie 3 tego przepisu w sposób wyraźny mowa jest o tym, że kolejny wniosek poddawany jest wstępnej ocenie, czy zaistniały lub zostały przedstawione przez wnioskodawcę nowe elementy lub informacje pozwalające na rozpatrzenie możliwości uzyskania przez niego statusu uchodźcy na mocy dyrektywy 2004/83/WE. Zdaniem Sądu zaistnienie nowych elementów lub informacji może dotyczyć takich elementów, które powstały czy ujawniły się już po wyjeździe wnioskodawcy z kraju pochodzenia i które mają lub mogą mieć powiązanie z nową sytuacją w kraju pochodzenia, przedstawienie zaś nowych elementów lub informacji może odnosić się do dotychczasowej sytuacji wnioskodawcy i dotyczyć dodatkowych argumentów czy dowodów. Co do zasady należy stwierdzić, że w motywie 15 wspomnianej dyrektywy przewiduje się, że w przypadku gdy wnioskodawca składa kolejny wniosek, nie przedstawiając nowych dowodów lub argumentów, zobowiązywanie Państwa Członkowskiego do przeprowadzenia pełnej procedury ponownego rozpatrzenia byłoby niewspółmierne. W takich przypadkach Państwa Członkowskie powinny mieć wybór między procedurami przewidującymi wyjątki od gwarancji, z których zwykle korzysta wnioskodawca. Takim wyjątkiem w prawodawstwie krajowym jest właśnie art. 40 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony, a więc rozumienie pojęcia definicji "oparty na takich samych podstawach" polega na uznaniu, że są to takie same jak dotychczas (identyczne) okoliczności faktyczne sprawy, takie same dowody jeśli były zgłaszane wcześniej, takie same twierdzenia, a więc, że nie doszło do zgłoszenia przez wnioskodawcę we wniosku nowych (dodatkowych) informacji lub argumentów. W odniesieniu do przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że okoliczności zgłoszone przez cudzoziemca w ponownym wniosku z 25 listopada 2011 r. wyraźnie odwołują się jedynie do faktów dotyczących udziału skarżącego w I wojnie c., późniejszego zatrzymania skarżącego i jego syna oraz udziału jego brata przyrodniego w II wojnie c. Należy podkreślić, że skarżący był dwukrotnie w sposób szczegółowy przesłuchany w sprawie wywołanej złożeniem pierwszego wniosku z 28 grudnia 2009 r. Z porównania wskazanego stanu faktycznego z twierdzeniami skarżącego zawartymi w nowym wniosku organ wyprowadził wniosek, że okoliczności, które stanowiły podstawę rozstrzygania, są porównywalne dla obecnej sytuacji cudzoziemca, zwłaszcza, że sytuacja w kraju pochodzenia (C.), w której mieszkał przed przyjazdem do Polski nie zmieniła się. Odnosząc się do tej okoliczności należy wskazać, że sam cudzoziemiec w żaden sposób nie dowodził, że doszło do takiej zmiany w sposób, który rzutowałby na jego sytuację w związku ze zgłoszonymi okolicznościami. Cudzoziemiec na żadnym etapie sprawy nie wskazuje na żadne dodatkowe elementy, które w jakikolwiek sposób odnosiłyby się do jego osoby i które byłyby wskazówką dla organu, że istnieje potrzeba podjęcia dodatkowych czynności wyjaśniających, w szczególności, że istnieje potrzeba jego dodatkowego przesłuchania. Skarżący wprawdzie wniósł o ponowne przesłuchanie oraz przeprowadzenie dowodów z dodatkowego oświadczenia oraz na etapie odwoławczym z filmu na którym przedstawiono okoliczności śmierci B., byłego dowódczy Skarżącego, to jednak w żaden sposób nie uzasadniał jaki miałby być cel tych czynności. Ponadto powoływane przez skarżącego w drugim wniosku okoliczności były już badane przez organy w pierwszym postępowaniu. Organy wówczas uznały, że wskazywane przez skarżącego okoliczności dotyczyły głównie lat dziewięćdziesiątych XX wieku oraz początku XXI wieku i fakty te były na tyle istotnie oddalone w czasie od