V SA/Wa 1767/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jolanta Bożek, Sędzia WSA - Izabella Janson (spr.), Sędzia WSA - Michał Sowiński, Protokolant - spec. Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2011 r. sprawy ze skargi S.Y. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez S. Y. jest decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców nr [...] z dnia [...] maja 2011 r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. o odmowie udzielenia Cudzoziemcowi S. Y. zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: W dniu [...] kwietnia 2010 r. S. Y. wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z uwagi na fakt pozostawania w związku małżeńskim z obywatelką polską, sprawowaniem opieki nad ich małoletnim dzieckiem oraz wykonywaniem pracy na terytorium RP. Decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. Wojewoda [...] odmówił udzielenia cudzoziemcowi wnioskowanego zezwolenia. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ I instancji stwierdził, iż zainteresowany spełnia obligatoryjne przesłanki do odmowy udzielenia przedmiotowego zezwolenia, określone w art. 57 ust. 1 pkt 5 i pkt 6 lit. b ustawy o cudzoziemcach, gdyż wnioskodawca był wielokrotnie karany sądownie. Pismem z dnia [...] lutego 2011 r. S. Y. odwołał się od ww. decyzji do organu II instancji wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji i uwzględnienie wniosku z dnia [...] kwietnia 2010 r. Zaskarżonej decyzji zarzucił poprzez nieuzwględnienie, że od roku 1996 Polska jest jedynym ośrodkiem życiowym odwołującego, tutaj posiada rodzinę i pracę. Wskazał również, iż zaskarżone rozstrzygnięcie bezpodstawnie oparte zostało na przepisie art. 53a ust. 2 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach (który nie może mieć zastosowania w sprawie), a ponadto w uzasadnieniu decyzji odwołano się do wyroku, który podlega zatarciu z uwagi na upływ stosownego terminu od czasu jego wydania. Decyzją z [...] maja 2011 r. nr [...] Szef Urzędu do Spraw utrzymał w mocy decyzję Wojewody, jako podstawę rozstrzygnięcia wskazując art. 57 ust. 1 pkt 5 i pkt 6 lit. b ustawy o cudzoziemcach. W uzasadnieniu decyzji przytoczono dotychczasowy przebieg postępowania, ustalone w sprawie okoliczności faktyczne oraz przepisy prawa mające zastosowanie w sprawie. Wyjaśniając powody podjętego rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał m.in., iż składając wniosek o udzielenie przedmiotowego zezwolenia Zainteresowany podpisał oświadczenie znajdujące się na końcu wniosku, z którego wynika m.in., że jest świadomy skutków powoływania się na nieprawdziwe informacje lub zatajania informacji prawdziwych. Wskazano, przy tym, iż pismem z dnia [...] czerwca 2010 r. Komenda [...] Policji w G. przekazała informację, że wjazd i pobyt Cudzoziemca na terytorium RP stanowi zagrożenie dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. W informacji powołano się na trzy wyroki karne orzeczone wobec Cudzoziemca w dniach: [...] grudnia 2008 r., [...] marca 2009 r., [...] kwietnia 2009 r. Organ II instancji po uprzednim wystąpieniu do Krajowego Rejestru Karnego ustalił także, iż oprócz ww. wyroków skazujących wobec wnioskującego Cudzoziemca wydano również wyroki skazujące w dniu [...] marca 2010 r., oraz w dniu [...] maja 2010 r. (orzeczenia prawomocne). W ocenie organu Cudzoziemiec w trakcie przesłuchania w dniu [...] czerwca 2010 r. wyjaśniając okoliczności niektórych z orzeczonych wobec niego wyroku zataił fakt wyroku z dnia [...] marca 2009 r. oraz dwóch ostatnich wyroków z dnia [...] marca 2010 r. oraz [...] maja 2010 r. Organ II instancji odnosząc się do zarzutów odwołania wskazał m.in, iż wydane rozstrzygnięcie w zakresie więzi rodzinnych Cudzoziemca jest prawidłowe bowiem, nie nakłada na stronę zobowiązania do opuszczenia terytorium Polski a jedynie rozstrzyga kwestię możliwości udzielenia wybranej formy zezwolenia na pobyt w Polsce. Wskazano także, iż wniosek Cudzoziemca został rozpoznany w oparciu o treść art. 53 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. Y. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji zarzucając im naruszenie art. 57 ust. 1 pkt 5 oraz pkt 6 lit. b ustawy o cudzoziemcach polegające na przyjęciu, że każde naruszenie porządku prawnego przez cudzoziemca stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego RP, oraz że każde zatajenie prawdy prowadzi do automatycznego powstania obligatoryjnej przesłanki odmowy zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Zarzucono ponadto naruszenie przepisów postępowania poprzez dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, nieuwzględnienie słusznego interesu obywatela, brak zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz nie wyjaśnienie motywów podjętego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu skargi podkreślono, iż organ bezpodstawnie utożsamia naruszenie porządku prawnego z naruszeniem porządku publicznego. Wskazano również, iż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji poza lakonicznym stwierdzeniem, iż charakter i częstotliwość czynów popełnianych przez Cudzoziemca uznać należy za zagrażający bezpieczeństwu i porządkowi publicznemu, brak jest wskazania konkretnego realnego związku z zagrożeniem dla bezpieczeństwa i porządku publicznego w sytuacji pozostania Cudzoziemca w kraju. Nadto zdaniem Skarżącego organ wbrew obowiązkowi nie rozważył wnikliwie czy fakt pominięcia przez Cudzoziemca informacji o ostatnio zapadłym przeciwko niemu wyroku ma wpływ na podejmowane rozstrzygnięcie, co doprowadziło do automatycznego zastosowania sankcji w postaci odmowy uwzględnienia wniosku. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wnosił o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji II instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone są przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a." i sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem legalności, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny I instancji rozstrzyga sprawę w granicach sprawy administracyjnej, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie sądu administracyjnego granicami skargi oznacza m.in., że sąd ma obowiązek rozpatrzyć sprawę rozstrzygniętą zaskarżoną decyzją z punktu widzenia zgodności z prawem całego postępowania administracyjnego, a podstawę orzekania przez ten sąd stanowi cały materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji w toku całego prowadzonego w danej sprawie postępowania, gdyż zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd rozpoznaje sprawę na podstawie akt sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny, kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw, nie dopatrzył się naruszenia prawa przez organy orzekające i stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2006 r. Nr 234, poz. 1694), dalej zwanej "ustawą o cudzoziemcach", do postępowań w sprawach uregulowanych w ustawie stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Ponadto, stosownie do art. 21 ustawy o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 81, poz. 531), do spraw wszczętych na podstawie przepisów ustawy, o której mowa w art. 1, i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Zgodnie z art. 57 ust. 1 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach w brzmieniu obowiązującym w przedmiotowej sprawie, cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego lub interes Rzeczypospolitej Polskiej. Jak wynika natomiast z treści przepisu art. 57 ust. 1 pkt 6 b) zezwolenia na zamieszkanie odmawia się Cudzoziemcowi również wtedy, gdy w postępowaniu o udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony zeznał nieprawdę lub zataił prawdę albo, w celu użycia za autentyczny, podrobił lub przerobił dokument bądź takiego dokumentu jako autentycznego używał. Niespornymi pomiędzy stronami pozostają okoliczności stanu faktycznego ustalonego w sprawie. Skarżący nie zaprzecza bowiem ustalonym przez organ okolicznościom wielokrotnego osądzenia jego osoby wyrokami Sądów karnych oraz okoliczności pominięcia w jego zeznaniach faktu ukarania wyrokiem Sądu Rejonowego – [...] w G. w sprawie [...]