V SA/Wa 1706/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Bożena Zwolenik (spr.), Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 25 lutego 2020 r. sprawy ze skargi J. S. przy udziale Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia ... lipca 2019 r. nr ... w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Przedmiotem skargi J. S. (dalej: "Skarżący" lub "Strona") jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie (dalej: "Dyrektor IAS", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z [...] lipca 2019 r. nr [...] , utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] (dalej: "Naczelnik US", "organ egzekucyjny" lub "organ I instancji") z [...] marca 2019 r. nr [...] , w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym. Dyrektor Izby Celnej w Warszawie wszczął postępowanie egzekucyjne wobec J. S. na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez Dyrektora Izby Celnej w K. z [...] października 2009 r. nr [...] , na zaległość z tytułu opłaty manipulacyjnej za 05/2002 r. w wysokości 116 648,00 zł należności głównej wraz z należnymi odsetkami za zwłokę. Odpis tytułu wykonawczego został doręczony Skarżącemu w dniu 5 listopada 2009 r. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny w dniach 5 listopada 2009 r. i 1 lipca 2010 r. dokonał zajęcia środków transportu w siedzibie Skarżącego. Pismem z 6 listopada 2009 r. J. C. , pełnomocnik Skarżącego złożył zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, tj. nieskuteczne doręczenie tytułu wykonawczego oraz brak doręczenia uprzednio wystawionego upomnienia. Po otrzymaniu ostatecznego stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów wyrażonego postanowieniem Dyrektora Izby Celnej w K. z [...] grudnia 2009 r. o nr [...] organ egzekucyjny, tj. Dyrektor Izby Celnej w Warszawie postanowieniem z [...] października 2010 r. nr [...] , oddalił zarzut w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Po rozpatrzeniu zażalenia na ww. postanowienie, Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie postanowieniem z [...] lutego 2011 r. nr [...] , utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie oddalenia zarzutu. Na mocy art. 239 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1948 z późn. zm.) z dniem 1 marca 2017 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] stał się organem właściwym do dalszego prowadzenia przedmiotowego postępowania egzekucyjnego. Zawiadomieniem z [...] lipca 2018 r. nr [...], Naczelnik US dokonał zajęcia innej wierzytelności z tytułu nadpłaty w podatku dochodowym za 2017 rok. Zawiadomienie doręczono Skarżącemu w dniu 1 sierpnia 2018 r. W wyniku zastosowanego środka egzekucyjnego uzyskano kwotę w wysokości 5 668,00 zł, która jedynie w części pokryła zobowiązanie wynikające z przedmiotowego zawiadomienia. Pismem z 4 września 2018 r. (wpływ do organu egzekucyjnego: 6 września 2018 r.) Skarżący wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z [...] października 2009 r. nr [...] podnosząc, iż dochodzona zaległość jest przedawniona. W uzasadnieniu wniesionego żądania Skarżący wskazał, iż w toku przedmiotowego postępowania poborca skarbowy dokonał w 2009 r. i 2010 r. zajęcia ruchomości w postaci ciągnika siodłowego i 4 naczep. Były to jedyne skuteczne środki egzekucyjne, a od ich zastosowania minęło ponad 7 lat. W związku z tym można przyjąć, że minęły już terminy wynikające z przepisów prawa (art. 70 Ordynacji podatkowej) przerywające i przedłużające bieg terminu przedawnienia zobowiązania. Skarżący wskazał, iż złożył w 2002 r wniosek o restrukturyzację, a organy pomimo toczącego się postępowania w tym zakresie nie zastosowały się do unormowań przepisu art. 14 ust. 1 ustawy o