V SA/Wa 1711/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Sędzia WSA Izabella Janson po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi A. B. na postanowienie Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia ... maja 2014 r. Nr ... w przedmiocie ostatecznego stanowiska wierzyciela w postępowaniu egzekucyjnym p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia W skardze do Sądu skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012r. poz. 1270 ze zm.) dalej: p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że postanowienie, którego wniosek dotyczy nie kwalifikuje się do wykonania (zawieszenia jego skuteczności). Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest bowiem postanowienie w przedmiocie ostatecznego stanowiska wierzyciela. Postanowienie to zawiera jedynie negatywną ocenę zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym. W szczególności zaś nie nakłada na zobowiązanego żadnych nowych obowiązków, ani nie zmienia wysokości powstałego wcześniej zobowiązania, a tym samym nie wywołuje żadnych bezpośrednich skutków w sferze praw czy obowiązków materialnoprawnych i prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Skuteczność zaskarżonego postanowienia nie stwarza również niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków. Zaskarżone postanowienie nie nakłada bowiem na skarżącego żadnych obowiązków, które podlegałyby realizacji w drodze egzekucji. Mając powyższe na uwadze, brak było podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego, wobec czego postanowiono jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.