V SA/Wa 1748/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Piotr Kraczowski, Sędzia WSA - Barbara Mleczko - Jabłońska, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński (spr.), , Protokolant sekretarz sądowy - Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 września 2013 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. w B. na rozstrzygnięcie zawarte w piśmie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia ... lipca 2013 r. nr ... w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu; oddala skargę S. Sp. z o.o. z siedzibą w B. działająca w branży motoryzacyjnej, specjalizująca się w sprzedaży części zamiennych do pojazdów oraz prowadząca handel używanymi samochodami wystąpiła w dniu ... listopada 2012 r. z wnioskiem o dofinansowanie realizacji projektu pt. "...". Przedmiotowy wniosek złożony został w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 8. Oś Priorytetowa Społeczeństwo Informacyjne – zwiększanie innowacyjności gospodarki, Działanie 8.2 Wspierania wdrażania elektronicznego biznesu B2B. We wniosku spółka wskazała m.in. że celem realizacji projektu jest integracja wnioskodawcy z systemami partnerów za pomocą systemu informatycznego B2B i prowadzenie wspólnego przedsięwzięcia jakim będzie sprzedaż towarów oferowanych przez spółkę. W wyniku oceny dokumentacji przez Regionalną Instytucję Finansującą – Toruńską Agencję Rozwoju Regionalnego S.A. stwierdzono, że nie zostały spełnione przez wnioskodawcę następujące kryteria merytoryczne obligatoryjne: – Przedmiot produkcji jest zgodny z celami PO IG oraz działania 8.2 PO IG; – Projekt jest zgodny z definiowanymi potrzebami wnioskodawcy oraz współpracujących przedsiębiorstw; – Planowane wydatki są kwalifikowane w ramach działania, uzasadnione, racjonalne i adekwatne do zakresu i celów projektu; – Wskaźniki produktu i rezultatu są: obiektywnie weryfikowalne, odzwierciedlając założone cele projektu, adekwatne dla danego rodzaju projektu, realne do osiągnięcia; – Środki będą wykorzystane w sposób efektywny (relacja nakład/rezultat). Wnioskodawca po przedstawieniu przez Regionalną Instytucję Finansującą (Toruńską Agencję Rozwoju Regionalnego S.A.) negatywnej oceny projektu złożył protest, w którym odwołał się od negatywnej oceny wszystkich pięciu kryteriów merytorycznych obligatoryjnych. Rozstrzygnięciem z dnia ... lipca 2013 r. Minister Administracji i Cyfryzacji protest ten oddalił. Odnosząc się do podniesionych w nim zarzutów podniósł m.in., że kryteria wybory finansowanych operacji w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013, określają cele jakie mają zostać zrealizowane w ramach projektu, oraz wymagane sposoby opisu, przedstawienia i uzasadnienia projektu tak, aby szanse jego powodzenia mogły zostać obiektywnie ocenione, zaś, wskaźniki, parametry, prognozy mogły zostać merytorycznie zweryfikowane. Podkreślił jednocześnie, że udział w konkursie jest dla uczestników dobrowolny, Wnioskodawca poprzez złożenie wniosku potwierdza, że akceptuje wszystkie warunki konkursu, w tym instrukcje i wytyczne zawarte w dokumentacji konkursowej. Przypomniał, że ze względu na charakter postępowania konkursowego, podstawową zasadą jest równość uczestników konkursu, w szczególności takie same dla wszystkich: dokumentacja, terminy, procedury oraz kryteria oceny wyników. Wnioskodawca zobowiązany jest zatem do maksymalnej precyzji w opisach projektu, procesów, zasadności wydatków, prognoz przychodów, zawartych we wniosku, aby możliwa była ich obiektywna weryfikacja. Zarówno w toku postępowania konkursowego, jak i w toku postępowania odwoławczego wnioskodawca ma możliwość udzielenia dodatkowych wyjaśnień, jednak wyjaśnienia te nie mogą zmierzać do uzupełnienia lub zmiany merytorycznej treści wniosku. Wówczas bowiem nie byłoby możliwe