V SA/Wa 1720/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Michał Sowiński, Sędzia WSA - Jolanta Bożek, Sędzia WSA - Beata Krajewska (spr.), Protokolant specjalista - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2012 r. sprawy ze skargi M.O. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie wydalenia z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez obywatela F.– M. O.– jest decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] czerwca 2011 r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody M. z [...] stycznia 2011 r. orzekającą o wydaleniu Cudzoziemca z terytorium RP w terminie 14 dni od dnia otrzymania decyzji przez przejście graniczne "każde prawnie dozwolone". Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: M. O. wjechał do Polski w dniu [...] września 2009r. na podstawie wizy jednolitej, wydanej w dniu [...] września 2009r. przez konsula w A. z terminem ważności od dnia [...] września 2009r. do dnia [...] października 2009r. na czas pobytu 22 dni. Cudzoziemiec w ramach ważności posiadanej wizy nie opuścił terytorium Polski pozostając tu nielegalnie. W dniu [...] czerwca 2010 r. Skarżący został zatrzymany przez funkcjonariuszy Straży Granicznej w Urzędzie Stanu Cywilnego w G. podczas kontroli legalności pobytu cudzoziemców na terytorium Polski. W dniu [...] czerwca 2010 r. Komendant Placówki Straży Granicznej w P. wystąpił do Wojewody W. z wnioskiem o wydanie decyzji o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej M. O. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że Cudzoziemiec od dnia [...] października 2009 r. przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez ważnej, wymaganej wizy lub innego dokumentu uprawniającego do wjazdu i pobytu na tym terytorium. Powyższy wniosek Wojewoda W. postanowieniem nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r. przekazał wg właściwości Wojewodzie M. W dniu [...] lipca 2010r., przebywając w naszym kraju nielegalnie M. O. zawarł w G. związek małżeński z obywatelką polską – A.O. ur. [...].04.1959r. i 25 dni później złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, powołując się na powyższą okoliczność. Decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2011r. Wojewoda M. odmówił udzielenia Cudzoziemcowi wnioskowanego zezwolenia. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził m.in., iż związek małżeński zawarty przez Wnioskodawcę miał na celu obejście przepisów o udzielaniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Od ww. rozstrzygnięcia pełnomocnik Cudzoziemca – A.O. wniósł w ustawowym terminie odwołanie do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, który decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2011 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie stwierdzając w uzasadnieniu decyzji, iż związek małżeński M. O. i obywatelki polskiej – A.O. został zawarty w celu obejścia przez Cudzoziemca przepisów o udzielaniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Organ II instancji stwierdził w ww. decyzji , iż :" ... M. O. faktycznie nie zamieszkuje wraz z żoną i nie prowadzi z Nią wspólnego gospodarstwa domowego. Kontakty między małżonkami mają charakter formalny. Małżonkowie nie wypełniają prawnych obowiązków wynikających z zawarcia małżeństwa oraz nie są zgodni w wielu kwestiach, które Ich dotyczą. Pomimo zeznań małżonków, iż zamieszkują wspólnie, w świetle przeprowadzanych wywiadów środowiskowych, zeznania te nie są wiarygodne. Fakt, iż zeznania małżonków są zgodne w niektórych kwestiach nie przesądza o prawdziwości Ich związku, a jedynie świadczy o starannym przygotowaniu się do przesłuchań. Małżeństwo powinno trwać poprzez nawiązanie pomiędzy małżonkami trwałych więzi psychicznej i emocjonalnej, czego pomiędzy Zainteresowanym i Jego żoną nie można stwierdzić". Wojewoda M. [...] stycznia 2011r. wydał na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 , art. 89 ust. 1 pkt 1 , art. 55, art. 90 ust. 1 pkt 1 oraz art. 92 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach decyzję nr [...], orzekającą o wydaleniu Cudzoziemca z terytorium Polski w terminie 14 dni od dnia otrzymania decyzji przez przejście graniczne "każde prawnie dozwolone". W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia stwierdzono m. in., że Cudzoziemiec zawarł związek małżeński z obywatelką polską A. O. wyłączenie w celu uniknięcia wydalenia z terytorium Polski oraz, że wobec Cudzoziemca nie zachodzą przesłanki będące podstawą do udzielenia Mu zgody na pobyt tolerowany na podstawie art. 97 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2009 r. Nr 189 poz. 1472) oraz nie ma zastosowania art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. W ustawowym terminie pełnomocnik Zainteresowanego – A. O.