. Strony różnią się natomiast między sobą w zakresie oceny stanu faktycznego ustalonego w sprawie. Skarżący kwestionuje pogląd organu, iż w świetle ustalonych w sprawie okoliczności zachodziły przesłanki do odmowy uwzględnienia złożonego wniosku. Nadto Skarżący wskazywał, iż w momencie składania powoływanych w sprawie zeznań nie posiadał informacji o ww. wyroku w sprawie [...]. W ocenie Sądu prezentowane przez Skarżącego zarzuty skargi w świetle bezspornych ustaleń dokonanych w sprawie nie zasługują na uwzględnienie. Przede wszystkim wskazać tutaj należy, iż wypełniając w dniu [...] kwietnia 2010 r. wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, cudzoziemiec w części E pkt VII na str. 6 tegoż dokumentu udzielił odpowiedzi, iż był karany nie wskazując przy tym konkretnych sygnatur spraw. Jednocześnie na pytanie o toczące się postępowania karne lub w sprawach o wykroczenia udzielił negatywnej odpowiedzi. W trakcie składania dodatkowych wyjaśnień Skarżący odpowiadając na pytanie organu w dniu [...] czerwca 2010 roku zeznał, iż ma zatarte skazanie z K. (rok 1998), w 2007 była sprawa o zatrzymania prawa jazdy, w roku 2009 sprawa związana z biznesem gdzie obarczono go odpowiedzialnością jako Prezesa Spółki. Jak wynika natomiast z poczynionych następnie ustaleń organu Skarżący karany był w nstp. latach: • [...] grudnia 2008 r. wyrok Sądu Rejonowego w G., sygn. [...] skazany na karę łączną 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, dozór kuratora sądowego, 200 stawek dziennych grzywny, 3 lata zakazu prowadzenia działalności gospodarczej, naprawienie szkody w kwocie 50.000 zł na rzecz pokrzywdzonego, podanie wyroku do publicznej wiadomości za czyn z art. 305 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności gospodarczej w zw. z art. 294 § 2 i 286 § 1 k.k. Wymierzoną karę zawieszono na okres 3 lat; • [...] marca 2009 r. wyrok Sądu Rejonowego G. w G. Sygn. akt [...], skazany na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, 80 stawek dziennych grzywny za czyn z art. 233 § 6 w zw. z § 1 kodeksu karnego. Wymierzoną karę zawieszono na okres 2 lat. • [...] kwietnia 2009 wyrok Sądu Rejonowego G. w G. Sygn. akt [...], skazany na karę 1 roku 10 miesięcy pozbawienia wolności, 120 stawek dziennych grzywny, 3 lata zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, 2000 zł świadczenia pieniężnego na cel społeczny za czyn z art. 178a§ 1 k.k. w zw. z art. 226 § 1 k.k. Wymierzoną karę zawieszono na okres 5 lat. • [...] marca 2010 r. Sąd Rejonowy G. w G. Sygn. akt [...], skazany na 6 miesięcy pozbawienia wolności, 50 stawek dziennych grzywny art. 244 kk.\ • [...] maja 2010 r. Sąd Rejonowy G. w G.., Sygn. akt [...]. Podkreślić tutaj należy, iż jak wynika z zestawienia daty ostatniego spośród wymienionych powyżej orzeczeń ([...] maja 2010 r.) z datą złożenia przez skarżącego ustnych wyjaśnień w sprawie, postępowania karne w powoływanej sprawie w momencie składania zeznań było niewątpliwie w toku. Odnosząc się tutaj do zarzutów skargi w zakresie oceny skutku pominięcia powyższej informacji w złożonych zeznaniach wskazać należy, iż w ocenie Sądu w pełni zasadne są tutaj twierdzenia organu, iż wiedza odnośnie przedmiotowej karalności była w sposób oczywisty istotna dla wydanego rozstrzygnięcia. Informacja ta miała bowiem wpływ na możliwość dokonania prawidłowych ustaleń odnośnie okoliczności, o których mowa w art. 57 ust. 1 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach. Jak wynika z uzasadnienia decyzji z dnia 30 czerwca 2009 r. organy administracyjne brały już wcześniej pod uwagę możliwość zastosowania ww. przepisu. Zasadne jest zatem uznanie, iż Skarżący miał świadomość, że każde kolejne naruszenie przez niego prawa może zmierzać do stwierdzenia realizacji przesłanek przedmiotowego przepisu, dlatego też celowo pominął okoliczność prowadzonego postępowania karnego zarówno w trakcie składania wniosku jak i składania wyjaśnień uzupełniających. Należy podkreślić tutaj, iż cudzoziemiec ma obowiązek starannego wypełnienia wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony po zaznajomieniu się z zawartym w