zachowanie zasady równości względem wszystkich uczestników postępowania konkursowego. Odnosząc się do kryterium: Przedmiot projektu jest zgodny z celami PO IG oraz Działania 8.2 PO IG ( kryterium merytoryczne obligatoryjne nr 1) organ odwołał się do opinii ekspertów którzy stwierdzili, że model współpracy pomiędzy Wnioskodawcą a partnerami biznesowymi wskazanymi we wniosku o dofinansowanie nie ma charakteru relacji B2B, a tym samym przedmiot projektu nie jest zgodny z celem Działania 8.2 POIG. Załączone do wniosku umowy z partnerami – serwisami aukcyjnymi – nie są umowami określającymi współprace typu B2B pomiędzy przedsiębiorcami, lecz pomiędzy usługodawcami a klientem. Serwisy aukcyjne zawierają tego typu standardowe umowy z każdym zainteresowanym podmiotem. W wyniku realizacji tych umów Wnioskodawca będzie mógł rozwijać relacje ze swoimi klientami końcowymi przy biernym współudziale serwisu aukcyjnego. W związku z powyższym organ stwierdził, że protest w zakresie ww. kryterium jest niezasadny, jednocześnie przychylił się do stanowiska Oceniających, że model współpracy pomiędzy Wnioskodawcą a niektórymi ze wskazanych przez niego we wniosku partnerów biznesowych – internetowymi serwisami aukcyjnymi (partnerzy: ... Sp. z o.o., ... Gmbh, ... Sp. z o.o., e... Inc) – nie wpisują się w relacje typu B2B. Serwisy takie jak ... czy ... jedynie udostępniają swoją przestrzeń usługobiorcy. Nie ma w tym przypadku elementu wzajemnej wymiany handlowej pomiędzy serwisem i jego użytkownikiem. Nie można zatem stwierdzić, że relacja pomiędzy Wnioskodawcą a ww. partnerem będzie miał charakter relacji B2B. Ponadto w wyniku zawarcia umowy z serwisami aukcyjnymi Wnioskodawca w rzeczywistości rozwinie relacje ze swoimi klientami końcowymi, natomiast same serwisy aukcyjne nie będą pełnić aktywnej roli w tej relacji. Poza tym ze względu za charakter działalności serwisów aukcyjnych nie można uznać Wnioskodawcy za ich partnera biznesowego. Wnioskodawca jest w tym przypadku takim samym użytkownikiem serwisów .... czy ..., jak jego klienci, którzy będą za pośrednictwem tych serwisów nabywać oferowane przez niego części zamienne i akcesoria do samochodów. Wnioskodawca nie rozróżnia relacji B2B (business tu business) oraz B2C (business tu consumer). W wyniku zawarcia umowy pomiędzy usługodawcą i jego klientem dochodzi do powstania relacji typu B2C, a nie B2B. Celem Działania 8.2 PO IG jest natomiast wsparcie wdrażania elektronicznego systemu B2B. Zdaniem organu konsekwencją powyższego jest również stwierdzenie, że przedmiotowe serwisy aukcyjne nie będą aktywnie uczestniczyć w wymianie handlowej. Ich rola jest całkowicie bierna, co nie wynika z automatyzacji usługi, lecz z roli serwisu jako forum wymiany, z którego każdy może skorzystać. Nie ma, więc w tym przypadku elementu współpracy pomiędzy Wnioskodawcą i serwisem w rozumieniu relacji B2B. Jeśli chodzi o drugie kryterium a mianowicie: Projekt jest zgodny z definiowanymi potrzebami wnioskodawcy oraz współpracujących przedsiębiorstw (kryterium merytoryczne obligatoryjne nr 2) to protest w jego ramach uznano za zasadny. Zasadność protestu uznano także w ramach kryterium: Planowane wydatki są kwalifikowane w ramach działania, uzasadnione, racjonalne i adekwatne do zakresu i celów projektu (kryterium merytoryczne obligatoryjne nr 4), oraz kryterium merytorycznego obligatoryjnego nr 8: środki będą wykorzystane w sposób efektywny (relacja nakład/rezultat). Jeśli chodzi natomiast o kryterium: Wskaźniki produktu i rezultaty są: obiektywnie weryfikowalne, odzwierciedlając założone cele projektu, adekwatne dla danego rodzaju projektu, realne do osiągnięcia (kryterium merytoryczne obligatoryjne nr 6): to Instytucja Pośrednicząca stwierdziła, że protest w zakresie ww. kryterium jest niezasadny