- wniósł do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców odwołanie od wyżej wymienionej decyzji. W uzasadnieniu odwołania pełnomocnik Strony zarzucił organowi I instancji m.in. naruszenie art. 8 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz.U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 ), art. 89 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Decyzją z [...] czerwca 2011r. nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy decyzję Wojewody M. z [...] stycznia 2011 r. orzekającą o wydaleniu Cudzoziemca z terytorium RP w terminie 14 dni od dnia otrzymania decyzji przez przejście graniczne "każde prawnie dozwolone". W uzasadnieniu decyzji organ w pierwszej kolejności wskazał na stan faktyczny sprawy oraz na treść przepisów, mających w niej zastosowanie. Następnie podkreślono, że wobec skarżącego zachodzi przesłanka zawarta w art. 88 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, albowiem od dnia [...] października 2009 r. przebywa On nielegalnie na terytorium naszego kraju. Ponadto podkreślono, że Cudzoziemiec składając w dniu [...] stycznia 2011 r. wyjaśnienia do protokółu na pytanie, mające ustalić Jego źródło utrzymania w Polsce zeznał: " (...) czasami chodzę na S. żeby coś zarobić. Pieniądze, które zarobię wystarczą na mieszkanie, za które płacę [...] zł. i na jedzenie na miesiąc. Pomagam na S. koledze, który sprzedaje [...] (...)", co wyczerpuje dyspozycję art. 88 ust. 1 pkt 2 powołanej wyżej ustawy o cudzoziemcach, zgodnie z którym, cudzoziemcowi wydaje się decyzję o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli wykonywał pracę niezgodnie z ustawą z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy albo podjął działalność gospodarczą niezgodnie z przepisami obowiązującymi w tym zakresie w Rzeczypospolitej Polskiej. Organ odwoławczy stwierdził również, że Strona nie jest w stanie wykazać, iż posiada środki finansowe do pokrycia kosztów utrzymania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i nie może wskazać wiarygodnych źródeł ich pochodzenia, co wyczerpuje dyspozycję art. 88 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach. Szef Urzędu podkreślił, że stwierdzenie, iż wobec M. O. zachodzą przesłanki z art. 88 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach obliguje organ rozpatrujący sprawę do utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji. Z uwagi na kategoryczne sformułowanie użyte w dyspozycji normy zawartej w art. 88 ust. 1 ww. ustawy ("cudzoziemcowi wydaje się decyzję o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej...") podjęcie przedmiotowego rozstrzygnięcia jest obligatoryjne. Po zapoznaniu się z przedstawionym wyżej stanem faktycznym i materiałem dowodowym organ odwoławczy stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie znajdują zastosowania postanowienia art. 89 ust. 1 wyżej wymienionej ustawy o cudzoziemcach. Zdaniem organu brak jest podstaw do stwierdzenia, że po powrocie do kraju pochodzenia M.O. będzie narażony na prześladowania lub zagrożenia, o których mowa w art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Ponadto, zdaniem organu, wydalenie Cudzoziemca nie narusza Jego prawa do poszanowania życia rodzinnego. Wprawdzie Skarżący zawarł związek małżeński z obywatelką polską A. O., jednak - jak to wykazano w toku postępowania administracyjnego- związek ten został zawarty w celu uniknięcia przez Cudzoziemca negatywnych konsekwencji związanych z Jego nielegalnym pobytem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Podkreślono, że postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organ I instancji w obydwu postępowaniach tj. dotyczącym wydalenia oraz w sprawie o udzielenie Cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony wykazało, że małżeństwo M. O. z obywatelką polską zostało zawarte w celu uniknięcia przez Cudzoziemca negatywnych konsekwencji związanych z Jego nielegalnym pobytem na terytorium naszego kraju. Z powyższych ustaleń wynika, że w przypadku małżeństwa M. O. i A.O. zachodzą przesłanki wymienione w art. 55 ust. 1 pkt 2, pkt 3 i pkt 6 ustawy o cudzoziemcach, gdyż małżonkowie nie wypełniają prawnych obowiązków wynikających z zawarcia małżeństwa, nie zamieszkują wspólnie oraz nie są zgodni co do dotyczących ich danych osobowych i innych istotnych okoliczności, które ich dotyczą. Ustalenia dotyczące celu zawartego przez M.O. związku małżeńskiego z obywatelką polską tj. uniknięcia przez Niego negatywnych konsekwencji związanych z Jego nielegalnym pobytem na terytorium Polski uzasadniają stwierdzenie, iż zawarty przez Cudzoziemca związek małżeński nie uzasadnia odstąpienia od wydania decyzji o wydaleniu Strony z terytorium Polski w oparciu o postanowienia art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. W ocenie organu odwoławczego, wydalenie M. O. z Polski nie narusza również postanowień art. 97 ust. 1 pkt 1a ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w kontekście przebywania w Polsce członków rodziny Skarżącego. Organ podkreślił, że władze polskie nie gwarantowały Cudzoziemcowi możliwości pozostania w Polsce. Trybunał Praw Człowieka wielokrotnie stwierdzał, iż art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności nie może być interpretowany w sposób prowadzący: "do narzucenia państwu konieczności poszanowania dokonanego przez cudzoziemca wyboru miejsca zamieszkania". Każde państwo ma prawo do prowadzenia swojej polityki imigracyjnej i rozwiązania ograniczające tę swobodę nie mogą być interpretowane zbyt szeroko. W pierwszej kolejności zastosowanie mają regulacje krajowe. Umowy międzynarodowe dają ochronę wtedy, gdy przestrzeganie prawa krajowego może doprowadzić do naruszenia praw podstawowych, jak np. prawo dziecka do wychowania przez obojga rodziców. Organ odwoławczy podkreślił, że takiej sytuacji nie znalazł w sprawie niniejszej. Zdaniem Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie uzasadnia także stwierdzenia, by w kraju pochodzenia Cudzoziemca zagrożone było Jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, czy też mógłby On zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszany do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Biorąc pod uwagę przedstawiony wyżej stan faktyczny tj. spełnienie przez Cudzoziemca przesłanek z art. 88 ust. 1 pkt 1, pkt 2 i pkt 3 ustawy o cudzoziemcach oraz ustalenia, iż Cudzoziemiec zawarł małżeństwo z obywatelką polską w celu uniknięcia wydalenia z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżona decyzja Wojewody M. jest zasadna i została podjęta zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa i Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców nie znalazł podstaw do zmiany stanowiska w przedmiotowej sprawie. Pismem z 18 lipca 2011r. Cudzoziemiec wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody M. nr [...]. Ww. decyzjom strona skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7, art. 77 k.p.a. oraz ustawy o cudzoziemcach i konstytucyjnego prawa do życia w rodzinie. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Sądy administracyjne, w tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki określone w ustawie prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Podstawową funkcją sądownictwa administracyjnego i toczącego się przed nim postępowania jest ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie poprzedzające jej wydanie nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia organu administracji. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowi art. 88 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach. Zgodnie z treścią tego przepisu cudzoziemcowi wydaje się decyzję o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jeżeli: ← przebywa na tym terytorium bez ważnej wizy, jeżeli jest wymagana, lub innego ważnego dokumentu uprawniającego do wjazdu i pobytu na tym terytorium; ← wykonywał pracę niezgodnie z ustawą z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy albo podjął działalność gospodarczą niezgodnie z przepisami obowiązującymi w tym zakresie w Rzeczypospolitej Polskiej; ← nie posiada środków finansowych niezbędnych do pokrycia kosztów pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i nie może wskazać wiarygodnych źródeł ich uzyskania. Dokonując literalnej wykładni powołanego przepisu podkreślić należy, iż użycie przez ustawodawcę określenia "wydaje się decyzję" oznacza, że mamy do czynienia z obowiązkiem wydania decyzji o określonej treści w przypadku zaistnienia określonych w nim przesłanek. Przy orzekaniu na gruncie tego przepisu organ nie dysponuje swobodą w zakresie kwalifikacji skutków zdarzenia, określaną jako "uznanie administracyjne". Dla oceny legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia zasadnicze znaczenie ma zatem ustalenie, czy w niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki z dyspozycji omawianego przepisu. W ocenie Sądu, na gruncie powyższych unormowań prawnych i w świetle zgromadzonego materiału dowodowego organy administracji zasadnie przyjęły, że w dniu zatrzymania Skarżący był w Polsce od ponad [...] miesięcy nielegalnie, gdyż cudzoziemiec w ramach ważności posiadanej wizy (od [...] września 2009 do [...] października 2009 r.) nie opuścił terytorium Polski. W związku z tym Cudzoziemiec nie legitymował się jakimkolwiek tytułem uprawniającym do legalnego pobytu w Polsce. Ponadto uprawione były również twierdzenia organu wskazujące, iż Cudzoziemiec wykonywał pracę niezgodnie z ustawą z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy albo podjął działalność gospodarczą niezgodnie z przepisami obowiązującymi w tym zakresie w Rzeczypospolitej Polskiej. Należy bowiem podkreślić, iż skarżący składając w dniu [...] stycznia 2011 r. wyjaśnienia do protokółu na pytanie, mające ustalić Jego źródło utrzymania w Polsce zeznał: "(...) czasami chodzę na S. żeby coś zarobić. Pieniądze, które zarobię wystarczą na mieszkanie, za które płacę [...] zł. i najedzenie na miesiąc. Pomagam na S. koledze, który sprzedaje [...] (...)". Zdaniem Sądu powyższe wyczerpuje dyspozycję art. 88 ust. 1 pkt 2 powołanej wyżej ustawy o cudzoziemcach. Ponadto należy stwierdzić, że strona skarżąca nie jest w stanie wykazać, iż posiada środki finansowe do pokrycia kosztów utrzymania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i nie może wskazać wiarygodnych źródeł ich pochodzenia, co wyczerpuje dyspozycję art. 88 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach. W tym stanie rzeczy na aprobatę zasługuje przyjęte w kontrolowanej decyzji stanowisko, że wobec skarżącego zaistniały przesłanki określone w art. 88 art. 1 pkt 1, 2 i 3 ustawy o cudzoziemcach. W przedmiotowej sprawie nie wystąpiły natomiast wyjątkowe okoliczności wymienione w art. 89 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach oraz art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2009r., Nr 189, poz. 1472), mogące powodować możliwość odstąpienia od wydania decyzji o wydaleniu, bądź jej wykonania. Skarżący jest mężem obywatelki Polski, mimo to brak jest podstaw do zastosowania wobec niego art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, zgodnie z którym decyzji o wydaleniu cudzoziemca nie wydaje się, a wydanej nie wykonuje, jeżeli cudzoziemiec jest małżonkiem obywatela polskiego albo cudzoziemca posiadającego zezwolenie na osiedlenie się lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego WE i jego dalszy pobyt nie stanowi zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa i porządku publicznego, chyba że związek małżeński został zawarty w celu uniknięcia wydalenia. Należy podkreślić, że postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organ I instancji w obydwu postępowaniach tj. dotyczącym wydalenia oraz w sprawie o udzielenie Cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony wykazało, że małżeństwo M. O. z obywatelką polską zostało zawarte w celu uniknięcia przez Cudzoziemca negatywnych konsekwencji związanych z Jego nielegalnym pobytem na terytorium naszego kraju. Z powyższych ustaleń wynika, że w przypadku małżeństwa M. O. i A. O. zachodzą przesłanki wymienione w art. 55 ust. 1 pkt 2, pkt 3 i pkt 6 ustawy o cudzoziemcach, gdyż małżonkowie nie wypełniają prawnych obowiązków wynikających z zawarcia małżeństwa, nie zamieszkują wspólnie oraz nie są zgodni co do dotyczących ich danych osobowych i innych istotnych okoliczności, które ich dotyczą. Ustalenia dotyczące celu zawartego przez M. O. związku małżeńskiego z obywatelką polską tj. uniknięcia przez Niego negatywnych konsekwencji związanych z Jego nielegalnym pobytem na terytorium Polski uzasadniają stwierdzenie, iż zawarty przez Cudzoziemca związek małżeński nie uzasadnia odstąpienia od wydania decyzji o wydaleniu Strony z terytorium Polski w oparciu o postanowienia art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Zgodzić się należy również z organem, iż brak jest możliwości udzielenie Skarżącemu zgody na pobyt tolerowany na postawie art. 97 ust. 1 pkt 1a ustawy z 13 czerwca 2003r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, który stanowi, iż Cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli jego wydalenie naruszałoby prawo do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950r. Z przedstawionych powodów Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podkreśla, że późniejsze działania Cudzoziemca i jego pełnomocnika - żony, które mają na celu przekonanie Sądu o trwałości małżeństwa, takie jak składanie oświadczenia o prowadzeniu wspólnego gospodarstwa, łączących małżonków wspólnych zainteresowaniach oraz składanie umowy najmu pokoju z dnia 1 stycznia 2012 r. – nie mogą odnieść skutku w zakresie odmiennej oceny zaskarżonej decyzji. Sąd Administracyjny kontroluje bowiem zaskarżoną decyzję uwzględniając okoliczności faktyczne sprawy na dzień jej wydania. Ponadto Sąd uznał, iż w toku kontrolowanego postępowania nie doszło do naruszenia przepisów i zasad ogólnych postępowania administracyjnego, w szczególności tej zasady, która nakazuje organom administracji publicznej uwzględniać interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.) oraz zasady dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 77 § 1 k.p.a.) Zdaniem Sądu dokonana przez organ ocena materiału dowodowego jest zgodna z zasadami swobodnej oceny dowodów i nie nosi cech dowolności (art. 80 i 107 k.p.a.). Uzasadnienie faktyczne zaskarżonej decyzji jest szczegółowe i oparte na wyczerpująco zebranym materiale dowodowym. Organ wskazał w nim fakty, które uznał za udowodnione oraz powołał dowody, na których się oparł. Decyzja zawiera również uzasadnienie prawne z przytoczeniem przepisów oraz wyjaśnieniem podstawy prawnej orzeczenia. Sąd nie dopatrzył się ponadto innych naruszeń, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik postępowania, a tylko takie uchybienia stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), mogłyby prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe ustalenia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku i oddalił skargę.