V SA/Wa 1727/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Marek Krawczak, Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Sędzia WSA - Bożena Zwolenik (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 listopada 2020 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] lipca 2019 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu środków przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych 1) uchyla zaskarżoną decyzję w części utrzymującej w mocy decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] kwietnia 2019 r. w odniesieniu do okresu od października 2012 r. do listopada 2013 r., 2) uchyla decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] kwietnia 2019 r., w zakresie nakazującym zwrot środków Państwowego Zarządu Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych przekazanych tytułem miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okres od października 2012 r. do listopada 2013 r. wskazanych w punktach od 1 (jeden) do 14 (czternaście), 3) umarza postępowanie administracyjne w zakresie objętym punktem pierwszym i drugim wyroku, 4) oddala skargę w pozostałej części, 5) zasądza od Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych na rzecz [...] kwotę 2167 zł (słownie: dwa tysiące sto sześćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi R. Z. (dalej: "Skarżący", "Strona") jest decyzja Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: "organ", "Prezes Zarządu PFRON") z [...] lipca 2019 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję z [...] kwietnia 2019 r. nr [...], nakazującą zwrot środków PFRON przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okresy sprawozdawcze od października 2012 r. do października 2017 r. w kwocie [...] zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym. Pismami z [...] grudnia 2017 r., [...] marca 2018 r. oraz [...] maja 2018 r. PFRON zwrócił się do właściwego Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej: "ZUS") o udzielenie informacji, czy Strona opłaciła w całości obowiązkowe składki na ubezpieczenia społeczne, zdrowotne oraz Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych (dalej: "FPiFGŚP") za okresy od stycznia do grudnia 2016 r. oraz od stycznia do października 2017 r. w terminie wynikającym z art. 47 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1778 ze zm.), dalej: "ustawa o systemie ubezpieczeń społecznych", a także czy wpłaty na FUS, FUZ oraz FPiFGŚP pokryły obowiązkowe składki deklarowane za pracowników niepełnosprawnych, tj. C. L. oraz T.L.. W odpowiedzi, w pismach z [...] stycznia 2018 r., [...] maja 2018 r., [...] czerwca 2018 r. oraz [...] czerwca 2018 r. [...] Oddział ZUS w P. poinformował, że C. L. i T. L. nie zostali zgłoszeni do ubezpieczeń przez Skarżącego. Wobec powyższego, pismem z [...] czerwca 2018 r. oraz z [...] sierpnia 2018 r. Strona została wezwana do zwrotu środków Funduszu wypłaconych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za ww. okresy sprawozdawcze wraz z odsetkami naliczonymi od nienależnie pobranej kwoty od dnia jej otrzymania w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. Następnie, z uwagi na brak zwrotu środków, wobec Skarżącego wszczęte zostało postępowanie w przedmiocie zwrotu kwoty nienależne pobranego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za ww. okresy sprawozdawcze. Decyzją z [...] kwietnia 2019 r., o numerze wskazanym powyżej Prezes Zarządu PFRON nakazał Stronie zwrot środków Funduszu przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okresy sprawozdawcze w PFRON od października 2012 r. do października 2017 r. w kwocie [...]zł. Skarżący nie zgodził się z powyższą decyzją i złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Decyzją z [...] lipca 2019 r. o wskazanym wyżej numerze, Prezes Zarządu PFRON utrzymał w mocy rozstrzygnięcie z [...] kwietnia 2019 r. W uzasadnieniu wyjaśniono, że zgodnie z art. 26a ust. 11 ustawy o rehabilitacji w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w wyniku kontroli Prezes Zarządu Funduszu wydaje decyzję nakazującą zwrot wypłaconego dofinansowania w zakresie stwierdzonych nieprawidłowości. Jednocześnie w myśl art. 49e ust. 1 i 