V SA/Wa 1705/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kania po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. S. o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu od zarządzenia starszego referendarza sądowego z dnia 16 września 2016 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi A. S. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia ... maja 2016 r. nr ... w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy p o s t a n a w i a: przywrócić termin do wniesienia sprzeciwu W piśmie z dnia [...] lipca 2016 r. (złożonym w terminie otwartym do wykonania zarządzenia Przewodniczącej Wydziału z dnia 28 czerwca 2016 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi) skarżący A.S. wniósł o przyznanie prawa pomocy, powołując się na trudną sytuację finansową. Wobec powyższego, w wykonaniu zarządzenia starszego referendarza sądowego, przy piśmie Sądu z 26 lipca 2016 r., przesłano skarżącemu - stosownie do treści § 2 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015 r., poz. 1257) - urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej (PPF), zobowiązując do wypełnienia przedmiotowego formularza przez skarżącego i odesłania go Sądowi - w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Odpowiadając na powyższe wezwanie Sądu, skarżący nadesłał w ww. terminie złożony na urzędowym formularzu (PPF) wniosek o przyznanie prawa pomocy w terminie, w którym nie została wypełniona rubryka nr 4.2. dotycząca żądania ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika. W związku z tym, w wykonaniu zarządzenia starszego referendarza sądowego, pismem Sądu z 23 sierpnia 2016 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie sprecyzowania żądania prawa pomocy poprzez wypełnienie przez skarżącego rubryki nr 4.2. formularza PPF (niepotrzebną treść skreślić) - w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia przedmiotowego wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W tym celu do wezwania załączono (nadesłany uprzednio przez skarżącego do akt niniejszej sprawy) formularz wniosku PPF, pozostawiając w aktach sprawy jego kserokopię. Przedmiotowe wezwanie Sądu doręczono osobiście skarżącemu 31 sierpnia 2016 r., a zatem termin do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy upływał 7 września 2016 r. Tymczasem skarżący w dniu 12 września 2016 r. nadał w urzędzie pocztowym prawidłowo wypełniony wniosek o przyznanie prawa pomocy, w którym domagał się zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego. Wobec niezachowania siedmiodniowego terminu, zarządzeniem z dnia 16 września 2016 r. starszy referendarz sądowy pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego A.S. o przyznanie prawa pomocy. Odpis ww. zarządzenia z uzasadnieniem i pouczeniem o prawie wniesienia sprzeciwu doręczono skarżącemu 10 października 2016 r. Wobec bezskutecznego upływu terminu do zaskarżenia powyższego zarządzenia sprzeciwem, który to termin upłynął 17 października 2016 r., pismem Sądu z 27 października 2016 r. wezwano skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącej Wydziału z dnia 28 czerwca 2016 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł – w terminie 7 dni od doręczenia odpisu prawomocnego zarządzenia pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie Sądu z 27 października 2016 r. doręczono skarżącemu 31 października 2016 r. i w tym samym dniu skarżący złożył sprzeciw od zarządzenia starszego referendarza sądowego z dnia 16 września 2016 r., wnosząc jednocześnie o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu. W uzasadnieniu wniosku podał, że jest osobą samotną i nieporadną życiowo. Od kilku lat skarżący leczy się psychiatrycznie; pod wpływem leków mylą mu się daty, a odległość od miejsca zamieszkania do najbliższego urzędu pocztowego wynosi ok. 20 km. Z powodu choroby skarżący jest całkowicie niezdolny do pracy i pobiera rentę. Załączył orzeczenie lekarza orzecznika ZUS z 1 lipca 2015 r. stwierdzające jego całkowitą niezdolność do pracy do 31 maja 2020 r. W związku z koniecznością rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu, zarządzeniem z 4 listopada 2016 r. Przewodnicząca Wydziału uchyliła swoje zarządzenie o wezwaniu do wykonania prawomocnego zarządzenia z 28 czerwca 2016 r. w przedmiocie uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. (dalej: "p.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 87 § 1 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). W ocenie Sądu skarżący uprawdopodobnił okoliczności wskazujące na brak jego winy w uchybieniu terminu do wniesienia sprzeciwu, który to termin upłynął 17 października 2016 r. Z przedłożonego orzeczenia lekarza orzecznika ZUS wynika, iż skarżący jest od wielu lat leczony psychiatrycznie (szpitalnie i ambulatoryjnie), a biorąc pod uwagę m.in. stwierdzone u niego objawy psychopatologiczne, stopień naruszenia sprawności organizmu i możliwość przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia i rehabilitacji, orzeczono względem niego całkowitą niezdolność do pracy do 31 maja 2020 r. Zdaniem Sądu, rodzaj i przebieg schorzenia skarżącego (potwierdzony dokumentacją medyczną) przemawia za brakiem jego winy w uchybieniu terminu. Mając na uwadze powyższe, Sąd uznając wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu za uzasadniony, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.