nim pouczeniem i z przewidzianymi w nim konsekwencjami prawnymi udzielenia błędnych lub fałszywych informacji. Ponadto, zauważyć należy, iż w trakcie przesłuchania Skarżący miał ponownie możliwość przygotowania się do rozmowy wyjaśniającej i ewentualnego dopytania oraz wytłumaczenia wszystkich okoliczności, w zakresie stawianych mu pytań, które być może mogły być dla skarżącego niejasne czy nieoczywiste w wypełnianym wniosku. Dodać tutaj należy, iż Skarżący nie wyjaśnił też w żaden sposób, iż nie było mu wiadome aby prowadzono wobec niego kolejne postępowanie karne. Zdaniem Sądu, w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy organ zasadnie przyjął, że Skarżący był zobowiązany do udzielenia twierdzącej odpowiedzi na pytanie o prowadzone postępowania wobec jego osoby postępowania karne, czego jednak nie uczynił. Podana przez cudzoziemca fałszywa informacja nie należy, zdaniem Sądu, do kategorii tzw. oczywistych omyłek, a ponadto kwestia karalności ma bardzo duży wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Sąd podzielając wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 marca 2007 r. sygn. akt II OSK 488/06, LEX nr 328189 stwierdza, że podana przez skarżącego we wniosku fałszywa informacja w kwestii karalności ma duże znaczenie w przedmiotowej sprawie i nie może być uznana, co próbuje wykazać Skarżący, za kwestię błahą nie mającą żadnego wpływu na rozstrzygnięcie lub wymagającą dokładniejszego wyjaśnienia. W związku z powyższym organ zasadnie przyjął, że wobec skarżącego zachodzi przesłanka z art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. b ustawy cudzoziemcach, stosownie do której cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli w postępowaniu o udzielenie przedmiotowego zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony Cudzoziemiec zeznał nieprawdę lub zataił prawdę. Abstrahując jednak od faktu pominięcia istotnych zagadnień w zakresie rozpoznawanego wniosku, wskazać należy, iż organ administracyjny zasadnie uznał, iż częstotliwość popełnianych czynów zabronionych i wymierzanych w ich zakresie wyroków skazujących oraz informacja Komendanta [...] Policji z dnia [...] czerwca 2010 r., stwierdzająca, że pobyt Cudzoziemca na terytorium RP stanowi zagrożenie dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego (k. 358 akt adm.), wskazują na realizację przesłanek określonych treścią przepisu art. 57 ust. 1 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach. Dodać przy tym należy, iż ze względu na charakter popełnianych przestępstw ich regularność i częstotliwość, uzupełnianie postępowania wyjaśniającego w tym zakresie jak zasadnie wskazał organ w odpowiedzi na skargę byłoby w sprawie zbędne i prowadziło do niepotrzebnego przedłużenia postępowania. Należy przy tym mieć na względzie, że decyzja o odmowie udzielenia przedmiotowego zezwolenia, ze wskazanych wyżej powodów, nie ma charakteru uznaniowego, a więc Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców nie mógł wydać decyzji pozytywnej. Ponieważ w art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. b ustawy o cudzoziemcach zawarta jest obligatoryjna przesłanka do odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, a odnosi się ona również do cudzoziemca małżonka obywatela polskiego z mocy art. 57 ust. 3, nie miało znaczenia, czy zachodzą okoliczności zawarte w art. 53 wyżej wymienionej ustawy, w tym okoliczność pozostawania w związku małżeńskim z obywatelką polską oraz posiadania z tego związku dziecka. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie, organ działał na podstawie i w granicach prawa, przeprowadził wyczerpujące postępowanie dowodowe dokładnie wyjaśniając stan faktyczny sprawy, wydał orzeczenie nie naruszając art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego a uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest zgodne z wymogami art. 107 § 3 kpa. Nie zasługują zatem na uznanie zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. W związku z powyższym na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) należało orzec jak w sentencji wyroku.