V SA/Wa 1761/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz – Wóltańska, Sędzia WSA - Piotr Kraczowski (spr.), , Protokolant specjalista - Anna Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi J. S. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną 1) oddala skargę, 2) zasądza od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na rzecz adw. M. S., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy), w tym tytułem wynagrodzenia kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) i tytułem 23 % podatku od towarów i usług kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy). Zaskarżonym postanowieniem z [...] maja 2012 r. Minister Finansów, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej "k.p.a.") oraz art. 18 i art. 54 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954, ze zm.; dalej "u.p.e.a."), utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi J. S. (dalej: "skarżący") na czynność egzekucyjną dokonaną przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. polegającą na zajęciu wierzytelności z tytułu nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. Powyższe postanowienie Minister Finansów wydał na podstawie następującego stanu faktycznego. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. prowadzi wobec skarżącego postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez [...] Wojewódzki Inspektorat Transportu Drogowego z [...] listopada 2006 r. nr [...]. W celu wyegzekwowania należności objętych przedmiotowym tytułem wykonawczym organ egzekucyjny zawiadomieniem z [...] grudnia 2006 r., nr [...] dokonał zajęcia rachunku bankowego skarżącego w N. Powyższe zawiadomienie wraz z odpisem tytułu wykonawczego doręczono skarżącemu [...] grudnia 2006 r. Następnie zawiadomieniem z [...] lipca 2011 r. nr [...] organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności pieniężnej przysługującej skarżącemu z tytułu rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. Skarżący [...] sierpnia 2011 r. wniósł do Dyrektora Izby Skarbowej w B. skargę na powyższą czynność egzekucyjną. Skarżący zażądał uchylenia przez organ egzekucyjny zakwestionowanej czynności, wstrzymania postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia skargi oraz dopuszczenia i przeprowadzenia dowodów wnioskowanych w uzasadnieniu zarzutów na okoliczności w nich podane. W uzasadnieniu skarżący zarzucił zastosowanej czynności przedwczesne zastosowanie czynności egzekucyjnej z powodu niedopełnienia obowiązków wynikających z art. 27 i art. 29 u.p.e.a., błędne wskazanie w tytule wykonawczym podstawy prawnej egzekucji, brak załączenia do tytułu wykonawczego dowodu doręczenia upomnienia przez wierzyciela, a ponadto zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego przez organ I instancji z uwagi na trudną sytuację życiową. W odpowiedzi na powyższe Dyrektor Izby Skarbowej w B. postanowieniem z [...] września 2011 r., w trybie art. 54 u.p.e.a., oddalił skargę. W uzasadnieniu powyższego orzeczenia wskazał, że skarżący nie zarzucił konkretnych uchybień w dokonanej czynności egzekucyjnej. Podkreślił natomiast, że w skardze na czynność egzekucyjną nie mogą być rozpatrywane zarzuty w myśl art. 33 u.p.e.a. Odnosząc się do przepisów regulujących sposób zastosowania środka egzekucyjnego organ nie stwierdził naruszenia przepisów, stąd skargę oddalono. Rozstrzygnięcie to doręczono skarżącemu 26 września 2011 r. Skarżący pismem z [...] września 2011 r. złożył do Ministra Finansów zażalenie, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, uchylenie zastosowanej czynności egzekucyjnej, wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia skargi oraz dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów wnioskowanych w uzasadnieniu zarzutów na okoliczności jak w nich podane. Skarżący zarzucił błędne przyjęcie przez organ I instancji, że nie ma podstaw uwzględnienia skargi na czynność egzekucyjną, a ponadto