ponieważ analiza dokumentacji aplikacyjnej potwierdziła, że Wnioskodawca zaprezentował przedmiotowe wskaźniki produktu niezgodne z wymaganiami dokumentacji programowej. Zgodnie z wytycznymi do wypełnienia punktu 12 Biznes Planu należy bowiem przedstawić wiarygodny sposób weryfikacji realizacji korespondujących wskaźników produktu. Za wiarygodny sposób sposób weryfikacji nie można uznać dokumentacji technicznej systemu B2B. Tego typu dokumentacja stanowi bowiem opis funkcjonalności systemu i nie może być źródłem informacji o procesach biznesowych zachodzących pomiędzy współpracującymi przedsiębiorcami ani o liczbie przedsiębiorców objętych systemem B2B. Prawidłową metodą weryfikacji tych wskaźników mogłyby być przykładowo raporty z systemu obrazujące jego wykorzystanie i procesy realizowane przy jego udziale. Skargę na rozstrzygnięcie Ministra Administracji i Cyfryzacji wniosła ... Sp. z o.o. w części uznającej protest skarżącej za niezasadny, tj. w zakresie: 1. uznania, iż przedmiot projektu nie jest zgodny z celami POIG oraz działania 8.2 PO IG (kryterium merytoryczne obligatoryjne nr 1), 2. uznanie, iż wskaźniki produktu i rezultatu nie są: obiektywnie weryfikowalne, odzwierciedlają założone cele projektu, realne do osiągnięcia (kryterium merytoryczne obligatoryjne nr 6) 3. w konsekwencji powyższego, w zakresie rozstrzygnięcia, iż protest nie został uwzględniony. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania tj.: 1. Naruszenie art. 30b ust. 7 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. przekroczenie terminu na rozpatrzenie protestu, 2. Naruszenie § 9 ust. 1 Procedury odwoławczej w ramach PO IG obowiązującej dla konkursów ogłaszanych po 20 stycznia 2012 r. stanowiącej załącznik 4.4 do Szczegółowego Opisu Priorytetów Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013 poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. przekroczenie terminu na rozpatrzenie protestu, 3. Naruszenie art. 30c ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w zw. z § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 13 sierpnia 2008 r. w sprawie udzielenia przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości pomocy finansowej na wspieranie tworzenia i rozwoju gospodarki elektronicznej w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013 (Dz. U. Nr 153, poz. 956 ze zm.) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji gdy proces B2B wskazany przez skarżącego spełnia wszystkie kryteria definicji B2B wskazanej w powołanym przepisie, 4. Naruszenie § 3 ust 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 21 marca 2013 r. w sprawie udzielania przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości pomocy finansowej na wspieranie tworzenia i rozwoju gospodarki elektronicznej w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013 poprzez jego błędną interpretację, w sytuacji gdy proces B2B wskazany przez skarżącego spełnia wszystkie kryteria definicji B2B wskazanej w powołanym przepisie, 5. Naruszenie § 9 ust. 9 pkt 2 Procedury odwoławczej w ramach PO IG obowiązującej dla konkursów ogłaszanych po 20 stycznia 2012 r. stanowiącej załącznik 4.4 do Szczegółowego Opisu Priorytetów Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013 poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. nie uwzględnienie protestu w sytuacji, gdy z powodów wykazanych przez skarżącą w proteście zasadne było uwzględnienie protestu w całości, 6. Naruszenie art. 30b ust. 7 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. nie uwzględnienie protestu w sytuacji, gdy z powodów wykazanych przez skarżącą w proteście zasadne było uwzględnienie protestu w całości. Podnosząc powyższe skarżąca wniosła o: 1. uwzględnienie skargi i stwierdzenie, ze ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Ministra