2 ustawy o rehabilitacji środki Funduszu podlegają zwrotowi w kwocie wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, pobranej w nadmiernej wysokości lub ustalonej w wyniku kontroli w zakresie stwierdzonych nieprawidłowości, określonej w drodze decyzji nakazującej zwrot wypłaconych środków wraz z odsetkami naliczonymi od tej kwoty, od dnia jej otrzymania, w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. Organ zwrócił uwagę, że z pism ZUS z [...] stycznia 2018 r., [...] maja 2018 r., [...] czerwca 2018 r. oraz [...] czerwca 2018 r. wynika, że Skarżący nie dokonał zgłoszenia do ubezpieczeń zatrudnionych pracowników niepełnosprawnych, a tym samym nie odprowadził do ZUS należnych od ich wynagrodzeń składek za okresy rozliczeniowe od października 2012 r. do października 2017 r., pobierał natomiast dofinansowania do wynagrodzeń zatrudnionych pracowników niepełnosprawnych. Następnie wyjaśniono, że odnośnie nieprawidłowości w opłacaniu składek na ubezpieczenia społeczne, zdrowotne oraz FPiFGŚP za okresy sprawozdawcze w PFRON: październik, listopad 2012 r. zastosowanie ma art. 26a ust. 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 1172, z późn. zm.), dalej: "ustawa o rehabilitacji", zgodnie z którym kwota miesięcznego dofinansowania nie może przekroczyć kwoty 90% faktycznie i terminowo poniesionych miesięcznych kosztów płacy, a w przypadku pracodawcy wykonującego działalność gospodarczą, w rozumieniu przepisów o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej 75% tych kosztów. Natomiast w odniesieniu do pozostałych okresów zastosowanie ma art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji, który wskazuje, że począwszy od grudnia 2012 r. miesięczne dofinansowanie nie przysługuje, jeżeli miesięczne koszty płacy zostały poniesione przez pracodawcę z uchybieniem terminów wynikających z odrębnych przepisów przekraczającym 14 dni. Organ wyjaśnił, że w myśl z art. 26a ust. 1a2 ustawy o rehabilitacji, kwota miesięcznych należnych składek, opłaconych z uchybieniem terminu, o którym mowa w ust. 1a1 pkt 3, nie może przekroczyć wysokości 2% składek należnych za dany miesiąc. Zaznaczono, że jeżeli pracodawca ubiegający się o wypłatę środków PFRON tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okresy sprawozdawcze w PFRON: - październik i listopad 2012 r. dokona opłacenia składek do ZUS po terminie wynikającym z art. 47 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, - od grudnia 2012 r. dokona częściowej zapłaty składek do ZUS z uchybieniem terminów, wynikających z odrębnych przepisów, przekraczającym 14 dni, zaś kwota opłacona po terminie wskazanym w art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji, przekroczy 2% składek należnych za dany miesiąc, to traci prawo do uzyskania dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za ten okres. Wobec powyższego, organ stwierdził, że obowiązkowe składki na FUS, FUZ oraz FPiFGŚP za okresy rozliczeniowe w ZUS: październik i listopad 2012 r. (odpowiadają okresom sprawozdawczym w PFRON październik 2012 r. i listopad 2012 r.) nie zostały opłacone w terminie wynikającym z art. 47 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, zatem miesięczne dofinansowanie za okresy sprawozdawcze w PFRON: październik 2012 r. i listopad 2012 r. zostało w całości pobrane nienależnie. Jednocześnie uznano, że skoro składki na FUS, FUZ i FPiFGŚP za okresy rozliczeniowe w ZUS od grudnia 2012 r. do października 2017 r. nie zostały opłacone, to należało przyjąć, że dokonane zostały z uchybieniem terminów wynikających z odrębnych przepisów, przekraczającym 14 dni. Jednocześnie organ nie zgodził się z podniesionym we wniosku zarzutem dotyczącym naruszenia pięcioletniego terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 stawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 r., poz. 900 ze zm.), dalej: "O.p." Wyjaśniono bowiem, że dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych wypłacanych przez PFRON stanowią dotacje celowe zaś dopłaty o charakterze dotacyjno-subwencyjnym na rzecz beneficjenta, wypłacane przez państwowe fundusze celowe, nie są regulowane przepisami O.p. Wskazano, że każdy przypadek wykorzystania