powtórzył zarzuty zawarte w skardze na czynność egzekucyjną. Powołanym na wstępie postanowieniem Minister Finansów, nie podzielił powyższych zarzutów skarżącego i utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie Minister Finansów wyjaśnił, że zgodnie z art. 54 § 1 u.p.e.a. – zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego. W postępowaniu tym bada się zgodność z przepisami prawa i prawidłowość dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych. Przy czym zwrócił uwagę na to, iż skarga może dotyczyć tylko okoliczności, które nie są podstawą wniesienia innego środka zaskarżenia, co jest również zgodne z przyjętą linią orzecznictwa sądowego. W przedmiotowej sprawie organ egzekucyjny podjął czynności egzekucyjne, którym w tym przypadku było zajęcie wierzytelności pieniężnej u Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. Ocenie pod względem zgodności z prawem podlegało zatem zajęcie tej wierzytelności, zrealizowane na podstawie zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego z [...] lipca 2011 r. Sposób dokonania czynności zajęcia wierzytelności, a równocześnie prawidłowości jej przeprowadzenia, należy rozpatrzyć na podstawie regulacji zawartych w art. 89 u.p.e.a. i następnych. Zgodnie z § 1 powołanego powyżej artykułu organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności pieniężnej innej, niż określona w art. 72 - 85, przez przesianie do dłużnika zobowiązanego zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego i jednocześnie wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby należnej od niego kwoty do wysokości egzekwowanej należności wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi bez zgody organu egzekucyjnego nie uiszczał zobowiązanemu, lecz należną kwotę przekazał organowi egzekucyjnemu na pokrycie należności. Zgodnie z § 2 powyższego przepisu zajęcie wierzytelności jest dokonane z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1. Z § 3 wynika zaś, iż jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia złożył oświadczenie dotyczące tego, czy uznaje zajętą wierzytelność zobowiązanego, przekaże organowi egzekucyjnemu z zajętej wierzytelności kwoty na pokrycie należności lub z jakiego powodu odmawia tego przekazania i w jakim sądzie lub przed jakim organem toczy się albo toczyła się sprawa o zajętą wierzytelność. Zawiadamia jednocześnie zobowiązanego, że nie wolno mu zajętej kwoty odebrać ani też rozporządzać nią lub ustanowionym dla niej zabezpieczeniem oraz doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, a także odpis wniosku, o którym mowa w art. 90 § 1 u.p.e.a. Mając na uwadze powyższe Minister Finansów stwierdził, że organ egzekucyjny dokonał czynności egzekucyjnej zgodnie z wyżej powołanymi przepisami. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w B., działając jako organ egzekucyjny, podjął czynności egzekucyjne polegające na zajęciu wierzytelności skarżącego i jednocześnie powiadomił go o dokonaniu powyższego zajęcia (stosowne powiadomienie z [...] lipca 2011 r. nr [...] zostało skutecznie doręczone zobowiązanemu [...] sierpnia 2011 r.), czym wypełniono przesłanki zawarte w art. 89 § 3 u.p.e.a. Powyższe zawiadomienie o zajęciu wierzytelności, zostało wystawione według określonego wzoru stanowiącego załącznik do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 137, poz. 1541, ze zm.). Wystawione zawiadomienie było podstawą zastosowania środka egzekucyjnego zajęcia wierzytelności pieniężnej, który to środek egzekucyjny znajduje się w katalogu środków wymienionych w art. 1a pkt 12 u.p.e.a. Zawiadomienie zawierało również wszystkie niezbędne elementy o których mowa w art. 67 § 2 u.p.e.a. i zgodnie z art. 67 § 1 u.p.e.a. stanowiło podstawę zastosowania tego środka egzekucyjnego. Czynność egzekucyjna zajęcia wierzytelności pieniężnej została dokonana w oparciu o tytuł wykonawczy doręczony skarżącemu uprzednio, a więc w ramach toczącego się