Administracji i Cyfryzacji, 2. zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania wg. norm przepisowych. W uzasadnieniu skargi podkreślono m.in., że termin rozpatrzenia protestu nie może przekroczyć łącznie 90 dni. W niniejszej sprawie protest został przez skarżącą wystosowany dnia ...02.2013 r., natomiast zaskarżone rozstrzygnięcie doręczono dnia ...07.2013 r. Termin rozpatrzenia protestu przez organ wynosił więc ponad 130 dni co bez wątpienia sprawia, że rozstrzygnięcie wydane zostało z naruszeniem prawa i jako takie winno być wyeliminowane z obrotu prawnego. W sposób oczywisty zostały również przekroczone terminy określone w § 9 ust. 1 Procedury odwoławczej w ramach PO IG obowiązującej dla konkursów ogłoszonych po 20 stycznia 2012 r. stanowiącej załącznik 4.4 do szczegółowego Opisu Priorytetów Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013. Niezależnie od powyższego, skarżąca wskazała, iż wszystkie kryteria niezbędne do skutecznego ubiegania się o dofinansowanie zostały spełnione, a zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane z naruszeniem prawa. W ocenie skarżącej nie znajduje oparcia w stanie faktycznym stwierdzenie, iż serwisy aukcyjne z którymi umowy załączył skarżący, nie będą aktywnymi uczestnikami w wymianie handlowej. Minister błędnie bowiem powtórzył stanowisko organu oceniającego, iż partner w toku koncepcji biznesowej zaproponowanej przez skarżącego, będzie podmiotem uczestniczącym biernie w wymianie handlowej. Wbrew twierdzeniom organu istotą współpracy z osobami trzecimi jest właśnie realizacja usług w sposób całkowicie zautomatyzowany. Potencjalni partnerzy biznesowi prowadzą swoją działalność i dokonują transakcji biznesowych dokładnie na zasadzie proponowanej przez skarżącą. Tym samym nieprawidłowa jest argumentacja, iż nie można uznać za partnera biznesowego, podmiotu, z którym podejmuje się współprace na zasadach stanowiących kwintesencję jego funkcjonowania. Zdaniem skarżącej załączone do wniosku umowy z portalami aukcyjnymi spełniają wymogi umów cywilno-prawnych. W świetle prawa stanowią one porozumienie ustalające wzajemne prawa i obowiązki przedsiębiorców. Umowy te statuując prawa i obowiązki, jednocześnie kwestionują relację usługową pomiędzy jej stronami W ocenie skarżącej wbrew twierdzeniom organu, automatyzm dokonanych transakcji nie pozwala partnerowi owej relacji pozostawać "biernym". Firmy prowadzące portale aukcyjne wykonują szereg czynności na rzecz swoich partnerów: analizują treść ogłoszeń, i ich zgodność z obowiązującym prawem, Biorą udział w rozstrzyganiu sporów, pilnują bezpieczeństwa danych przetwarzanych w systemach informatycznych, realizują świadczone usługi, nadzorują system komentarzy, dbają o promocję portalu itd. Poza tym niezasadny jest zarzut, iż skarżąca nie odróżnia relacji B2B od relacji pomiędzy przedsiębiorcą a klientem. Skarżąca podnosi, iż ww. relacje nie mogą zostać potraktowane inaczej, niż jako spełniające wymogi B2B w sytuacji, gdy zawierają je przedsiębiorstwa, czyli organizacje nastawione na zysk, który osiąga się odpowiednio kupując i sprzedając różnego rodzaju towary, usługi, produkty. Taki stan rzeczy stanowi esencję współpracy B2B i w żaden sposób nie przypomina relacji B2C. Zdaniem skarżącej nie jest trafny także ten zarzut organu który odnosi się do niespełnienia kryterium "wskaźniki produktu i rezultatu są: obiektywnie weryfikowalne, odzwierciedlają założone cele projektu, realne do osiągnięcia". W tym zakresie stanowisko Ministra ograniczyło się do niczym niepopartego stwierdzenia, iż proponowany system weryfikacji stanowi opis funkcjonowania systemu i nie może być źródłem informacji o procesach biznesowych zachodzących pomiędzy współpracującymi przedsiębiorcami. Skarżąca podkreśla, iż to właśnie dokumentacja