restrukturyzacji i wystawiły tytuł wykonawczy oraz prowadziły postępowanie egzekucyjne. Przywołując art. 14 ust. 3 ustawy o restrukturyzacji Skarżący wskazał, iż bieg terminu przedawnienia zaległości uległ zawieszeniu na czas od wszczęcia restrukturyzacji do dnia wydania decyzji z art. 21 ust 1 niniejszej ustawy. Zarzucił, iż w przedmiotowej sprawie, w trakcie 15 letniego postępowania organy wybiórczo zastosowały korzystne dla siebie rozwiązania, które nie mają zastosowanie w omawianej sprawie. Pismem z 17 września 2018 r. organ egzekucyjny, przekazując kopię ww. wniosku Strony, wezwał wierzyciela do zajęcia stanowiska w sprawie wymagalności zaległości objętych tytułem wykonawczym z [...] października 2009 r. nr [...] . Wierzyciel wypowiedział się w sprawie pismem z 8 listopada 2018 r. uzupełnionym pismem z 17 grudnia 2018 r. Naczelnik US, postanowieniem z [...] marca 2019 r. o nr [...] , odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego w przedmiotowej sprawie. Pismem z 3 marca 2019 r. Skarżący wniósł zażalenie na ww. postanowienie Naczelnika US wraz ze skargą na czynności egzekucyjne podnosząc, że zobowiązanie z tytułu nieopłaconej opłaty manipulacyjnej uległo przedawnieniu również w świetle przepisów ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802 z późn. zm.), dalej: "Kodeks celny". Analiza wszystkich czynności dokonanych przez organy celne i egzekucyjne w sprawie dowodzi, że dokonane czynności miały wyłącznie na celu niedopuszczenie do przedawnienia zobowiązania. Organ egzekucyjny do 26 marca 2019 r. nie podjął żadnych czynności w stosunku do zajętego mienia, zastosował jedynie środek w postaci zajęcia rachunków bankowych, uniemożliwiając Skarżącemu prowadzenie działalności. W ocenie Skarżącego tytuł wykonawczy w [...] października 2009 r. został wystawiony niezgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, tj. bez prawidłowego doręczenia upomnienia, wobec czego czynności dokonane na jego podstawie są nieważne. Skarżący podniósł, iż nie został również powiadomiony przez organ egzekucyjny o podjęciu zawieszonego postępowania egzekucyjnego, natomiast organ egzekucyjny zajął inne wierzytelności w postaci nadpłaty w podatku dochodowym bez uprzedniego poinformowania Skarżącego o podjęciu tego postępowania. Po rozparzeniu zażalenia Dyrektor IAS, postanowieniem z [...] lipca 2019 r. nr [...] , utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika US z [...] marca 2019 r. Organ odwoławczy stwierdził, iż podziela stanowisko Naczelnika US odmawiające umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z [...] października 2009 r. nr [...] . Dyrektor IAS wyjaśnił, że ustawodawca w treści art. 59 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2019 r., poz. 1438), dalej jako: "u.p.e.a.", wskazał obligatoryjne przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego, wskazując m.in. w pkt 2, iż postępowanie egzekucyjne umarza się jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał. Skoro jako zasadniczy powód wnioskowania o umorzenie Strona wskazała przedawnienie dochodzonej należności organ II instancji wskazał, iż zgodnie z treścią art. 242 § 5 Kodeksu celnego, bieg przedawnienia terminu, o którym mowa w § 4, przerywa: 1) wszczęcie egzekucji, 2) wszczęcie postępowania karnego, postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe lub postępowania przed sądem administracyjnym. W myśl natomiast art. 242 § 6 Kodeksu celnego po każdym przerwaniu przedawnienie biegnie na nowo, począwszy od dnia: 1) wniesienia wpłaty, 2) ściągnięcia ostatniej wpłaty w trybie egzekucji administracyjnej lub stwierdzenia przez organ egzekucyjny, że egzekucja słała się bezskuteczna, 3) uprawomocnienia się orzeczenia sądu