postępowania egzekucyjnego. Brak jest zatem podstaw by skargę na czynność egzekucyjną uznać za zasadną. Minister Finansów ustosunkowując się do zawartych w skardze zarzutów dotyczących zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, braku uprzedniego doręczenia upomnienia, braku podstawy prawnej egzekucji wyjaśnił, że poruszona problematyka odpowiada w istocie przesłankom zawartym w art. 33 u.p.e.a. Jest więc podstawą zarzutów stanowiących odrębny od skargi na czynność egzekucyjną środek zaskarżenia. Zarzuty stanowiące podstawę alternatywnych środków zaskarżenia nie mogą być jednocześnie podstawą skargi na czynności egzekucyjne, nie podlegają więc rozpatrzeniu w tym trybie. Minister podkreślił, że środek zaskarżenia jakim jest skarga na czynność egzekucyjną jest środkiem bardzo sformalizowanym. W jego granicach mieści się tylko formalne zbadanie poprawności zastosowanych czynności egzekucyjnych. Zadanie rozpatrzenia w ramach tego środka zaskarżenia podstaw mieszczących się w innych środkach prawnych przyznanych zobowiązanemu do obrony w postępowaniu egzekucyjnym byłoby próbą obejścia prawa i naruszeniem zasady niekonkurencyjności środków zaskarżenia. Ponadto Minister ustosunkowując się do żądania wstrzymania postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia skargi wyjaśnił, że treść art. 54 § 6 u.p.e.a wskazuje, że wniesienie skargi na czynność egzekucyjną nie wstrzymuje postępowania egzekucyjnego, a dalej, że organ nadzoru może wstrzymać w uzasadnionych przypadkach prowadzenie takiego postępowania. Zatem decyzja o wstrzymaniu postępowania egzekucyjnego nie należy do Ministra Finansów a organu nadzoru. W ocenie organu I instancji taka sytuacja w przedmiotowym postępowaniu nie zachodzi. Minister Finansów nie miał zatem legitymacji do zmiany tej decyzji, stąd wstrzymania postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia zażalenia jest bezpodstawne. Skarżący pismem z 25 czerwca 2012 r. wniósł do tutejszego Sądu skargę, w której domaga się uchylenia postanowień organów obu instancji i przyznania prawa pomocy. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzuca naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez nie uwzględnienie zażalenia na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z [...] września 2011 r. Uzasadniając wniesione zarzuty skarżący przytoczył tożsame argumenty jak w skardze na czynność egzekucyjną i zażaleniu. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko. W piśmie procesowym z 2 stycznia 2013 r. – pełnomocnik z urzędu skarżącego – uzupełnił zarzuty skargi poprzez wskazanie, że zaskarżone postanowienie narusza ogólnych zasad postępowania administracyjnego określonych w przepisach art. 7, 8 oraz 9 k.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej w wyniku nieustalenia rzeczywistej treści żądania strony, jak również naruszenie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa oraz udzielania informacji w postępowaniu administracyjnym, co skutkowało niemożliwością zajęcia przez skarżącego wyczerpującego stanowiska w sprawie. Zdaniem pełnomocnika skarżącego charakter pisma zatytułowanego "Skarga w postępowaniu egzekucyjnym na czynności egzekucyjne Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] lipca 2011 r. o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną u dłużnika zajętej wierzytelności innego niż pracodawca, organ rentowy lub bank" bezsprzecznie budzi wątpliwości, co powinno było być wyjaśnione przez organ w porozumieniu ze skarżącym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. W punkcie wyjścia zaznaczyć należy, że sąd administracyjny sprawuje kontrolę działań organów administracji publicznej, w tym postanowień wydawanych w postępowaniu egzekucyjnym, w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie Sąd takich naruszeń prawa w działaniach organów administracji publicznej nie stwierdził. W pierwszym rzędzie Sąd odnosząc się do zarzutów