tych dotacji w sposób sprzeczny z prawem lub uzyskania w sposób nieuprawniony wiąże się z obowiązkiem ich zwrotu. Mając na uwadze powyższe organ stwierdził, że wobec Strony zachodzą przesłanki zwrotu pobranego dofinansowania. Na powyższą decyzję Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: art. 7, 77, 80, ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096, z późn. zm.), dalej "K.p.a.", poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i całkowicie dowolne i niepoparte żadnym materiałem dowodowym stwierdzenie, że Strona ma obowiązek zwrotu uzyskanego dofinansowania; art. 70 § 1 O.p. poprzez orzekanie w zakresie kwot, które uległy przedawnieniu; art. 107 § 1 K.p.a., art. 11 K.p.a., art. 8 K.p.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu decyzji podstawy prawnej faktycznej i prawnej nakazu zwrotu środków; art. 49e ust. 1 ustawy o rehabilitacji, poprzez niepoparte dowodami stwierdzenie wykorzystania środków niezgodnie z przeznaczeniem, a w szczególności nieprawidłowe zastosowanie przepisu do stanu faktycznego, który nie wskazywał na wystąpienie przesłanek określonych dyspozycją tegoż przepisu. W uzasadnieniu skargi zaznaczono, że organ nie zebrał w sprawie kompletnego materiału dowodowego i pominął szereg dowodów o które wnioskowała Strona, tj. nie przeprowadził dowodu w postaci przesłuchania pracowników, których wynagrodzenia zostały dofinansowane przez PFRON, podczas gdy ich zeznania pozwoliłyby na obiektywne załatwienie sprawy zgodnie z regułami dowodowymi obowiązującymi w postępowaniu administracyjnym. Ponadto Skarżący oświadczył, że środki zostały wykorzystane zgodnie z przeznaczeniem, nie zostały pobrane w nadmiernej wysokości, a organ w toku kontroli nie ustalił innych nieprawidłowości co wprost prowadzi do konkluzji, że decyzja nieprawidłowo i bezpodstawnie określa obowiązek zwrotu środków PFRON. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), dalej: "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Zaskarżoną decyzją Prezes PFRON nakazał Skarżącemu zwrot środków Funduszu przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okresy sprawozdawcze od października 2012 r. do października 2017 r. w kwocie [...] zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. Zdaniem Sądu skargę należało uwzględnić w części, z uwagi na skutecznie podniesiony zarzut przedawnienia roszczeń z tytułu środków przekazanych w ramach refundacji składek na ubezpieczenia społeczne za okresy od października 2012 r. do listopada 2013 r. Zgodnie z art. 45 ust. 1 ustawy o rehabilitacji, Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych jest państwowym funduszem celowym, w rozumieniu przepisów o finansach publicznych. Z treści art. 60 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2009 r., poz. 869), dalej: "u.f.p.", w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 10 lutego 2017 r. o zmianie ustawy o finansach publicznych (Dz. U. z 2017 r., poz. 659), mającym zastosowanie w niniejszej sprawie wynika, że ma on zastosowanie również do przychodów państwowych funduszy celowych. W pkt 1-8 art. 60 u.f.p. wskazano przykładowo, co stanowi niepodatkowe należności budżetowe, i tak środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym są w szczególności następujące dochody budżetu państwa, dochody budżetu jednostki samorządu terytorialnego albo przychody państwowych funduszy celowych: 1) kwoty dotacji podlegające zwrotowi w przypadkach określonych w niniejszej ustawie; 2) należności z tytułu gwarancji i poręczeń udzielonych przez Skarb Państwa i jednostki samorządu terytorialnego; 3) wpłaty nadwyżek środków obrotowych samorządowych zakładów budżetowych; 4) wpłaty nadwyżek środków finansowych agencji wykonawczych; 5) wpłaty środków z tytułu rozliczeń realizacji programów przedakcesyjnych; 6) należności z tytułu zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich oraz inne należności związane z realizacją projektów finansowanych z udziałem tych środków, a także odsetki od tych środków i od tych należności; 6a) należności z tytułu grzywien nałożonych w drodze mandatu karnego w postępowaniu w sprawach o wykroczenia oraz w postępowaniu w sprawach o wykroczenia