wydanego w postępowaniu w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, albo wyroku lub postanowienia sądu administracyjnego. Organ odwoławczy stwierdził, że termin przedawnienia zaczął biec od 29 kwietnia 2002 r., co nastąpiło z chwilą zarejestrowania należności celnych wynikających z decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w C. z [...] kwietnia 2002 r. nr [...] , utrzymanej następnie w mocy decyzją Dyrektora Izby Celnej w C. z [...] czerwca 2002 r. nr [...] . Termin przedawnienia zaległości upływałby zatem z dniem 29 kwietnia 2007 r. (29 kwietnia 2002 r. + 5 lat), gdyby w sprawie nie zaistniały przesłanki przerywające bieg przedawnienia. W związku z zaskarżeniem przez Stronę w dniu 2 września 2002 r. ww. decyzji do sądu administracyjnego, w przedmiotowej sprawie zaistniała też przesłanka z art. 242 § 5 pkt 2 Kodeksu celnego powodująca przerwanie biegu przedawnienia. Zgodnie natomiast z art. 242 § 6 pkt 3 Kodeksu celnego termin przedawnienia zaczął biec na nowo od dnia 9 listopada 2004 r., tj. od dnia wydania prawomocnego wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny o sygn. akt GSK 1079/04, oddalającego skargę kasacyjną skarżącego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 7 czerwca 2004 r., sygn. akt 3/1 SA/Ka 9/03. Tym samym, ponowny bieg terminu przedawnienia ww. zaległości upływałby w dniu 9 listopada 2009 r. (09 listopada 2004 r. + 5 lat). Z akt sprawy jednak wynika, iż w dniu 5 listopada 2009 r., tj. w dniu doręczenia skarżącemu tytułu wykonawczego z [...] października 2009 r. nr [...] , nastąpiło wszczęcie egzekucji administracyjnej, co wypełnia przesłankę z art. 242 § 5 pkt 1 Kodeksu celnego powodującą przerwanie w dniu 5 listopada 2009 r. biegu przedawnienia zaległości. Bieg terminu przedawnienia uległ zatrzymaniu z dniem 5 listopada 2009 r. i nie upływał, aż do momentu ściągnięcia wpłat w trybie egzekucji administracyjnej co nastąpiło w datach: 26 lipca 2018 r. oraz 1 kwietnia 2019 r. Stosownie zatem do treści art. 242 § 6 pkt 2 Kodeksu celnego termin przedawnienia zaczął biec na nowo, wydłużając termin dochodzenia zaległości o kolejne 5 lat. Odnosząc się do postępowania restrukturyzacyjnego, na które powoływał się Skarżący w nadesłanym wniosku, Dyrektor IAS stwierdził, że pozostawało ono bez wpływu na bieg terminu przedawnienia analizowanej zaległości. Postępowanie restrukturyzacyjne bowiem nie figuruje wśród przesłanek wyliczonych w art. 242 § 5 Kodeksu celnego powodujących przerwanie biegu przedawnienia, nie figuruje również wśród przesłanek wyliczonych w art. 242 § 6 tej ustawy, powodujących ponowny bieg tego terminu. Reasumując Dyrektor IAS stwierdził, że w dacie 21 marca 2019 r. kiedy to Naczelnik US przystąpił do rozpoznania żądania Strony z 4 września 2018 r. w zakresie umorzenia postępowania egzekucyjnego, zaległość wynikająca z tytułu wykonawczego z [...] października 2009 r. nr [...] , była wymagalna i podlegała wykonaniu, gdyż do przedawnienia egzekwowanego obowiązku nie doszło. Zaznaczył przy tym, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, że w przypadku postępowania prowadzonego w oparciu o art. 59 u.p.e.a., stanowisko wierzyciela nie jest dla organu egzekucyjnego wiążące, ale należy mieć na względzie treść art. 29 § 1 u.p.e.a., zgodnie z którym organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej, ale nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Ostatnie zdanie powołanego przepisu jednoznacznie wskazuje, że organ egzekucyjny nie może wkraczać w kompetencje innego organu, który rozstrzygał sprawę merytorycznie. Dlatego też ocena przesłanek dotyczących wymagalności czy przedawnienia obowiązku (na co wskazuje Skarżący) należy tylko do