V SA/Wa 1700/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA – Barbara Mleczko-Jabłońska po rozpoznaniu w dniu 13 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.A. na postanowienie Rady Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie uznania za niezasadne zażalenia złożonego w postępowaniu egzekucyjnym postanawia odrzucić skargę. W dniu 11 czerwca 2012 r. (data nadana) A.A. złożył skargę na postanowienie Rady Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie uznania za niezasadne zażalenia złożonego w postępowaniu egzekucyjnym. Przesyłka zawierająca skargę została zaadresowana bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przekazał skargę zgodnie z właściwością Radzie Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego. Skarga do ww. organu została nadana w dniu 22 czerwca 2012 r. (k. nr 22 akt sądowych) i wpłynęła do Rady Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego w dniu 27 czerwca 2012 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – karta nr 17 akt sądowych). Następnie, Rada Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego, wykonując obowiązek określony w art. 54 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2012, poz. 270) dalej: p.p.s.a., przekazała Sądowi skargę wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w której wniosła o odrzucenie skargi. Organ wskazał, iż z uwagi na fakt, że Fundusz nie wydaje decyzji administracyjnych, właściwym do rozpoznania niniejszej sprawy jest – na podstawie przepisów kodeksu postępowania cywilnego – sąd powszechny, nie zaś sąd administracyjny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że przedmiotem wniesionej przez A.A. skargi do Sądu jest postanowienie wydane przez Radę Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego w przedmiocie uznania za niezasadne zażalenia złożonego w postępowaniu egzekucyjnym. Zgodnie zaś z art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W świetle postanowień art. 17 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005 r. nr 229, poz. 1954 ze zm.) - dalej u.p.e.a., na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym służy zażalenie, jeżeli niniejsza ustawa lub Kodeks postępowania administracyjnego tak stanowi. Przepis art. 34 § 2 u.p.e.a. ustanawia ogólną regułę zaskarżania postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela w drodze zażalenia. Na postanowienie Zarządu Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia [...] lutego 2012 r. w sprawie stanowiska wierzyciela, wydanego na podstawie art. 34 § 1 w zw. z art. 17 § 1 u.p.e.a., zobowiązany A.A. wniósł zażalenie do Rady Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego. W rezultacie jego rozpoznania, Rada Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego, jako organ wyższego stopnia działający w II instancji, postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012 r. uznała za niezasadne zażalenie i wobec wyegzekwowania dochodzonej należności wniosła o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Wydane w rezultacie rozpatrzenia wniesionego zażalenia, postanowienie organu wyższego stopnia, tj. postanowienie Rady Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia [...] kwietnia 2012 r., zostało przez A.A. zaskarżone do sądu administracyjnego. W świetle przedstawionych powyżej okoliczności, działanie skarżącego było prawidłowe gdyż to ostateczne postanowienie – w myśl przedstawionych powyżej przepisów – objęte jest kognicją sądów administracyjnych (art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a.). Następnie zauważyć należy, że stosownie do treści art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Jak wynika z akt administracyjnych przedmiotowej sprawy zaskarżone postanowienie zostało doręczone w dniu 10 maja 2012 r. (karta 41 akt administracyjnych). Zatem, zgodnie z przywołaną regulacją prawną, trzydziestodniowy termin do wniesienia w niniejszej sprawie skargi biegł od 11 maja 2012 r. i upłynął z dniem 11 czerwca 2012 r. Jednocześnie w myśl art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Z ustaleń faktycznych poczynionych w niniejszej sprawie wynika, iż skarżący skargę zaadresowaną bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nadał 11 czerwca 2012 r. (data na kopercie, w której nadesłano skargę – karta nr 7 akt sądowych). Natomiast do Rady Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego, tj. organu za pośrednictwem którego należało ją wnieść, skarga nadana została w dniu 22 czerwca 2012 r. i wpłynęła w dniu 27 czerwca 2012 r. Dla oceny zachowania terminu do wniesienia skargi nie można przyjąć daty nadania (złożenia) skargi do organu niewłaściwego w rozumieniu art. 54 § 1 p.p.s.a. (w niniejszej sprawie 11 czerwca 2012 r., czyli daty nadania skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie). Należy zaznaczyć, że termin do wniesienia skargi jest zachowany jedynie wówczas, gdy niewłaściwy organ, do którego skargę złożono, przekaże ją organowi wskazanemu w art. 54 § 1 p.p.s.a. przed upływem terminu określonego w art. 53 § 2 p.p.s.a. W przedmiotowej sprawie skarga została przekazana przez Sąd zgodnie z właściwością i wpłynęła do Rady Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego już po upływie terminu do wniesienia skargi. Skoro zatem w niniejszej sprawie skargę do sądu administracyjnego należało wnieść na zasadach ogólnych za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, to należy stwierdzić, że skarżący wniósł skargę do właściwego organu dopiero 27 czerwca 2012 r. (data wpływu skargi do Rady Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego). Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę złożoną po upływie terminu do jej wniesienia. Wobec powyższego Sąd zobligowany był do odrzucenia wniesionej przez skarżącego skargi. Zauważyć jednocześnie należy, że w zaskarżonym postanowieniu organ nie pouczył skarżącego o przysługującej skardze do sądu administracyjnego. Wobec powyższego Sąd wskazuje, że powyższa okoliczność może stanowić podstawę do przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Przy czym należy zwrócić uwagę, że pozytywne rozpatrzenie wniosku o przywrócenie terminu, stosownie do treści art. 86 § 1 oraz art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a., wiąże się z wystąpieniem łącznie czterech przesłanek: złożenia wniosku o przywrócenie terminu, dochowania terminu do złożenia tego rodzaju wniosku, uprawdopodobnienia braku winy w niedokonaniu czynności procesowej w przewidzianym terminie oraz jednoczesnego dokonania wraz ze składanym wnioskiem o przywrócenie terminu czynności procesowej. Mając na uwadze okoliczności niniejszej sprawy oraz treść art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.