V SA/Wa 1751/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA – Izabella Janson po rozpoznaniu w dniu 24 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Zarządu Województwa Podkarpackiego z dnia ... lutego 2014 r. znak ... w sprawie ze skargi Powiatu ... na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia ... maja 2014 r. Nr ... w przedmiocie zobowiązania do zwrotu dofinansowania p o s t a n a w i a wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Zarządu Województwa Podkarpackiego z dnia ... lutego 2014 r. znak ... W skardze na opisaną w komparycji decyzję strona wniosła o wstrzymanie wykonalności obydwu decyzji wydanych w sprawie. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że uiszczenie kwoty przypadającej do zwrotu spowodowałoby poważne zachwiania w strukturze organizacyjnej. Skarżący, jako realizująca zadania publiczne jednostka samorządu terytorialnego, posiada ustalone plany finansowe i jest dysponentem środków publicznych. W przypadku uiszczenia spornej kwoty istnieje potencjalna możliwość ograniczenia lub zaprzestania wykonywania przez powiat zadań własnych; ponadto obowiązek zwrotu będzie wiązał się ze zmianą w budżecie powiatu, tj. przesunięciem środków z inwestycji na wydatki jednostki samorządu terytorialnego. Skarżąca strona podniosła, że nie jest w stanie dokonać zwrotu kwoty, ponieważ stanowiłoby to nadmierną uciążliwość dla budżetu powiatu i niebezpieczeństwo naruszenia dyscypliny budżetowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazać należy, że sąd administracyjny może orzekać o wstrzymywaniu nie tylko tych aktów, które zostały zaskarżone, ale również i tych, które zostały wydane we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 p.p.s.a. in fine). Nie ulega wątpliwości, że decyzja Zarządu Województwa Podkarpackiego z dnia ... lutego 2014 r. znak ... (czyli decyzja pierwszoinstancyjna) została wydana w granicach tej samej sprawy, co opisana w komparycji decyzja zaskarżona do Sądu. Zgodnie z poglądami doktryny i orzecznictwa przy rozpoznawaniu przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody należy przyjąć, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Jak wskazał WSA w Białymstoku w postanowieniu z 3 sierpnia 2006 r. (sygn. akt II SA/Bk 352/06, LEX nr 192964) sąd, rozpoznający wniosek o wstrzymanie wykonania aktu, powinien mieć na uwadze interes nie tylko wnioskodawcy, ale i innych uczestników postępowania oraz uwzględniać wszystkie okoliczności, nawet te niepodniesione we wniosku, o ile są możliwe do wyinterpretowania na podstawie akt sprawy. Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Oceniając wniosek strony przy uwzględnieniu podniesionych w nim okoliczności należało uznać, iż uprawdopodobniła ona, że wykonanie zaskarżonej decyzji na obecnym etapie postępowania może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności oraz pełnione przez skarżącego zadania publiczne Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.