V SA/Wa 1718/08

Referendarz sądowy Tomasz Zawiślak Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi A.K. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] kwietnia 2008 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy i stwierdzeniu braku przesłanek do udzielenia zgody na pobyt tolerowany; postanawia: - przyznać prawo pomocy w zakresie całkowitym tj. zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. W dniu 21 maja 2008 r. (data złożenia) A. K. złożył na urzędowym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym tj. zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. W uzasadnieniu wniosku, jak i w oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wskazał, iż obecnie mieszka w Ośrodku dla Cudzoziemców, nie posiada nieruchomości, zasobów pieniężnych, oszczędności, ani przedmiotów wartościowych. Jednocześnie wnioskodawca oświadczył, iż jedyną pomoc jaką otrzymuje to stała pomoc pieniężna na zakup środków higieny osobistej i pokrycie drobnych wydatków osobistych cudzoziemca w wysokości 70 złotych. Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje: Prawo pomocy stanowi wyjątek od zasady ponoszenia przez stronę kosztów związanych z jej udziałem w postępowaniu sądowym i może zostać przyznane osobie fizycznej w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)). Sytuacja materialna skarżącego jest trudna i stanowi pozytywną przesłankę do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Dokonując takiej oceny, kierowano się przede wszystkim tym, iż cudzoziemiec nie posiada źródła dochodu, które pozwoliłoby mu ponieść koszty związane z postępowaniem sądowym. Już sama okoliczność, iż otrzymywał pomoc od państwa polskiego świadczy o jego trudnej sytuacji materialnej. Ponadto przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy wzięto pod uwagę, iż skarżący nie posiada nieruchomości, oszczędności pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. Dlatego też uznać należy, iż wnioskodawca wykazał, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.