wierzyciela. Organ egzekucyjny nie ma bowiem uprawnień do badania zasadności i wymagalności tego obowiązku W tym wypadku organ egzekucyjny może zwrócić się do wierzyciela o zajęcie merytorycznego stanowiska, co w niniejszej sprawie miało miejsce. Dodał, że wskazane w zażaleniu zarzuty odnoszące się do tytuł wykonawczego (brak upomnienia, nieprawidłowego doręczenie) były już przedmiotem badania, zarówno przez wierzyciela jak i organ egzekucyjny w odrębnym postępowaniu, toczącym się w latach 2009 - 2010 w związku ze zgłoszonymi w dniu 6 listopada 2009 r. przez pełnomocnika strony, tj. J. C. zarzutami do przedmiotowego postępowania egzekucyjnego. W trakcie ww. postępowania ówczesny organ egzekucyjny, tj. Dyrektor Izby Celnej w Warszawie postanowieniem z [...] października 2010 r. nr [...] , oddalił zarzut z art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a., zaś Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie postanowieniem z [...] lutego 2011 r. nr [...] , utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie oddalenia zgłoszonego zarzutu. A zatem podniesione zarzuty zostały rozstrzygnięte przez organ odwoławczy postanowieniem, które jest ostateczne w administracyjnym toku instancji, z tego też względu nie podlega badaniu w przedmiotowym postępowaniu odwoławczym. Pismem z 22 sierpnia 2019 r. J. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. postanowienie Dyrektora IAS wnosząc o jego uchylenie oraz uchylenie poprzedzającego go postanowienia Naczelnika US, a także o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 59 § 1 pkt 2 i § 3 u.p.e.a. poprzez ich niezastosowanie, 2) art. 242 § 5 pkt 1 oraz § 6 Kodeksu celnego w związku z art. 2, art. 7, art. 32 ust. 1 oraz art. 8 ust. 2 Konstytucji RP poprzez nie zasługujące na aprobatę rażące nadużycie prawa przez organ egzekucyjny, wyrażające się w braku podejmowania przez 8 lat (w okresie od 2010 do 2018 r.) przez organ jakichkolwiek działań zmierzających do kontynuacji lub zakończenia egzekucji, a w ten sposób doprowadzenie do sytuacji, w której w ogóle nie biegnie termin przedawnienia należności publicznoprawnej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację prezentowaną w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach albo 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego pod kątem zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej, czyli ustala czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. Jednocześnie, stosownie do treści przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Z kolei zgodnie z art. 135 p.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Realizując powyższe uprawnienia sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa, które mogłoby skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia. Zasadniczym przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest kwestia przedawnienia należności z tytułu opłaty manipulacyjnej za 05/2002 r. w wysokości 116 648,00 zł należności głównej wraz z należnymi odsetkami za zwłokę dochodzonej na podstawie tytułu wykonawczego z [...] października 2009 r. nr [...] , wystawionego przez Dyrektora Izby Celnej w K.. Skarżący jest przekonany, że doszło do przedawnienia spornej należności i na tej podstawie oparł swój wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Zgodnie bowiem z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne obligatoryjnie umarza się jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał. Odmiennego zdania są natomiast organy egzekucyjne obu instancji i to one, zdaniem Sądu, mają rację w niniejszej sprawie. Jak słusznie ustaliły orzekające organy egzekwowana zaległość z tytułu opłaty manipulacyjnej za 05/2002 r. wynika z decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w C. z [...] kwietnia 2002 r. o nr [...] , wydanej w oparciu o przepisy Kodeksu celnego z 1997 r. Tym samym, w niniejszej sprawie zastosowanie mają również przepisy tej ustawy. Przepis art. 242 § 4 Kodeksu celnego stanowi, że kwot należności można dochodzić w ciągu 5 lat, licząc od dnia, w którym zostały zarejestrowane. Zgodnie zaś z art. 242 § 5 pkt 1 i 2 Kodeksu celnego bieg przedawnienia terminu, o którym mowa w § 4, przerywa: 1) wszczęcie egzekucji, 2) wszczęcie postępowania karnego, postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe lub postępowania przed sądem administracyjnym. W niniejszej sprawie zarejestrowanie należności celnych nastąpiło 29 kwietnia 2002 r. na mocy ww. decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w C., zatem termin przedawnienia zaczął biec od dnia 29 kwietnia 2002 r. i upływałby z dniem 29 kwietnia 2007 r. W sprawie zaistniały jednak przesłanki przerywające bieg przedawnienia, wskazane w art. 246 § 5 pkt 2 Kodeksu Celnego. W dniu 2 września 2002 r. Skarżący wniósł bowiem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję Dyrektora Izby Celnej w C. z [...] czerwca 2002 r. nr [...] , utrzymującą w mocy ww. decyzję Dyrektora Urzędu Celnego w C. z [...] kwietnia 2002 r., nr [...] . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę wyrokiem z 7 czerwca 2004 r. sygn. akt 3 I SA/Ka 9/03. Od tego orzeczenia Strona wniosła skargę kasacyjną, która została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 9 listopada 2004 r. sygn. akt GSK 1079/04. Wraz z oddaleniem skargi kasacyjnej w dniu 9 listopada 2004 r., a zatem wskutek prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego, termin przedawnienia zaczął biec na nowo. Zgodnie bowiem z art. 242 § 6 Kodeksu celnego po każdym przerwaniu przedawnienie biegnie na nowo, począwszy od dnia: 1) wniesienia wpłaty, 2) ściągnięcia ostatniej wpłaty w trybie egzekucji administracyjnej lub stwierdzenia przez organ egzekucyjny, że egzekucja stała się bezskuteczna, 3) uprawomocnienia się orzeczenia sądu wydanego w postępowaniu w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, albo wyroku lub postanowienia sądu administracyjnego. Zaistniała więc przesłanka określona w art. 242 § 6 pkt 3 Kodeksu celnego. Ponowny bieg terminu przedawnienia zaległości z tytułu opłaty manipulacyjnej za 05/2002 r. upływałby w dniu 9 listopada 2009 r. lecz w sprawie po raz kolejny doszło do jego przerwania. W dniu 29 października 2009 r. Dyrektor Izby Celnej w K. wystawił tytuł wykonawczy nr [...] , którego odpis został doręczony Skarżącemu 5 listopada 2009 r., a zatem w tym dniu doszło do wszczęcia egzekucji w myśl art. 242 § 5 pkt 1 Kodeksu celnego. Skarżący podnosił wprawdzie we wniosku o umorzenie oraz w zażaleniu zarzuty odnoszące się do ww. tytuł wykonawczego (brak upomnienia, nieprawidłowego doręczenie) lecz jak słusznie zauważył Dyrektor IAS Skarżący skorzystał z przysługującego mu prawa złożenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym wskazując na te kwestie. Zarzuty zostały rozpatrzone i oddalone postanowieniem Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z [...] października 2010 r. nr [...] , utrzymanym w mocy postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie postanowieniem z [...] lutego 2011 r. nr [...] . Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia dochodzonej należności, nie wystąpiła żadna z przesłanek wymienionych w art. 242 § 6 Kodeksu celnego, zatem termin przedawnienia w sprawie nie zaczął biec ponownie. Od dnia doręczenia tytułu wykonawczego oraz zajęcia środków transportu w siedzibie Skarżącego w dniach 5 listopada 2009 r. i 1 lipca 2010 r. organ egzekucyjny istotnie nie dokonywał kolejnych czynności egzekucyjnych aż do 25 lipca 2018 r. kiedy to zawiadomieniem o nr [...] , doręczonym Stronie 1 sierpnia 2018 r., dokonał zajęcia innej wierzytelności z tytułu nadpłaty w podatku dochodowym za 2017 rok. Nie można jednak zgodzić się ze Skarżącym, że doszło do nadużycia prawa przez organ egzekucyjny polegające na braku podejmowania przez 8 lat (w okresie od 2010 do 2018 r.) jakichkolwiek działań zmierzających do kontynuacji lub zakończenia egzekucji, a w ten sposób doprowadzenie do sytuacji, w której w ogóle nie biegnie termin przedawnienia należności publicznoprawnej. Czynności egzekucyjne nie były kontynuowane ze względu na złożenie przez Skarżącego wniosku z 5 listopada 2002 r. o wszczęcie postępowania restrukturyzacyjnego oraz objęcie restrukturyzacją zaległości z tytułu opłaty manipulacyjnej za 05/2002 r. wymierzonej decyzją Dyrektora Urzędu Celnego w C. z [...] kwietnia 2002 r., nr [...] , utrzymaną następnie w mocy decyzją Dyrektora Izby Celnej w C. z [...] czerwca 2002 r. nr [...] . Jak wynika z ustaleń organów decyzją nr [...] z [...] sierpnia 2005 r. Naczelnik Urzędu Celnego w P. odmówił objęcia restrukturyzacją ww. zaległości z tytułu opłaty manipulacyjnej, która to decyzja została utrzymana w mocy przez Dyrektora Izby Celnej w Warszawie decyzją z [...] października 2009 r. nr [...] . Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz. U. nr 155, poz. 1287 z późn. zm.), mającej zastosowanie do postępowania restrukturyzacyjnego wszczętego wnioskiem Skarżącego, od dnia wszczęcia postępowania restrukturyzacyjnego do dnia wydania decyzji o zakończeniu restrukturyzacji, o której mowa w art. 21 ust. 1, ulega wstrzymaniu wykonanie należności objętych wnioskiem, o którym mowa w art. 12 ust. 1, podlegających restrukturyzacji. Wobec wydania decyzji, o której wyżej mowa ustąpiły przyczyny uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w C. z [...] kwietnia 2002 r. nr [...] , więc [...] października 2009 r. wierzyciel wystawił tytuł wykonawczy nr [...] . Skarżący wniósł jednak skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z [...] października 2009 r. nr [...] , który wyrokiem z 29 czerwca 2010 r., sygn. akt V SA/Wa 2022/09 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w P.. Z tego względu organ egzekucyjny zobowiązany był zawiesić postępowanie egzekucyjne co uczynił postanowieniem z [...] października 2010 r. nr [...] . Zgodnie bowiem z art. 14 ust. 2 ww. ustawy o restrukturyzacji wszczęte postępowania egzekucyjne podlegają zawieszeniu do dnia wydania decyzji o zakończeniu restrukturyzacji, o której mowa w art. 21 ust. 1. Następnie, decyzją z [...] lutego 2012 r., nr [...] , Naczelnik Urzędu Celnego w P. umorzył postępowanie w sprawie restrukturyzacji należności publicznoprawnych od przedsiębiorców z tytułu należności celnych, tj. opłaty manipulacyjnej za 05/2002 r., która została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z [...] grudnia 2014 r. nr [...] . W związku z wydaniem decyzji o zakończeniu restrukturyzacji, zaszła przesłanka do podjęcia zawieszonego postępowania egzekucyjnego, co nastąpiło na wniosek wierzyciela. Po podjęciu postępowania egzekucyjnego organ dokonał w dniu 25 lipca 2018 r. czynności egzekucyjnej w postaci zajęcia innych wierzytelności z tytułu nadpłaty w podatku dochodowym za 2017 r. Reasumując powyższe, w ocenie Sądu organy orzekające prawidłowo uznały, iż egzekwowany obowiązek nie uległ przedawnieniu i odmówiły umorzenia postępowania egzekucyjnego, prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez Dyrektora Izby Celnej w K. z [...] października 2009 r. nr [...] . Z tych względów, w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.