V SA/Wa 1703/12

Referendarz sądowy Anna Nasiłowska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 11 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi T. P. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego p o s t a n a w i a: - odmówić skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych W złożonym na urzędowym formularzu (PPF) wniosku o przyznanie prawa pomocy T. P. (dalej: "skarżący" lub "strona") wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną. Opisując posiadany majątek wskazał dom o powierzchni 80 m.kw. oraz gospodarstwo rolne o powierzchni 17 ha. Podstawą utrzymania rodziny są dochody z tytułu świadczeń emerytalnych otrzymywanych przez skarżącego w kwocie 2062 zł oraz jego żonę w kwocie 1493 zł. W uzasadnieniu wniosku wskazał na swoje dolegliwości chorobowe i koszty leczenia z nimi związane. Ponieważ oświadczenia zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz złożone wyjaśnienia okazały się niewystarczające do oceny stanu majątkowego skarżącego, skarżącego wezwano do udzielenia dodatkowych informacji oraz złożenia dodatkowych dokumentów w terminie 7 dni. W dniu 7 września 2012 r. do Sądu wpłynęło pismo skarżącego w którym oświadczył, że nie jest w stanie zgromadzić zaświadczeń i pism dokumentujących jego sytuację materialną we wskazanym terminie oraz wycofuje wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Mając na względzie powyższe zważono, co następuje. Na podstawie art. 243 § 1 oraz art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej " p.p.s.a", Sąd może – na wniosek strony - przyznać jej prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. W myśl art. 245 § 2 i § 3 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika, a w zakresie częściowym - zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W niniejszej sprawie skarżący złożył wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, a więc o przyznanie prawa pomocy w części. Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie częściowym, gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zawarte w omawianym przepisie określenie "gdy osoba ta wykaże" oznacza, że to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej do skorzystania z tego prawa. Zatem rozstrzygnięcie będzie zależało od tego, co zostanie przez wnioskodawcę udowodnione. W sytuacji, gdy oświadczenie zawarte we wniosku budzi wątpliwości lub jest niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego wnioskodawcy, na podstawie art. 255 p.p.s.a., można wezwać taką osobę do złożenia dodatkowego oświadczenia uzupełniającego, jak i potwierdzającego wykazywane przez nią okoliczności. W przedmiotowej sprawie, skarżący został wezwany do nadesłania dokumentów i złożenia oświadczeń pozwalających na lepszą ocenę jego sytuacji majątkowej, ale wezwania nie wykonał. Pismem, które wpłynęło do Sądu w dniu 7 września 2012 r. skarżący cofnął złożony wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Postępowanie w sprawie prawa pomocy wszczyna wniosek strony skarżącej. W konsekwencji, w przypadku rezygnacji z ubiegania się o przyznanie prawa pomocy, prowadzenie postępowania w tym przedmiocie jest bezzasadne. Na marginesie warto zauważyć, że w wezwaniu z 23 sierpnia 2012 r. określono obowiązek przedstawienia informacji i dokumentów, których uzyskanie nie w każdym przypadku wiązało się z koniecznością wyjazdu przez skarżącego poza miejsce zamieszkania. Skarżący obowiązany była przedstawić między innymi odcinki emerytury i wyciągi bankowe. Ponadto obowiązany był do szczegółowego wskazania i udokumentowania wysokości wydatków składających się na bieżące utrzymanie (np. opłaty za mieszkanie, wyżywienie, leczenie) oraz udzielenia informacji, czy korzystał z jakichkolwiek form pomocy społecznej. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 243 § 1 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.