V SA/Wa 1704/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA – Beata Krajewska Sędzia WSA - Izabella Janson Sędzia WSA - Dorota Mydłowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku N. [...] o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 października 2011 r. o sygn. akt V SA/Wa 1704/11 w sprawie ze skargi P. ... S.A. z siedzibą w B. na informację N. [...] z lipca 2011 r. (bez wskazania daty) Nr ... w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu; postanawia: - odmówić dokonania wykładni wyroku z dnia 17 października 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 1704/11. Pismem z dnia ... lutego 2012 r. powołując się na art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., profesjonalny pełnomocnik N. [...] (N.) wystąpił z wnioskiem o wyjaśnienie wątpliwości co do treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 października 2011 r. o sygn. akt V SA/Wa 1704/11. We wniosku postawił następujące pytania: 1. czy przekazanie sprawy N., o którym mowa w pkt 1 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 października 2011 r., jest przekazaniem stricte technicznym (jako stronie postępowania sądowego) i wymaga dalszego przekazania sprawy przez N. do właściwej instytucji, celem dokonania przez nią ponownej merytorycznej oceny wniosku, zgodnie z obowiązującymi przepisami, 2. czy N. winien sam przeprowadzić ponowną merytoryczną ocenę wniosku, mimo, iż nie jest Instytucją Zarządzającą ani Instytucją Pośredniczącą, o której mowa w art. 30c ust. 3 pkt 1 ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. Nr 227, poz. 1658 ze zm.) – dalej jako u.z.p.p.r., a więc – nie jest upoważniony do dokonania takiej oceny? W uzasadnieniu wniosku wyjaśnił, że Instytucją Wdrażającą dla osi priorytetowej IV w ramach PO Infrastruktura i Środowisko jest N. [...], natomiast Instytucją Zarządzającą – Minister Rozwoju Regionalnego. W związku z powyższym nasuwa się, w ocenie pełnomocnika N., wątpliwość, co do sposobu wykonania wyroku. Istnieje bowiem obawa co do legalności działań N., który miałby dokonywać oceny po kontroli sądowej. N. nie jest, zdaniem pełnomocnika, ustawowo umocowany do przeprowadzenia takiej oceny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Zgodnie z art. 158 p.p.s.a., Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości, co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Wykładni dokonuje sąd, który wydał wyrok. Należy przez to rozumieć, że wykładni dokonuje ten sam skład, który orzekał w sprawie. Art. 158 p.p.s.a. jest wyjątkiem od zasady określonej w art. 16 § 2 p.p.s.a., iż sąd na posiedzeniu niejawnym orzeka w składnie jednego sędziego. Konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas gdy, jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, a także sposobu jego wykonania. Ponadto wykładnia wyroku nie może prowadzić do reinterpretacji uzasadnienia, czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy (por. postanowienie NSA z dnia 4 lutego 20005 r. sygn. akt OZ 1312/04 publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie może również służyć dodatkowemu rozpoznaniu sprawy. Potrzeba wykładni może być zatem wyłącznie wynikiem wadliwego lub nie dość precyzyjnego sformułowania orzeczenia. W niniejszej sprawie treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 października 2011 r. sygn. akt V SA/Wa 1704/11 nie nasuwa wątpliwości zarówno co do jego sentencji, jak i uzasadnienia, których treść jest sformułowana w sposób jasny i zrozumiały. Nie budzą też wątpliwości powołane w uzasadnieniu motywy, oraz podstawa prawna rozstrzygnięcia. Godzi się wyjaśnić pełnomocnikowi N. [...], że w pkt 1 przedmiotowego wyroku Sąd określił podmiot, któremu sprawa winna być przekazana do ponownego rozpatrzenia, na skutek przeprowadzenia oceny projektu w sposób naruszający prawo. Dla wyjaśnienia, podmiot ten, w myśl art. 5 ust. 4 u.z.p.p.r., pełni w przedmiotowej sprawie, funkcję Instytucji Wdrażającej (str. 9 uz. wyroku), zaś Minister Rozwoju Regionalnego – Instytucji Zarządzającej (art. 30c ust. 3). Stąd też, w ocenie Sądu, kwestia przekazania N. sprawy do ponownego rozpatrzenia została w wyroku z dnia 17 października 2011 r. i jego uzasadnieniu, w kontekście art. 30c ust. 3 u.z.p.p.r. w zw. z art. 5 pkt 2 i ust. 4 u.z.p.p.r., określona w sposób pełny i precyzyjny. Znając tym samym regulacje prawne zawarte w ustawie z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju i charakter pełnienia przez N. funkcji w przedmiotowej sprawie organ sam winien ustalić, w oparciu o przepisy prawa, który organ właściwy jest do ponownego rozpatrzenia przekazanej przez Sąd sprawy. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 158 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.