V SA/Wa 1760/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Michał Sowiński po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w przedmiocie zwrotu wpisu od skargi kasacyjnej wniesionej przez Ministra Zdrowia od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 stycznia 2008r. sygn.akt 1760/07 w sprawie ze skargi [...] Szpitala Klinicznego nr [...] im. N. B. [...] w Ł. na decyzję Ministra Zdrowia z dnia [...] kwietnia 2007r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zwrotu należności z tytułu niezgodnego z przeznaczeniem wydatkowania dotacji postanawia: - nakazać Skarbowi Państwa - Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie - wypłacić na rzecz Ministra Zdrowia, opłatę sądową w wysokości 100,00 zł (sto złotych), uiszczoną tytułem wpisu od skargi kasacyjnej, wpisaną do rejestru opłat sądowych pod poz. [...], w dniu [...] marca 2008 r. Postanowieniem z 28 marca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną Ministra Zdrowia, wniesioną przez profesjonalnego pełnomocnika, od wyroku z 10 stycznia 2008 r. o sygn. akt VSA/Wa 1760/07, z uwagi na braki formalne tej skargi. W dniu [...] marca 2008 r. uiszczono opłatę sądową w kwocie 100 zł tytułem wpisu od skargi kasacyjnej (k. 91 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści przepisu art. 232 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego, jeżeli odrzucenie lub cofnięcie nastąpiło przed wysłaniem odpisu skargi - organowi, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, a także odpisu środka odwoławczego albo skargi o wznowienie postępowania innym stronom. Mając na uwadze, iż skarga kasacyjna została odrzucona przed doręczeniem jej odpisu organowi administracyjnemu, stosownie do treści art. 232 § 1 pkt 1 lit a i § 2 należało orzec, jak w sentencji postanowienia.