skarbowe; 7) dochody pobierane przez państwowe i samorządowe jednostki budżetowe na podstawie odrębnych ustaw; 8) pobrane przez jednostkę samorządu terytorialnego dochody związane z realizacją zadań z zakresu administracji rządowej oraz innych zadań zleconych jednostkom samorządu terytorialnego odrębnymi ustawami i nieodprowadzone na rachunek dochodów budżetu państwa. Wskazane wyżej wyliczenie ma charakter przykładowy, o czym świadczy termin "w szczególności", dlatego w ocenie Sądu, także środki przekazane Stronie na mocy art. 25a ust. 1 pkt 1 ustawy o rehabilitacji, których zwrotu zażądał Prezes Zarządu PFRON, na mocy art. 49e ust. 1 ustawy o rehabilitacji, także stanowią środki publiczne stanowiące niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym. Należy podkreślić, że przed zmianą dokonaną ww. ustawą, treść art. 60 u.f.p. nie wskazywała na fundusze celowe. Wprowadzona zmiana jedynie doprecyzowała jego treść. W uzasadnieniu do tej ustawy prawodawca wskazał, że: "Omawiany przepis dotyczy jedynie otwartego katalogu środków publicznych o takim charakterze, a poprzez zmianę wprowadzenia do wyliczenia jedynie uzupełniono przepisy ustawy, wyraźnie zaznaczając, że do należności, o których mowa w art. 60, zalicza się również przychody państwowych funduszy celowych". Termin "uzupełnić" oznacza "uczynić kompletnym, dodając to, czego brakuje", nie zaś nadać nowe normatywne znaczenie/zakwalifikować coś odmiennie niż dotychczas. Z powołanych bowiem powyżej przepisów odnoszących się do funduszy celowych można wyprowadzić jednoznaczny wniosek, że ich środki stanowią niepodatkowe należności publicznoprawne. Natomiast dokonana zmiana jedynie wprost wskazuje na prawidłowość podanej w uzasadnieniu wykładni (por. wyrok tut. Sądu z dnia 20 lipca 2020 r. sygn. akt. V SA/Wa 1067/19). Zgodnie z art. 67 ust. 1 u.f.p., do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60) i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm.), dalej: "O.p". W zakresie ustalenia terminu przedawnienia przedmiotowych należności, należy zatem odpowiednio zastosować znajdujący się w dziale III Ordynacji podatkowej art. 70 § 1, zgodnie z którym zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Odpowiednie stosowanie art. 70 § 1 O.p. w rozpoznawanej sprawie oznacza, że początkiem biegu 5-letniego okresu przedawnienia jest koniec roku kalendarzowego, w którym Strona nabyła prawo do refundacji składki za konkretny miesiąc. Z uwagi na powyższe Skarżący skutecznie zgłosił zarzut przedawnienia co do roszczeń organu obejmujących przekazane Stronie środki z tytułu miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okres od października 2012 r. do listopada 2013 r., wskazanych w pkt 1-14 sentencji decyzji organu I instancji. Kolejne zaś kwoty wskazane w decyzji organu I instancji, a dotyczące okresów od grudnia 2013 r. przekazane były Stronie już w 2014 roku, a zatem termin przedawnienia w ich wypadku mijałby z końcem 2019 roku. Należy wskazać, że zgodnie z art. 70 § 6 pkt 2 O.p, bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania. W niniejszej sprawie Strona złożyła skargę [...] sierpnia 2019 r. (data nadania), co skutkowało zawieszeniem biegu terminu przedawnienia w zakresie kwot wypłaconych Stronie w 2014 roku. Tym samym zarzut przedawnienia co do roszczeń organu z tytułu zobowiązania strony do zwrotu środków przekazanych tytułem miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych okazał się niezasadny w odniesieniu do okresu od grudnia 2013 r. do października 2017 r. Sąd podkreśla, że przyjmując zgodnie z ww. przepisami publicznoprawny charakter przedmiotowych należności nie uznał, aby w tej sprawie miał zastosowanie art. 66 ust. 1 ustawy o rehabilitacji odsyłający do stosowania w zakresie nieunormowanym przepisów Kodeksu cywilnego. Takie odesłanie odnosi się, zdaniem Sądu, do tych regulacji zawartych w ustawie, które stanowią o przyznaniu dofinansowania w formie umowy np. art. 13 ust. 2, art. 26 ust. 4 i 5, art. 32a ustawy o rehabilitacji. Wobec powyższego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a., należało uchylić zaskarżoną decyzję w części utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji z [...] kwietnia 2019 r. w odniesieniu do okresu od października 2012 r. do listopada 2013 r. oraz uchylić decyzję z [...] kwietnia 2019 r. w zakresie nakazującym zwrot środków PFRON przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okres od października 2012 r. do listopada 2013 r. (wskazanych w punktach od 1 do 14 tej decyzji) oraz umorzyć postępowanie administracyjne w tym zakresie, o czym orzeczono w pkt 1-3 wyroku. W ocenie Sądu za prawidłową uznać należy natomiast decyzję organu II instancji utrzymującą w mocy decyzję Prezesa Zarządu PFRON w zakresie zobowiązania Skarżącego do zwrotu środków PFRON przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okres od grudnia 2013 r. do października 2017 r. W treści zaskarżonej decyzji Prezes PFRON szczegółowo wyjaśnił powody zobowiązania Skarżącego do zwrotu dofinansowania za ww. okres wskazując na brak spełnienia warunków przewidzianych w art. 26a ust. 1a¹ pkt 3 ustawy o rehabilitacji. Na podstawie danych uzyskanych z ZUS (pisma z dnia: [...] stycznia 2018 r. , [...] maja 2018 r., [...] czerwca 2018 r., [...] czerwca 2018 r.) organ stwierdził brak zgłoszenia do ubezpieczeń zatrudnionych przez Skarżącego pracowników niepełnosprawnych, a tym samym brak odprowadzenia do ZUS należnych od ich wynagrodzeń składek za wskazane okresy rozliczeniowe. Ustalono, iż składki ZUS za okresy rozliczeniowe objęte zaskarżoną decyzją nie zostały odprowadzone do ZUS, co powoduje, że miesięczne dofinansowanie za te okresy sprawozdawcze zostało pobrane nienależnie. Zgodnie z art. 47 ust. 1 pkt 3 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, Skarżący był zobowiązany do odprowadzenia do ZUS składek należnych od wynagrodzeń pracowników do 15 dnia następnego miesiąca. Na podstawie art. 26a ust. 1a¹ pkt 3 ustawy o rehabilitacji, miesięczne dofinansowanie nie przysługuje jeżeli miesięczne koszty płacy zostały poniesione przez pracodawcę z uchybieniem terminów, wynikających z odrębnych przepisów, przekraczającym 14 dni. Definicja "kosztów płacy" zawarta została w art. 2 pkt 4a ustawy o rehabilitacji, przez które rozumie się wynagrodzenie brutto oraz finansowane przez pracodawcę obowiązkowe składki na ubezpieczenia emerytalne, rentowe i wypadkowe naliczone od tego wynagrodzenia i obowiązkowe składki na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Jednocześnie Skarżący w toku sprawy nie kwestionował okoliczności ustalonych przez organ, jak również nie przedstawił żadnych dowodów mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, które podważałyby ustalenia organów w tym zakresie. Podnoszony w skardze argument, iż Odnosząc się do argumentów prezentowanych przez Skarżącego w skardze Sąd wskazuje, że nie mogły one zostać uwzględnione. Zgodnie z art. 49e ust. 1 i 2 ustawy o rehabilitacji, stanowiącym podstawę wydania zaskarżonej decyzji, środki Funduszu podlegają zwrotowi w kwocie wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, pobranej w nadmiernej wysokości lub ustalonej w wyniku kontroli w zakresie stwierdzonych nieprawidłowości, określonej w drodze decyzji nakazującej zwrot wypłaconych środków wraz z odsetkami naliczonymi od tej kwoty, od dnia jej otrzymania, w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. Należy podkreślić, że decyzja w sprawie zwrotu dofinansowania nie ma charakteru uznaniowego. Organ nie ma możliwości wyboru sposobu rozstrzygnięcia sprawy, lecz w sytuacji gdy stwierdzi ziszczenie się określonych ustawowo przesłanek, jest zobowiązany do wydania decyzji o określonej treści. Sąd stwierdził, że sama okoliczność, iż Skarżący nie opłacił składek na ubezpieczenie społeczne w terminie powoduje zaistnienie sytuacji określonej w art. 26a ust. 1a¹ pkt 3 ustawy o rehabilitacji, bez względu na to jaka była przyczyna uchybienia tym terminom. Przepis ten wskazuje bezwarunkowo, że w takim przypadku miesięczne dofinansowanie nie przysługuje. Z uwagi na powyższe skargę należało oddalić w części dotyczącej zobowiązania Strony do zwrotu dofinansowania za okresy sprawozdawcze od grudnia 2013 r. do października 2017 r., o czym orzeczono w pkt 4 sentencji wyroku. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.