V SA/Wa 1763/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Jarosław Stopczyński po rozpoznaniu w dniu 5 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi V. G. na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji odmawiającej udzielenia zezwolenia na osiedlenie na terytorium RP postanawia: odrzucić skargę W niniejszej sprawie skargę na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] dotyczące odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji odmawiającej udzielenia zezwolenia na osiedlenie na terytorium RP złożyły V. G. reprezentowany przez pełnomocnika adw. T. K.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Zarządzeniem z dnia 24 sierpnia 2011 r. Przewodniczący Wydziału V Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwał pełnomocnika skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi – w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 3 ppsa) przez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi oraz potwierdzającego umocowanie do sporządzenia i wniesienia skargi. Przesyłkę zawierającą odpis ww. zarządzenia pełnomocnik skarżącego odebrał w dniu 30 sierpnia 2011 r., a więc termin na jego wykonanie mijał z dniem 6 września 2011 r. W terminie zakreślonym przez Sąd, pełnomocnik skarżącego nie uzupełnił braku formalnego skargi, dlatego też na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z Nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji postanowienia.