zawartych w piśmie procesowym z 2 stycznia 2013 r. w którym pełnomocnik skarżącego zarzuca, że organy administracji nie ustaliły rzeczywistej treści żądania skarżącego z 3 sierpnia 2011 r., stwierdza, że są to zarzuty chybione. Przede wszystkim wskazać należy, że organ nie mógł mieć wątpliwości jaki środek zaskarżenia skarżący złożył skoro pismo z 3 sierpnia 2011 r. było zatytułowane "Skarga w postępowaniu egzekucyjnym na czynności egzekucyjne Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] lipca 2011 r. o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną u dłużnika zajętej wierzytelności innego niż pracodawca, organ rentowy lub bank", dodatkowo precyzowało, że chodzi tu o czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego z [...] lipca 2011 r. w przedmiocie zajęcia nadpłaty w podatku dochodowym oraz zawarte zostało w niej żądanie uchylenia przez organ egzekucyjny zastosowanej czynności egzekucyjnej. Dodać również należy, że skarżący pismo z 3 sierpnia 2011 r. złożył w terminie 14 dni od dnia dokonania zakwestionowanej czynności egzekucyjnej, a więc stosownie do zawartego w "Zawiadomieniu o zajęciu prawa majątkowego (...)" z [...] lipca 2011 r. pouczenia. Ponadto wziąć należy pod uwagę to, że w normalnym trybie brak było możliwości złożenia innego środka zaskarżenia niż skarga na czynności egzekucyjne. Sam pełnomocnik w piśmie procesowym z 2 sierpnia 2013 r. nie wskazuje jaki tryb administracyjny zakwalifikowania pisma z 3 sierpnia 2011 r. byłby prawidłowy. Wskazać także należy, że sam skarżący składając zażalenia z [...] września 2011 r. także nie kwestionował prawidłowości przyjęcia przez organ, iż pismo z 3 sierpnia 2011 r. dotyczy zarzutów na czynności egzekucyjne. W związku z powyższym zarzuty naruszenia art. 7, 8 i 9 k.p.a. należało uznać za niezasadne. Odnosząc się do meritum sprawy Sąd wskazuje, że podstawą zaskarżonego postanowienia stanowi przepis art. 54 § 1 u.p.e.a. W myśl tego przepisu zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Należy stwierdzić, iż skarga na czynność egzekucyjną jest instytucją postępowania egzekucyjnego, którego celem jest przymusowe ściągniecie wymaganej należności obciążającej zobowiązanego. Służy kontroli prawidłowości stosowania w postępowaniu środków egzekucyjnych zmierzających bezpośrednio do wyegzekwowania należności. Ocenie, w ramach skargi na czynności egzekucyjne, podlegają działania organu egzekucyjnego (egzekutora), który na zlecenie wierzyciela egzekwuje należność wskazaną przez niego w tytule wykonawczym. W ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić kwestie formalnoprawne, które odnoszą się do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora w oparciu o przepisy regulujące sposób i formę dokonania tych czynności. Nie jest zatem możliwe podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia służącego ochronie praw zobowiązanego. Skarga na czynność egzekucyjną nie może więc dotyczyć przypadków, które mogą być przedmiotem zgłoszenia zarzutów na podstawie art. 33 u.p.e.a. W postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne ocenie podlegają zatem tylko zastrzeżenia odnoszące się do czynności egzekucyjnych dokonanych przez organ egzekucyjny. W związku z powyższymi rozważaniami należy stwierdzić, iż Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, której przedmiotem była skarga na dokonaną czynność egzekucyjną polegająca na zastosowaniu środka egzekucyjnego w postaci zajęcia wierzytelności z tytułu nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. bada, czy jest ona zgodna z art. 89 u.p.e.a. W niniejszej sprawie organ egzekucyjny mając na celu doprowadzenie do wykonania przez zobowiązanego obowiązku o charakterze pieniężnym zastosował prawidłowo przewidziany w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji – w art. 1a pkt. 12 lit. a u.p.e.a. środek egzekucyjny tj. z innych wierzytelności pieniężnych. Należycie zastosowano