V SA/Wa 1727/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Piszczek po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2012r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi V. Z. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2011r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Pismem z 25 lipca 2011 r. V. Z. – zwany dalej skarżącym – reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika adwokata T. K. wniósł skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] maja 2011r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 18 sierpnia 2011r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do złożenia pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi oraz potwierdzającego umocowanie do sporządzenia i wniesienia skargi. Przesyłka została odebrana przez pracownika Kancelarii w dniu 29 sierpnia 2011r. W dniu 22 września 2011r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęło pismo pełnomocnika skarżącego wraz z pełnomocnictwem. Postanowieniem z 10 listopada 2011r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę cudzoziemca, z uwagi na uzupełnienie braków formalnych skargi po terminie. Przesyłka zawierająca ww. postanowienie została odebrana przez pełnomocnika skarżącego w dniu 6 grudnia 2011r. W dniu 13 grudnia 2011r. pełnomocnik złożył wniosek o przywrócenie terminu do usunięcia braku formalnego skargi przez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego. W treści uzasadnienia wniosku wskazał, że pełnomocnictwo do podpisania przez skarżącego przekazał osobie znajomej z informacją, że skarżący ma termin do 5 września 2011r. Jednak skarżący nadał pismo wraz z pełnomocnictwem dopiero w dniu 12 września 2011r. na U. Zdaniem autora wniosku cudzoziemiec nie miał obiektywnych możliwości, aby uczynić zadość wezwaniu sądowemu w zakreślonym do tego terminie. Skarżący, co podkreślił pełnomocnik przebywa na U. i nie ma prawa wjazdu na terytorium RP, a kontakt z nim utrzymuje jedynie przez osoby trzecie. Przedmiotowy wniosek, jak nadmienił pełnomocnik został złożony w terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek złożony przez pełnomocnika skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., stanowi, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie z art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego wskazał, że dniem w którym ustała przyczyna uchybienia terminu jest dzień 6 grudnia 2011r., czyli dzień w którym doręczono mu odpis postanowienia z 10 listopada 2011r. o odrzuceniu skargi. Zatem Sąd przyjął, że przyczyna uchybienia terminu ustała w dniu 6 grudnia 2011r., zatem przedmiotowy wniosek złożony przez pełnomocnika w dniu 13 grudnia 2011r. został wniesiony w terminie, o jakim mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a. W świetle postanowień zawartych w ww. przepisach, uchybiony termin należy przywrócić w przypadku, gdy strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu, wniosek ten zostanie wniesiony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, jednocześnie z wniesieniem wniosku zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin, we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (por. art. 87 § 2 p.p.s.a.), powstaną ujemne dla strony skutki w zakresie postępowania sądowego (patrz: art. 86 § 2 p.p.s.a.). W związku z powyższym pomimo, iż pełnomocnik skarżącego złożył do Sądu w terminie wniosek o przywrócenie terminu oraz pomimo powstania ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowoadministracyjnego, to we wniosku nie uprawdopodobnił okoliczności, które mogłyby wskazywać na brak winy skarżącego w uchybieniu terminu. Ocena uprawdopodobnienia przesłanki braku winy strony pozostawiona została uznaniu Sądu, który badając wystąpienie braku winy w uchybieniu terminu powinien dokonywać ocen z wykorzystaniem wszystkich okoliczności sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy (por. wyrok NSA z 11 sierpnia 1999 r. sygn. akt I SA/Gd 745/98, LEX nr 42023). Zatem kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych. W literaturze prawniczej dominuje pogląd, że przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego zalicza się np. przerwy w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 1996, str. 296). Brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Tak więc przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Z wniosku pełnomocnika wynika, że skarżący przebywa na U. i kontakt z nim pełnomocnik utrzymuje jedynie przez osoby trzecie. Skarżący, jak wynika z pisma wnioskodawcy otrzymał wezwanie Sądu już po terminie, jednak osoba dbająca o właściwe prowadzenie swoich spraw winna poinformować o tym swojego pełnomocnika (telefonicznie, pocztą elektroniczną itp.) oraz powierzyć prowadzenie dalszych czynności osobie zaufanej. Z pieczątki na kopercie wynika, że przesyłka zawierająca uzupełnienie braków formalnych skargi została nadana w dniu 12 września 2011r. na U. zatem skarżący już wtedy wiedział, że czyni to po terminie i niezgodnie ze wcześniejszymi wskazówkami swojego pełnomocnika. Zatem skarżący posiadał niezbędną wiedzę na temat prowadzonego postępowania, a także miał świadomość, że niedostarczenie wymaganego dokumentu spowoduje odrzucenie skargi (zgodnie z rygorem nadanym w piśmie z 22 sierpnia 2011r. wzywającym pełnomocnika skarżącego do nadesłania pełnomocnictwa). Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie nie można uznać, aby po stronie skarżącego wystąpiła przeszkoda uniemożliwiająca zachowanie terminu. Zauważyć należy, jak wynika z wniosku, że pełnomocnik kontaktuje się ze skarżącym jedynie przez osoby trzecie, a jako profesjonalny pełnomocnik winien, kierując się logiką i doświadczeniem zawodowym związanym z prowadzeniem spraw sądowych, przewidzieć czas jaki jest potrzebny do wykonania wezwań Sądu. Brak komunikacji pomiędzy pełnomocnikiem a klientem (kontakt przez osoby znajome) należy uznać za brak staranności pełnomocnika, który winien dbać o właściwą komunikowanie się z klientem, co umożliwia m.in. poczta elektroniczna. Mając na uwadze powyższe uwagi uznać należało, iż w rozpoznawanej sprawie nie uprawdopodobniono, że strona, działająca za pośrednictwem pełnomocnika, nie ponosi winy w uchybieniu terminu do złożenia pełnomocnictwa. Mając na uwadze powyższe orzeczono, jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a.