V SA/Wa 1705/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Joanna Zabłocka, Sędzia WSA - Beata Krajewska, Sędzia WSA - Mirosława Pindelska (spr.), Protokolant - ref. staż. Justyna Gadzialska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2014 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej 1. oddala skargę, 2. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na rzecz adwokata K. J., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy), w tym tytułem wynagrodzenia kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) i tytułem 23 % podatku od towarów i usług kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy). Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest decyzja Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (zwanego dalej: "Prezesem ARiMR") z dnia [...] maja 2013 r., utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. (zwanego dalej: "Dyrektorem Oddziału") o odmowie przyznania pomocy finansowej w ramach działania "Uczestnictwo rolników w systemach jakości żywności". Organy orzekały w następującym stanie faktycznym sprawy. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. Dyrektor Oddziału przyznał A. B. (zwanemu dalej: "skarżącym") pomoc finansową w ramach działania "Uczestnictwo rolników w systemach jakości żywności" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 z tytułu uczestnictwa we wspólnotowym systemie jakości żywności – Rolnictwo ekologiczne – w okresie pomocy od dnia 2 października 2009 r. do dnia 1 października 2014 r. Wnioskiem złożonym w dniu 13 listopada 2012 r. skarżący wystąpił o płatność w ramach działania "Uczestnictwo rolników w systemach jakości żywności" – Rolnictwo ekologiczne – w wysokości 520,32 zł. Do wniosku załączył certyfikat zgodności nr [...] z dnia [...] września 2012 r., fakturę VAT nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. na kwotę netto 243,90 zł oraz fakturę VAT nr [...] z dnia [...] października 2012 r. na kwotę netto 276,42 zł. Pismem z dnia 8 stycznia 2013 r. Dyrektor Oddziału wezwał skarżącego do złożenia wyjaśnień, w związku ze stwierdzonymi rozbieżnościami pomiędzy wnioskowaną kwotą oraz kwotą, która została zakwalifikowana w wyniku kontroli administracyjnej. Wskazano przy tym, iż załączona faktura VAT nr [...] z dnia [...] października 2012 r., została wystawiona poza okresem pomocy, której dotyczy wniosek. W odpowiedzi skarżący nadesłał pismo z dnia 15 stycznia 2013 r, w którym wyjaśnił, iż kwestionowana faktura VAT nr [...] została wprawdzie wystawiona w dniu [...] października 2012 r., jednakże dotyczy okresu pomocy od 2 października 2011 r. do 1 października 2012 r., co wynika z jej treści. W ocenie skarżącego, żądanie aby data wystawienia faktury mieściła się w okresie pomocy jest nieuzasadnione. Decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. o numerze [...], Dyrektor Oddziału odmówił przyznania skarżącemu środków finansowych w ramach działania "Uczestnictwo rolników w systemach jakości żywności" w wysokości limitów kwotowych określonych w Programie Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 w okresie od 02.10.2011 r. do 01.10.2012 r., to jest za III rok korzystania z pomocy. W uzasadnieniu podniesiono, iż w przypadku ubiegania się o zwrot kosztów, podstawowym wymaganym dokumentem jest faktura VAT. Za datę poniesienia kosztu przyjmujemy datę z faktury, umieszczoną w pozycji data sprzedaży. Zatem koszty można uznać wyłącznie wówczas, gdy powyższa data mieści się w okresie pomocy, za który został złożony wniosek o płatność tj. od 02.10.2011 r. do 01.10.2012 r. Na skutek zawyżenia przez wnioskodawcę kosztów płatności, pomiędzy wnioskiem bazowym (520,32 zł), a kwotą ustaloną na podstawie zebranych dowodów w sprawie (243,90 zł) należało zastosować redukcję płatności. Jednocześnie wyjaśniono, iż odmowa przyznania wnioskowanej pomocy w całości, nastąpiła z uwagi na to, iż kwota redukcji jest większa od kwoty uznanej na podstawie przedstawionych dowodów księgowych. Po rozpoznaniu odwołania z dnia 6 marca 2013 r., zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2013 r. o numerze [...], Prezes ARiMR utrzymał w mocy decyzję pierwszej instancji. Organ odwoławczy zaprezentował w uzasadnieniu stan faktyczny sprawy oraz przepisy prawa znajdujące w niej zastosowanie. Aprobując w całości stanowisko zajęte w decyzji pierwszej instancji, Prezes ARiMR powtórzył, iż kwoty wynikającej z faktury VAT nr [...] nie można zaliczyć do kosztów kwalifikowanych, ponieważ faktura została wystawiona po okresie pomocy, którego dotyczy złożony wniosek. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania podniesiono, iż faktura jest dokumentem, który należy wystawić nie później niż z chwilą powstania obowiązku zakupu lub wykonania usługi i nie wcześniej niż 30 dnia przed powstaniem tego obowiązku. Za datę poniesienia kosztu kontroli, przyjmuje się natomiast datę jego faktycznego poniesienia, ustaloną na podstawie dokumentów księgowych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wniósł o uchylenie decyzji Prezesa ARiMR w całości, zarzucając: 1) naruszenie prawa materialnego a w szczególności przepisu o terminach wydawania decyzji tj. art. 35 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej: "k.p.a."; 2) brak należytej staranności przy wydawaniu decyzji (art. 7 i art. 8 k.p.a.); 3) błędne ustalenie faktów, błędną interpretację faktów, a także przepisów będących podstawą wydania decyzji. Skarżący podniósł, iż uzasadnienie decyzji zawiera nieprawdę. Podkreślił, iż decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. przyznano mu pomoc w okresie od 2.10.2009 r. do 01.10.2014 r., bez podziału na inne (roczne) okresy. Jego zdaniem, żaden przepis nie wskazuje również, z jaką datą powinna być wystawiona faktura, która stanowi jedynie potwierdzenie poniesionych kosztów, a nie jest kosztem samym w sobie. Wysokość kosztów została określona w umowie, zaś płatność "jednorazowo lub w ratach". Skarżący podniósł, iż dokonał płatności w ratach, natomiast zakwestionowana faktura jest jedynie potwierdzeniem drugiej raty płatności. W ocenie skarżącego, brak ustalenia rocznych "okresów pomocy" w formie decyzji, a następnie brak powiadomienia beneficjenta, stanowi naruszenie art. 9 k.p.a. i przemawia za uznaniem braku jego winy za włączenie niekwalifikującej się kwoty. Naruszenia prawa skarżący upatruje także w nieudzieleniu niezbędnych pouczeń oraz informacji przez organ, a także niewystąpieniu do ministra o udzielenie interpretacji w zakresie omawianych przepisów prawa. W odpowiedzi na skargę Prezes ARiMR wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem, to znaczy ustalenie, czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. Podkreślenia wymaga również i to, że stosując przewidziane ustawą p.p.s.a. środki, w szczególności przepis art. 134 § 1, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu ma prawo i obowiązek uwzględnić również okoliczności, wprawdzie nie wskazane w skardze jako zarzut, ale mające wpływ na tę ocenę. Rozpoznając skargę w świetle powyższych kryteriów uznać należało, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Nakreślając ramy prawne kontrolowanej sprawy wskazać należy, iż pomocy finansowa w ramach działania "Uczestnictwo rolników w systemach jakości żywności" udzielana jest na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 173; zwanej dalej: "ustawą o wspieraniu"), o czym postanowiono w jej art. 5 ust. 1 pkt 7. Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o wspieraniu, pomoc jest przyznawana na wniosek osoby fizycznej, jeżeli wnioskodawca spełnia warunki przyznania pomocy określone w: - rozporządzeniu Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. UE L 277 z 21.10.2005, str. 1) oraz w przepisach Unii Europejskiej wydanych w trybie tego rozporządzenia, a także - przepisach wykonawczych, wydanych na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 1. Szczegółowe warunki i tryb przyznawania oraz wypłaty pomocy zostały określone w przepisach rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 22 stycznia 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "Uczestnictwo rolników w systemach jakości żywności" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 162 ze zm.), zwanego dalej: "rozporządzeniem". Zgodnie z § 3 pkt 3 lit. c rozporządzenia, pomoc