V SA/Wa 1727/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Piotr Kraczowski po rozpoznaniu w dniu 19 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L. L. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi L. L. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym postanawia - odmówić przywrócenia terminu - L. L. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym. Zarządzeniem z dnia 16 kwietnia 2015 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości [...] zł, pod rygorem jej odrzucenia. Przesyłka zawierająca odpis powyższego zarządzenia została odebrana przez skarżącego osobiście w dniu 30 kwietnia 2015 r. Pismem z dnia 8 maja 2015 r. skarżący złożył wniosek o "przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o zwolnienie od uiszczenia wpisu od skargi". We wniosku skarżący wskazał, że wezwanie do uiszczenia wpisu odebrał w dniu służbowego wyjazdu zagranicznego, którego nie był w stanie przełożyć, z uwagi na przyjęte zobowiązania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 86 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Art. 87 p.p.s.a. określa wymogi formalne stawiane wnioskowi o przywrócenie terminu. I tak zgodnie z § 1 pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi (§ 3), a strona równocześnie z wnioskiem powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§4). Po upływie roku od uchybionego terminu, jego przywrócenie jest dopuszczalne tylko w przypadkach wyjątkowych (§ 5). Art. 88 p.p.s.a. stanowi, że spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym, a na postanowienie przysługuje zażalenie. Na wstępie Sądu wyjaśnia, że nie można było uwzględnić złożonego przez skarżącego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia prawa pomocy, bowiem czynność ta nie jest ograniczona terminem, zatem nie ma możliwości uchybienia terminowi, który nie istnieje. Stąd wniosek skarżącego należało potraktować jako wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności nim obwarowanej – czyli uiszczenia wpisu sądowego. Odnosząc się do spełnienia warunku określonego w art. 87 § 1 p.p.s.a., dotyczący wymogu formalnego wniesienia o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, Sąd przyjął, że okres ten został zachowany, albowiem wniosek został przez skarżącego wysłany dzień po upływie terminu do uiszczenia wpisu, czyli 8 maja 2015 r. Przechodząc do merytorycznej oceny, zdaniem Sądu skarżący nie wykazał, że uchybił terminowi do uiszczenia wpisu sądowego od skargi bez swojej winy. Kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. (v. wyrok NSA z 13 sierpnia 1998 r., sygn. akt III SA 7432/98). Warunkiem dopuszczalności przywrócenia stronie terminu do dokonania czynności procesowej jest zatem uprawdopodobnienie przez stronę, że mimo całej staranności nie mogła dokonać czynności w terminie, to znaczy, że zachodziły przeszkody od niej niezależne oraz istniejące przez cały czas biegu terminu przewidzianego dla dokonania czynności procesowej. (v. wyrok NSA z 13 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1656/97). W niniejszej sprawie skarżący odebrał wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego osobiście, czego sam zresztą nie kwestionuje. Miał zatem świadomość co do obowiązków nań nałożonych. Z wniosku skarżącego nie wynika, aby kilkudniowy wyjazd, choćby nawet niespodziewany i obowiązkowy, stanowił przeszkodę, której nie można było przezwyciężyć, aby uzupełnić wymagany brak formalny skargi. Przebywanie poza miejscem zamieszkania skarżącego nie może świadczyć o braku winy w uchybieniu terminowi, bowiem skarżący nie wykazał, że uzupełnienie braku formalnego skargi poprzez jej opłacenie, lub złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy, nie mogło zostać dokonane podczas wyjazdu, np. poprzez zwrócenie się do kogoś o dokonanie tej czynności. Skarżący mógł poprosić o wysłanie do Sądu stosownego pisma osobę wskazaną w piśmie jako "zlecającą" mu wyjazd. Jednocześnie skarżący nie wskazał we wniosku, kiedy powrócił z wyjazdu, natomiast z nadesłanych przez niego tłumaczeń wiadomości e-mail wynika, że w [...] miał przebywać w dniu [...] r. Zatem brak jest jednoznacznego uprawdopodobnienia przez skarżącego wyjątkowych okoliczności uchybienia terminowi. W rozpatrywanej sprawie nie można zatem uznać, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy skarżącego, wobec czego na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w sentencji.