V SA/Wa 176/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA – Izabella Janson po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 listopada 2013 sygn. akt V SA/Wa 176/13 w zakresie kosztów postępowania w sprawie ze skarg V. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzje Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym oraz odmowy stwierdzenia nadpłaty i zwrotu podatku akcyzowego postanawia: 1. uchylić punkt 3 i 4 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 listopada 2013 r. sygn. akt V SA/Wa 176/13; 2. zasądzić od Dyrektora Izby Celnej w W. na rzecz V. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 5.617 zł (pięć tysięcy sześćset siedemnaście) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 8 listopada 2013 r. sygn. akt V SA/Wa 176/13, po rozpoznaniu skarg V. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzje Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] oraz z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym oraz odmowy stwierdzenia nadpłaty i zwrotu podatku akcyzowego, stwierdził nieważność decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] listopada 2011 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z dnia [...] kwietnia 2011 r. w części dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego, oddalił skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] listopada 2011 r., zasądził od Dyrektora Izby Celnej w W. na rzecz Skarżącej kwotę 757 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego oraz nakazał zwrócić Skarżącej kwotę 1500 zł tytułem zwrotu nadpłaconego wpisu sądowego. Pismem z dnia 12 grudnia 2013 r. V. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła zażalenie na rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w przedmiocie kosztów postępowania. W uzasadnieniu podkreśliła, że przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie jest świadczenie pieniężne, a zatem od skargi powinien zostać uiszczony wpis stosunkowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej jako: "p.p.s.a."), jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Przepis ten, stanowiący podstawę do dokonania autokontroli zaskarżonego postanowienia przez wojewódzki sąd administracyjny, stanowi wyjątek od zasady dewolutywności. W razie bowiem zaistnienia przesłanek w nim wskazanych, przedmiot rozpoznania sądowego nie zostaje przeniesiony do sądu wyższej instancji. Sąd po rozpatrzeniu wniesionego zażalenia zważył, iż przedmiotowe zażalenie w całości zasługuje na uwzględnienie. Wyjaśnić należy, że zobowiązanie w podatku akcyzowym to określona należność pieniężna, która zarazem stanowi przedmiot sprawy sądowoadministracyjnej. Połączenie przez Sąd do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia skarg na decyzje organu w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym oraz w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty i zwrotu podatku akcyzowego nie mogło zmienić przedmiotu zaskarżenia, a co za tym idzie także rodzaju wpisu. Należy uznać, że strona skarżąca prawidłowo uiściła w niniejszej sprawie wpis stosunkowy. Uwzględnienie skargi przez Sąd wymagało zatem, zgodnie z art. 200 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzenia na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania od organu, tj. uiszczonego przez skarżącą wpisu stosunkowego i należnego pełnomocnikowi wynagrodzenia, którego wysokość jest uzależniona od wartości przedmiotu zaskarżenia. Należy ponadto wyjaśnić, że w stanie faktycznym sprawy nie zaistniała przesłanka do zastosowania art. 206 p.p.s.a., w myśl którego w razie częściowego uwzględnienia skargi, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu, dopuszczalne jest zasądzenie od organu na rzecz skarżącego tylko części kosztów. W niniejszej sprawie skarga na decyzję wskazaną w pkt 1 wyroku została uwzględniona w całości. W sprawie nie doszło też do powielenia przedmiotu postępowania. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 195 § 2 oraz art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a) i § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013, poz. 461), uchylił pkt 3 i 4 zaskarżonego wyroku i zasądził koszty postępowania w kwocie łącznej 5.617,00 zł, w tym: 2.000,00 zł z tytułu uiszczonego wpisu, 3.600,00 zł z tytułu wynagrodzenia pełnomocnika oraz 17,00 zł z tytułu uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.