również art. 89 u.p.e.a. Zgodnie z § 1 tego artykułu organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności pieniężnej innej, niż określona w art. 72 - 85, przez przesianie do dłużnika zobowiązanego zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego i jednocześnie wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby należnej od niego kwoty do wysokości egzekwowanej należności wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi bez zgody organu egzekucyjnego nie uiszczał zobowiązanemu, lecz należną kwotę przekazał organowi egzekucyjnemu na pokrycie należności. Zgodnie z § 2 zajęcie wierzytelności jest dokonane z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1. Z § 3 wynika zaś, iż jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia złożył oświadczenie dotyczące tego, czy uznaje zajętą wierzytelność zobowiązanego, przekaże organowi egzekucyjnemu z zajętej wierzytelności kwoty na pokrycie należności lub z jakiego powodu odmawia tego przekazania i w jakim sądzie lub przed jakim organem toczy się albo toczyła się sprawa o zajętą wierzytelność. Zawiadamia jednocześnie zobowiązanego, że nie wolno mu zajętej kwoty odebrać ani też rozporządzać nią lub ustanowionym dla niej zabezpieczeniem oraz doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, a także odpis wniosku, o którym mowa w art. 90 § 1 u.p.e.a. Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, że organ egzekucyjny dokonał czynności egzekucyjnej zgodnie z wyżej powołanymi przepisami. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w B., działając jako organ egzekucyjny, podjął czynności egzekucyjne polegające na zajęciu wierzytelności skarżącego i jednocześnie powiadomił go o dokonaniu powyższego zajęcia (powiadomienie z 8 lipca 2011 r.), czym wypełniono przesłanki zawarte w art. 89 § 3 u.p.e.a. Powyższe zawiadomienie o zajęciu wierzytelności, zostało wystawione według określonego wzoru. Wystawione zawiadomienie było podstawą zastosowania środka egzekucyjnego zajęcia wierzytelności pieniężnej. Zawiadomienie zawierało również wszystkie niezbędne elementy o których mowa w art. 67 § 2 u.p.e.a. i zgodnie z art. 67 § 1 u.p.e.a. stanowiło podstawę zastosowania tego środka egzekucyjnego. Czynność egzekucyjna zajęcia wierzytelności pieniężnej została dokonana w oparciu o tytuł wykonawczy doręczony skarżącemu uprzednio, a więc w ramach toczącego się postępowania egzekucyjnego. Brak jest zatem podstaw by skargę na czynność egzekucyjną uznać za zasadną. W związku z powyższym Sąd nie znalazł podstaw pozwalających na zakwestionowanie tak zaskarżonego postanowienia jak i postanowienia, które je poprzedzało, albowiem w sprawie niniejszej uzasadnione było przeprowadzenie przedmiotowej czynności egzekucyjnej. Sąd nie stwierdził w dokonanej czynności egzekucyjnej uchybień o charakterze formalnym. Jeśli chodzi o treści zawarte w skardze (zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, braku uprzedniego doręczenia upomnienia, braku podstawy prawnej egzekucji), to wskazują one na to, iż są to w istocie przesłanki o jakich mowa w art. 33 u.p.e.a. Jest więc podstawą zarzutów stanowiących odrębny od skargi na czynność egzekucyjną środek zaskarżenia. W związku z tym ponownie wskazać należy, że przewidziana w art. 54 § 1 u.p.e.a. skarga nie może stanowić konkurencyjnego środka zaskarżenia w stosunku do innych środków zaskarżenia przewidzianych w tej ustawie. Skarga na czynności egzekucyjne nie może zatem dotyczyć okoliczności, które mogą być przedmiotem zarzutów na podstawie art. 33 u.p.e.a. W związku z tym należy stwierdzić, iż organy wydając postanowienia w obu instancjach prawidłowo oceniły zebrany materiał dowodowy i na jego podstawie wydały właściwe postanowienia. Nie naruszyły one przepisów prawa materialnego, ani procesowego w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Mając to na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1348 ze zm.).