techniczna wdrożonego systemu w sposób najdokładniejszy zawierać będzie opis realizowanych w systemie B2B procesów biznesowych oraz zakres wymiany danych pomiędzy partnerami. Model weryfikacji proponowany przez ... winien być w takim stanie rzeczy uznany za czyniący zadość stawianym wymogom. Fakt, iż metodologia skarżącej obejmuje swoim zakresem pełen zakres potrzebnych danych, powoduje, iż jest ona w oczywisty, logiczny i zgodny z Przewodnikiem po kryteriach wyboru finansowych operacji w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013 obiektywnie weryfikowalna. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Sąd zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza prawa. Jeżeli chodzi o ocenę zarzutów sformułowanych przez autora skargi to przedstawia się ona następująco: Pierwszy zarzut dotyczy naruszenia art. 30b ust. 7 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. Nr 84 z 2009 r. poz. 712). Przepis ten stanowi, że z zastrzeżeniem art. 30i pkt. 1 właściwa instytucja zarządzająca rozpatruje protest w terminie nie dłuższym niż 70 dni od jego otrzymania. W uzasadnionych przypadkach w szczególności gdy w trakcie rozpatrywania protestu konieczne jest skorzystanie z pomocy ekspertów termin rozpatrywania protestu może być przedłużony, o czym właściwa instytucja zarządzająca informuje na piśmie wnioskodawcę. Termin rozpatrzenia protestu nie może przekroczyć łącznie 90 dni. Powołując się na powyższy przepis oraz na fakt, iż w niniejszej sprawie termin rozpatrzenia protestu wynosił 130 dni skarżący prezentuje pogląd iż chociażby z tego powodu zaskarżone skargą rozstrzygnięcie powinno zostać wyeliminowane z obrotu prawnego. W ocenie sądu powyższy pogląd nie zasługuje na akceptację albowiem termin przedstawiony w art. 30b ust. 7 ww. ustawy nie ma charakteru materialnego. Jego uchybienie nie powoduje ipso iure konieczności uchylenia rozstrzygnięcia które podjęto z uchybieniem tego terminu. Identyczny charakter ma termin 30 dniowy przewidzianym w art. 30c ust. 4 ustawy zgodnie z którym sąd rozstrzyga sprawę (...) w terminie 30 dni od daty wniesienia skargi. Rozstrzygniecie takiej sprawy w terminie późniejszym nie rodzi konieczności uchylenia wyroku wydanego przez sąd I instancji z tego tylko powodu tzn. z powodu wydania go w terminie dłuższym niż 30 dni licząc od dnia wniesienia skargi. Powyższe wskazuje na to, że oba terminy o których wyżej mowa mają charakter formalny i wiążą się jedynie z koniecznością dyscyplinowania tych organów jak i sądów w zakresie szybkiego załatwiania spraw ze względu na ich specyfikę. Trzeba poza tym zauważyć, iż w żadnym w orzeczeń dotychczas wydanych przez tut. Sąd nie wyrażono poglądu prezentowanego w skardze a odnoszącego się do skutków uchybienia terminu przewidzianego w art. 30b ust. 7 ustawy. Analogicznie sytuacja wygląda w przypadku zarzutu opisanego w pkt 2 skargi. Otóż wskazuje on na naruszenie § 9 ust. 1 procedury odwoławczej w ramach POIG obowiązującej dla konkursów ogłaszanych po 20 stycznia 2012 r. Przepis ten stanowi, że protest rozpatrywany jest w ciągu 70 dni roboczych od dnia wpływu protestu do instytucji informującej o wyniku oceny wniosku o dofinansowanie projektu, a bieg terminu ulega zawieszenie w przypadku i na warunkach określonych w § 6 ust. 6. W ocenie sądu także i ten przepis ma charakter formalnoprawny. Należy również pamiętać, że ani ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju co do terminu z jej art. 30b ust. 6, ani Procedura odwoławcza w ramach POIG w zakresie terminu przewidzianego w jej § 9 pkt 1 nie przewiduje negatywnych skutków ich uchybienia. Poza tym skarżący nie wykazał czy i jaki wpływ na kwestionowane skargą rozstrzygnięcie miało to uchybienie. Jeśli chodzi o trzeci zarzut a mianowicie zarzut naruszenia art. 30c ust. 