jest przyznawana producentowi rolnemu, który w przypadku uczestnictwa we wspólnotowych systemach jakości żywności wytwarza produkty rolnictwa ekologicznego zgodne z rozporządzeniem Rady (WE) nr 34/2007 z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylającym rozporządzenie (EWG) nr 2092/91. Z kolei § 8 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. b oraz ust. 3 rozporządzenia stanowią, że pomoc jest wypłacana w formie rocznych płatności obejmujących okresy kolejnych 12 miesięcy (...), zaś wysokość pomocy na każdy z 5 okresów pomocy wynosi, nie więcej niż 3.000 zł. W niniejszej sprawie, decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. Dyrektor Oddziału przyznał skarżącemu – na jego wniosek o przyznanie pomocy z dnia 1 grudnia 2009 r. ([...]) – pomoc w ramach działania "Uczestnictwo rolników w systemach jakości żywności" w systemie jakości żywności Produkcja ekologiczna produktów rolnych (Rolnictwo ekologiczne), w okresie od 2 października 2009 r. do 1 października 2014 r., w wysokości limitów kwotowych określonych w Programie Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, stanowiącym załącznik do obwieszczenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 października 2007 r. (M. P. Nr 94, poz. 1035). Złożony następnie wniosek skarżącego o płatność z dnia 13 listopada 2012 r. ([...]), został poddany kontroli administracyjnej i zakwestionowany w zakresie kosztów udokumentowanych fakturą VAT nr [...], wystawioną w dniu [...] października 2012 r. W konsekwencji tego, Dyrektor Oddziału odmówił skarżącemu przyznania płatności (środków finansowych) w okresie od 2 października 2011 r. do 1 listopada 2012 r., to jest za III rok korzystania z pomocy. Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje zatem okoliczność, iż skarżący jest uprawniony do uzyskania pomocy w ramach działania "Uczestnictwo rolników w systemach jakości żywności" w okresie od 2 października 2009 r. do 1 października 2014 r. Przedmiot sporu sprowadza się natomiast do ustalenia, czy w omawianym stanie prawnym występują "roczne okresy pomocy", a także czy udokumentowanie poniesionych kosztów kontroli fakturą VAT wystawioną po takim okresie, uprawnia do otrzymania wnioskowanej płatności. Rozstrzygnięcie powyższego sporu rozpocząć należy od rozróżnienia pojęć "pomoc" oraz "płatność", jakimi posługuje się ustawodawca na gruncie omawianego rozporządzenia. Są one bowiem przez skarżącego używane zamiennie, co prowadzić może do nieprozumienia. Wskazać zatem trzeba, iż już w § 1 pkt 1 rozporządzenia postanowiono, iż określa ono tryb składania wniosków o przyznanie pomocy i wniosków o płatność. Warunki jakim odpowiadać winien ten pierwszy wniosek (o pomoc), określone zostały w § 7 rozporządzenia. Natomiast w § 8 ust. 1 rozporządzenia wprowadzono pojęcie "płatności" postanawiając, iż pomoc jest wypłacana w formie rocznych płatności. Dodatkowo w przepisie tym postanowiono, iż roczna płatność obejmuje okresy kolejnych 12 miesięcy, nazywanych w rozporządzeniu "okresami pomocy". Zauważyć następnie trzeba, iż odmiennie zostały uregulowane tryby składania obu rodzajów wniosków. Wniosek o przyznanie pomocy składa się do dyrektora oddziału po upływie 14 dni od dnia podania do publicznej wiadomości informacji o możliwości składania wniosków o przyznanie pomocy (§ 5 ust. 2 rozporządzenia). Natomiast, wniosek o płatność za dany "okres pomocy" składa się do dyrektora oddziału w terminie 180 dni od dnia upływu tego okresu (§ 9 ust. 1 rozporządzenia). Najbardziej jednak wyraźne rozróżnienie omawianych pojęć zawiera § 9 ust. 2 rozporządzenia, zgodnie z którym producent rolny może składać wnioski o płatność, w okresie kolejnych 5 lat od dnia, w którym decyzja o przyznaniu pomocy stała się ostateczna. Reasumując powyższe wskazania, podnieść należy, iż skarżący uzyskał prawo do pomocy w ramach działania "Uczestnictwo rolników w systemach jakości żywności" w okresie kolejnych 5 lat, poczynając od dnia 2 października 2009 r. – do dnia 1 października 2014 r. Następstwem tego było nabycie uprawnienie do żądania wypłacenia pomocy w formie rocznych płatności. W tym celu skarżący obowiązany był złożyć wniosek o płatność za okres 12 miesięcy (okres pomocy), liczonych zgodnie z wytycznymi zawartymi w § 8 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, tj. od dnia wydania certyfikatu, o którym mowa w rozporządzeniu nr 889/2008, w załączniku XlI. W konsekwencji powyższego, Sąd stwierdza, iż działające w sprawie organy prawidłowo przyjęły, że złożony przez skarżącego wniosek z dnia 13 listopada 2012 r. dotyczył rocznej płatności przysługującej za 3 (trzeci) rok pomocy, obejmującej okres kolejnych 12 miesięcy liczonych od dnia 2 października 2011 r. do dnia 1 października 2012 r. Niezależnie od tego, iż wniosek taki wypływa literalnie z treści § 8 ust. 1 rozporządzenia, wskazać dodatkowo można, iż w § 8 ust. 2 rozporządzenia wprowadzono pojęcie "5 okresów pomocy", co odpowiada okresowi wskazanemu w decyzji z dnia [...] kwietnia 2010 r. o przyznaniu skarżącemu pomocy w okresie od 2 października 2009 r. do 1 października 2014 r. Rację należy również przyznać organom, iż przedłożona wraz z wnioskiem o płatność z dnia 13 listopada 2012 r. faktura VAT nr [...], nie dokumentuje kosztów kontroli w 3 (trzecim) okresie pomocy, bowiem została wystawiona po jego zakończeniu. W pierwszej kolejności przypomnieć należy, iż wraz wnioskiem o przyznanie pomocy z dnia 1 grudnia 2009 r. skarżący złożył certyfikat zgodności Nr [...], wystawiony przez jednostkę certyfikującą w dniu 2 października 2009 r. Stosownie zatem do przepisu § 8 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, kolejne 12 miesięcy okresu pomocy rozpoczyna się od dnia 2 października danego roku, a kończy po upływie tego okresu, a więc 1 października roku następnego (art. 57 § 3 k.p.a.). Pierwszy okres pomocy obejmował zatem okres od 2.10.2009 do 1.10.2010 r., natomiast trzeci (dotyczący niniejszej sprawy) – okres od 2.10.2011 do 1.10.2012 r. Zgodnie z § 8 ust. 2 pkt 2 lit. a tiret drugie rozporządzenia, wysokość pomocy, za każdy z 5 okresów pomocy, oblicza się na podstawie poniesionych w okresie, za który jest składany wniosek o płatność, kosztów kontroli, po przeprowadzeniu której wydaje się certyfikat, o którym mowa w rozporządzeniu nr 889/2008, w załączniku XlI. Zauważyć należy, iż w powyższym przepisie mowa jest o "kosztach" kontroli, jakie zostały "poniesione" w okresie, za który jest składany wniosek o płatność. Tym samym przyjąć należało, że chodzi o datę poniesienia kosztu, a nie datę przeprowadzenia kontroli. W orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się, iż dokonując wykładni gramatycznej zwrotu "poniesione koszty" należy wskazać, że słowo "poniesione" wskazuje jednoznacznie na tryb dokonany danej czynności i oznacza, że ktoś został tym kosztem obciążony. W znaczeniu zaś przepisu § 8 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia, zwrot ten należy tak rozumieć, że zaliczeniu podlegały tylko koszty, które zostały określone (np. zostały wystawione faktury VAT) i opłacone w tym okresie, nie ma zaś znaczenia, że koszty te dotyczyły danego okresu (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 maja 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 2629/10; dostępny w internetowej bazie danych pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd zauważa, iż sam skarżący wskazuje w skardze, iż zapłata za kontrolę została dokonana przez niego w ratach, zaś zakwestionowana faktura jest jedynie potwierdzeniem drugiej raty płatności. Niezależnie od tego podnieść przede wszystkim należy, iż nie ma znaczenia w sprawie czy sporna faktura VAT dokumentuje koszty kontroli przeprowadzonej przed jej wystawieniem. Nie jest również istotą sprawy sama data wystawienia faktury, która to faktura jest jednocześnie wezwaniem do zapłaty. Wezwanie to może określać różnie termin płatności. Może to być zarówno termin płatności obowiązujący w dniu wystawienia faktury, jak i określenie płatności po upływie pewnego terminu od daty jej wystawienia. Zawsze jednak będzie to termin najwcześniejszy w dacie wystawienia faktury, a nigdy termin upływający przed jej wystawieniem. Wszelkie ewentualne zaliczki przyjęte na poczet późniejszego świadczenia (dokumentowanego wystawieniem faktury VAT), powinny być potwierdzone inną formą pisemną, np. fakturą pro forma. W przedmiotowej sprawie, zgodnie z twierdzeniem skarżącego, nie było płatności zaliczkowych. Uiszczał on koszty kontroli w dwóch ratach. Druga rata płatności nastąpiła – w oparciu o fakturę VAT wystawioną przez uprawnionego do odbioru pieniędzy – w dniu 24 października 2012 r. Zatem koszt z tego tytułu, poniesiony przez skarżącego, nie mieścił się w terminie czasowym objętym wnioskiem o płatność. Innymi słowy rzecz ujmując, znaczenie w sprawie ma data poniesienia kosztów, czyli data dokonania płatności. W ocenie Sądu, płatność kosztów nie mogła nastąpić przed dniem wystawienia faktury, czyli przed 24 października 2012 r. Wobec tego organy słusznie przyjęły, iż sporny koszt został poniesiony po zakończeniu okresu, którego dotyczył wniosek o płatność, tj. po dniu 1 października 2012 r. Z wyłożonych wyżej względów, wskazane w skardze zarzuty natury merytorycznej uznać należało za chybione. Nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty dotyczące naruszenia wskazanych przepisów postępowania. W pierwszej kolejności przypomnieć należy, iż w 2007 r. nastąpiła istotna zmiana stanu prawnego w zakresie reguł obowiązujących w postępowaniach administracyjnych, prowadzonych przez organy ARiMR w sprawach płatności bezpośrednich i środków finansowych przyznawanych w ramach wspierania rozwoju obszarów wiejskich. Zmiana w zakresie zasad i reguł postępowania administracyjnego wprowadzona została ustawą o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz ustawą o wspieraniu. Spośród rozwiązań szczególnych, modyfikujących regulacje k.p.a., wskazać należy na przepis art. 21 ust. 2 pkt 3 ustawy o wspieraniu, który w sposób istotny modyfikuje ogólną zasadę informowania stron postępowania. Mianowicie organy ARiMR zobowiązane zostały do udzielania stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania. W doktrynie przyjmuje się, iż obowiązek informacyjny organów został jednoznacznie ograniczony do tych przypadków, gdy strona zgłosi stosowne żądanie. Natomiast brak takiego żądania uniemożliwia podniesienie przez stronę zarzutu naruszenia obowiązku informacyjnego (por. E. Kremer, Szczegółowe zasady postępowania administracyjnego obowiązujące w sprawach prowadzonych przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego 5(20)/2008, str. 36-47). Analiza akt administracyjnych niniejszej sprawy prowadzi do wniosku, iż organy dochowały ciążących na nich obowiązków. Postępowanie było prowadzone z poszanowaniem zasad wynikających z k.p.a. i ustawy o wspieraniu, organ zapewnił stronie czynny udział, informował na piśmie o niezałatwieniu sprawy w terminie (art. 36 § 1 k.p.a.), jak również o możliwości zapoznania się z aktami i wypowiedzenia co do zebranych dowodów (art. 10 § 1 k.p.a.). W ocenie Sądu, materiał dowodowy w sprawie został zgromadzony zgodnie z regułami procesowymi i stanowił on wystarczającą podstawę do ustalenia stanu faktycznego sprawy. Jego oceny dokonano zaś w zgodzie z zasadami logiki. Wydane w sprawie decyzje zawierają prawidłowo powołane podstawy prawne, wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne, nie noszą również znamion dowolności. Sąd nie dopatrzył się innych uchybień, które dawałyby podstawę do uwzględnienia skargi. Nie zasługuje w szczególności na uwzględnienie zarzut dotyczący niewystąpienia przez Prezesa ARiMR o interpretację przepisów do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Niezależnie od tego, iż żaden przepis nie nakłada na organ orzekający w indywidualnej sprawie takiego obowiązku, to trudno poszukiwać również właściwej do tego podstawy prawnej czy trybu w ramach toczącego się postępowania administracyjnego z wniosku strony. Twierdzenia skarżącego w tym zakresie są zatem oczywiście chybione. Wobec ustalenia, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu, skargę należało oddalić, o czym orzeczono – na podstawie art. 151 p.p.s.a. – w punkcie 1 wyroku. Sąd przyznał wynagrodzenie pełnomocnikowi ustanowionemu w ramach prawa pomocy, opierając się na przepisie art. 250 p.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), o czym orzeczono w punkcie 2 wyroku.