momentu wyjazdu Skarżącego z kraju pochodzenie, że nie mogły być uznane za powód tego wyjazdu. W latach 2002 - 2009 wnioskodawca nie był niepokojony przez władze kraju pochodzenie. W tym czasie pracował i podróżował w celach zarobkowych po terytorium R. Powyższe twierdzenia nadal są aktualne i podejmowane przez Skarżącego wysiłki zmierzające do zmiany stanowiska przez organy należy uznać tylko za polemikę. W ten sam sposób należało ocenić zatrzymanie Skarżącego w listopada 2009 r., które to zdarzenie należało uznać za działanie odosobnione i incydentalne, nie mające znamion prześladowania. Powyższe w żaden sposób nie może zmienić podjętej pierwotnie decyzji o odmowie nadania statusu uchodźcy i odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej oraz stwierdzenia braku przesłanek do udzielenia pobytu tolerowanego. W sprawie po jej zbadaniu i porównaniu poprzednich ustaleń istniała podstawa do uznania, że nowy wniosek jest niedopuszczalny i że istnieje podstawa umorzenia postępowania. Ustalenie to wyklucza tym samym możliwość ponownego, merytorycznego rozpatrywania sprawy w tym przeprowadzenia dodatkowych dowodów, które nie mają żadnego wpływu na sytuację osobistą skarżącego, gdyż odnoszą się do innych osób. Nie może w związku z tym odnieść skutku zarzut naruszenia treści art. 7, 77 k.p.a. dotyczący gromadzenia materiału dowodowego i twierdzenia, że doszło do naruszenia treści art. 80 k.p.a. Podkreślić trzeba, że skarżący miał możliwość przedstawiania wszelkich swoich twierdzeń w toku postępowania choćby w formie pisemnej w ramach skorzystania z przysługujących mu uprawnień strony w ramach art. 10 k.p.a. z czego częściowo skorzystał, przedstawiając film, który jednak w żaden sposób nie wskazuje na zindywidualizowane prześladowania i zagrożenia dotyczące Skarżącego. Skarżący natomiast wybierał metodę stawiania zarzutów braku właściwego wyjaśnienia sprawy bez konkretnego wskazania na czym ma polega w ocenie cudzoziemca właściwe wyjaśnienie sprawy. Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut skarżącego dotyczący obowiązku wydania odrębnego postanowienia w przedmiocie odmowy przeprowadzenia dowodów. Mimo braku wydania w tym przedmiocie postanowienia, to ta nieprawidłowość nie mogła przyczynić się do uwzględnienia skargi. Należy bowiem mieć na uwadze, że postanowienie w przedmiocie dowodów jest niezaskarżalne, można jej jedynie kwestionować w środku zaskarżenia, co też w przedmiotowej sprawie Skarżący uczynił. Dlatego też, oraz mając na uwadze fakt, że złożony film nie miał znaczenia dla sprawy, prawidłowo nie został uwzględniony i włączony do materiału dowodowego w sprawie. Reasumując, w ocenie Sądu organy obu instancji zasadnie uznały, iż okoliczności powołane w trakcie postępowania przed organem I i II instancji nie zawierają nowych, istotnych dla rozpoznawanej sprawy elementów. Decyzje wydane przez organy obydwu instancji w całości spełniają wymogi jakie stawia przepis art. 107 k.p.a. dotyczący m.in. uzasadnienia prawnego i faktycznego decyzji. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że brak jest również podstaw do uznania za trafny zarzutu naruszenia treści wskazywanych w skardze przepisów prawa materialnego, w związku z czym działając na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a oddalił skargę. Z uwagi na to, iż w sprawie Skarżący był reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu, a koszty tej pomocy nie zostały uiszczone, w pkt 2 sentencji wyroku Sąd orzekł o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu, na podstawie art. 250 p.p.s.a. i § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).