3 pkt 1 ustawy o zasadach prowadzenie polityki rozwoju w zw. z § 3 ust. 1 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 13 sierpnia 2008 r. w sprawie udzielania przez PARP pomocy finansowej na wspieranie tworzenia i rozwoju gospodarki elektronicznej w ramach POIG 2007-2013 – Dz. U. Nr 153 z 208 r. poz. 956 to także i on nie jest trafny. Pierwszy z ww. przepisów stanowi, że w wyniku rozpatrzenia skargi (...) sąd może uwzględnić skargę stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą. Drugi z kolei wskazuje, że ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o B2B (business tu business) należy przez to rozumieć relację usługową między współpracującymi przedsiębiorcami realizowaną z wykorzystaniem systemów teleinformatycznych do automatyzacji procesów biznesowych oraz koordynacje działań między tymi przedsiębiorcami. Zdaniem sądu art. 30c ust. 3 pkt 1 ustawy nie mógł zostać naruszony przez organ albowiem przepis ten nie dotyczy organu lecz sądu który rozpatruje skargę na rozstrzygnięcie tegoż organu. Wskazuje przy tym w jakiej sytuacji skarga winna być uwzględniona. Bezpodstawne jest również twierdzenie jakoby w postępowaniu przed organem doszło do naruszenia drugiego z ww. przepisów. W ocenie sądu rozważania poczynione w tej materii przez organ (w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia) są przekonywujące i to nie tylko ze względu na odwołanie się do stanowiska oceniających ekspertów. Organ wykazał bowiem, że model współpracy opisany we wniosku odnoszący się do współpracy pomiędzy wnioskodawcą a jego niektórymi partnerami biznesowymi (np. serwisami aukcyjnymi) nie będzie relacją opisaną w § 3 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia (relacja B2B). Wykazał bowiem, że wnioskodawca ze względu na charakter działalności serwisów aukcyjnych nie może być ich partnerem biznesowym. Jest bowiem takim samym ich użytkownikiem (klientem) jak i inni użytkownicy. Sąd za w pełni przekonywujące uznał twierdzenie organu, że w tym stanie rzeczy wnioskodawca oraz ww. podmioty nie mogą pozostawać w relacjach B2B. Jest ono tym bardziej uprawnione, że sam skarżący wskazuje (zob. Biznes Plan), że po stronie jego partnera (partnerów) nie zaistnieje konieczność przeprowadzenia takich działań których celem byłaby integracja własnych systemów informatycznych z systemem B2B, a zatem i uzyskania automatyzacji z systemem obowiązującym u wnioskodawcy. Z powyższego wynika, że w przypadku współpracy pomiędzy wnioskodawcą a serwisem aukcyjnym nie zaistnieje relacja B2B bez której nie była możliwa akceptacja złożonego wniosku w sensie możliwości dofinansowania jego realizacji. Zarzut opisany w pkt 4 skargi również nie zasługuje na uwzględnienie. Regulacja prawna wymieniona przez skarżącego nie mogła być naruszona w przedmiotowej sprawie albowiem nie znajdowała w niej zastosowania. Chodzi o rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 21marca 2013 r. w sprawie udzielania przez PARP pomocy finansowej na wspieranie tworzenia i rozwoju gospodarki elektronicznej w ramach POIG 2007-2013 (Dz. U. z 2013 r. poz. 412). Otóż z § 20 ust. 2 tegoż rozporządzenia wynika, że do wniosków o udzielenie wsparcia złożonych w ramach konkursów ogłoszonych przed dniem, wejścia w życie tegoż rozporządzenia (a więc m.in. takiego w ramach którego skarżący wystąpił o dofinansowanie w sprawie niniejszej) oraz do umów o udzielenie wsparcia zawieranych na podstawie tych wniosków stosuje się przepisy dotychczasowe. Konsekwencją uznania bezzasadności zarzutów opisanych w pkt 1-4 skargi była oczywista konieczność uznania bezzasadności pozostałych dwóch zarzutów (opisanych w pkt. 5 i 6). Mając powyższe na względzie sąd skargę oddalił na podstawie art. 30c ust. 3 pkt. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju.