V SA/Wa 1720/15

Starszy referendarz sądowy Anna Nasiłowska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu w sprawie ze skargi J. W. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu grzywny postanawia: - przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adw. L. B. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295,20 zł (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych, 20/100) w tym: tytułem wynagrodzenia - kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści złotych), tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 zł (słownie: pięćdziesiąt pięć złotych, 20/100). Postanowieniem z dnia 19 czerwca 2015 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał stronie skarżącej prawo pomocy w zakresie całkowitym, w tym poprzez ustanowienie adwokata z urzędu. Okręgowa Rada Adwokacka w W. wyznaczyła pełnomocnikiem z urzędu adwokat L. B. Wyrokiem z dnia 26 listopada 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę. Postanowieniem z dnia 16 lutego 2016 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał pełnomocnikowi koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w pierwszej instancji. Następnie pełnomocnik nadesłała do Sądu opinię o braku zasadności sporządzenia w sprawie skargi kasacyjnej. Wniosła również o przyznanie wynagrodzenia oświadczając, że koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu nie zostały opłacone. Rozpoznając wniosek należało zważyć, co następuje. Zgodnie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej: p.p.s.a.), wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Obecnie obowiązującym aktem prawnym regulującym powyższe zasady jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801). Zgodnie z § 22 tego rozporządzenia, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Jednocześnie w myśl § 23, rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2016 r. Wobec tego, stosownie do przepisu przejściowego w niniejszej sprawie należało ustalić należne adwokatowi wynagrodzenie w oparciu o przepisy obecnie obowiązujące. Stosownie do treści § 2 rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz niezbędne i udokumentowane wydatki adwokata. Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia opłata maksymalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna wynosi 480 zł. Stosownie do § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia opłata maksymalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50 % stawki maksymalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji – 75% tej opłaty, w obu przypadkach, nie mniej niż 240 zł. W niniejszej sprawie adwokat reprezentował Skarżącego w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji. Po wydaniu wyroku pełnomocnik poinformowała Sąd o sporządzeniu opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego w pierwszej instancji. Wobec tego zasądzić należało na jej rzecz wynagrodzenie w wysokości 50% stawki minimalnej, tj. w wysokości 240 zł. Jednocześnie stosownie do treści § 4 ust. 3 rozporządzenia, opłatę podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług. W związku z powyższym na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.