V SA/Wa 1705/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – sędzia WSA Andrzej Kania po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu od zarządzenia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 marca 2017 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku A. S. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi A. S. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy p o s t a n a w i a: utrzymać w mocy zarządzenie starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 marca 2017 r. W piśmie z dnia 5 listopada 2016 r. skarżący A. S. zawarł kolejny w niniejszej sprawie wniosek o przyznanie prawa pomocy, powołując się na trudną sytuację finansową. Wobec powyższego, w wykonaniu zarządzenia starszego referendarza sądowego, przy piśmie Sądu z 30 stycznia 2017 r., przesłano skarżącemu - stosownie do treści § 2 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015 r., poz. 1257 ze zm.) - urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej (PPF), zobowiązując do wypełnienia przedmiotowego formularza i osobistego podpisania przez skarżącego oraz złożenia w Sądzie - w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Powyższe wezwanie doręczono skarżącemu 16 lutego 2017 r. i dotychczas nie zostało ono wykonane. Zarządzeniem z dnia 16 marca 2017 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy, wskazując, że termin do złożenia wniosku na urzędowym formularzu PPF bezskutecznie upłynął 23 lutego 2017 r. W dniu 18 kwietnia 2017 r. skarżący nadał sprzeciw od zarządzenia starszego referendarza sądowego z 16 marca 2017 r., podnosząc, iż jest osobą biedną, samotną i schorowaną, a Sąd nie chce mu pomóc. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 260 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 (pkt 6 dotyczy wydawanie zarządzeń o pozostawieniu wniosków bez rozpoznania), Sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym. W myśl art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Natomiast w myśl art. 257 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. W niniejszej sprawie skarżącemu doręczono w dniu 16 lutego 2017 r. urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej (PPF) w celu jego wypełnienia i odesłania do Sądu w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia przedmiotowego wniosku bez rozpoznania. Zatem siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF upływał 23 lutego 2017 r. Mając na uwadze fakt, że skarżący nie wykonał powyższego wezwania Sądu, należy stwierdzić, iż w tej sytuacji starszy referendarz sądowy słusznie zastosował rygor przewidziany w przepisie art. 257 p.p.s.a., pozostawiając wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 260 § 1 i § 3 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.