V SA/Wa 1768/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Sędzia WSA - Jolanta Bożek (spr.), Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Protokolant spec. - Mariusz Dzierzęcki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2011 r. sprawy ze skargi T. L. A. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony; skargę oddala Przedmiotem skargi z dnia 17 czerwca 2010 r., wniesionej przez T. L. A. jest decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] o odmowie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżona decyzja została wydana w następująco ustalonym stanie faktycznym. W dniu 14 września 2009 r. cudzoziemka T. L. A. wystąpiła do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Cudzoziemka we wniosku zamieściła informację, iż aktualnie przebywa w Polsce na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z terminem ważności do dnia 2 listopada 2009 r. Swój wniosek uzasadniła zamiarem podjęcia pracy na terytorium Polski. Organ I instancji w toku postępowania ustalił, iż dane osobowe T. L. A. znajdują się w Systemie Informacyjnym Schengen (zwany dalej SIS) do celów odmowy wjazdu z terminem obowiązywania wpisu do dnia 8 lutego 2013 r. Wojewoda ustalił również, iż wobec cudzoziemki nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony ze względów humanitarnych lub z powodu zobowiązań międzynarodowych. Jedyną więzią łącząca ją z Polską jest fakt chęci podjęcia pracy. Wskazano, iż nie wiążą jej z Polską inne więzi, które można byłoby uznać za względy humanitarne. W związku z powyższym organ powołując się na treść z art. 57 ust. 1 pkt 2a ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] odmówił udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców po rozpoznaniu odwołania T. L. A. decyzją z dnia [...] maja 2010 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy potwierdził ustalenia organu I instancji, iż dane osobowe T. L. A. znajdują się w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy wjazdu z terminem obowiązywania wpisu do dnia 8 lutego 2013 r. Organ II instancji wskazał, iż dane cudzoziemki zostały wpisane do Systemu Informacyjnego Schengen do celów odmowy wjazdu zgodnie z art. 96 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen przez władze Republiki [...], w następstwie wydanej decyzji orzekającej o wydaleniu jej z terytorium Republiki [...], z zakazem wjazdu na okres 5 lat, tj. od dnia 8.02.2008 r. do dnia 8.02.2013 r. Podniesiono, iż cudzoziemka wjechała na terytorium Republiki [...] na początku 2006 r. pomimo braku stosownych zezwoleń na wjazd i pobyt, a w dniu 10 stycznia 2007 r. wystąpiła z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony motywując go zamiarem zawarcia małżeństwa z obywatelem czeskim. Organ podkreślił, iż dane cudzoziemki nadal znajdują się w przedmiotowym systemie. Odnosząc się do wniosku cudzoziemki o przedłużenie czasu postępowania do czasu rozpatrzenia przez władze czeskie je wniosku o wykreślenie z SIS, organ wskazał, iż ten wniosek prowadził by do obejścia przepisów ustawy o cudzoziemcach. Podniósł, iż wynik ww. postępowania nie jest pewny. Organ odwoławczy również stwierdził, iż wobec cudzoziemki nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony ze względów humanitarnych lub z powodu zobowiązań międzynarodowych. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła T. L. A. wnosząc o uchylenie zarówno decyzji Szefa Urzędu do spraw Cudzoziemców jaki i decyzji Wojewody [...]. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: - naruszenie przepisów art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach poprzez odmowę udzielenia jej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; - rażące naruszenie przepisów art. 61 ust 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach w związku z art. 110 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nie udzielenie wizy do dnia zakończenia postępowania tj do dnia odbioru decyzji organu II instancji; - rażące naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 8, art. 12 oraz art. 35 § 1 i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego Przy piśmie z dnia 16 listopada 2010 r. cudzoziemka dołączyła do akt sprawy ksero decyzji z dnia [...]września 2010 r. Policji Republiki [...], Oddział Policji dla cudzoziemców Nr. [...] wraz z tłumaczeniem na język polski (wykonanym przez tłumacza przysięgłego). Ww. decyzją władze czeskie anulowały postanowienie o wydaleniu jej z terytorium Republiki [...] ponieważ zawarła związek małżeński obywatelem czeskim i spełniła inne warunki przewidziane przepisami prawa. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem legalności, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny I instancji rozstrzyga sprawę w granicach sprawy administracyjnej, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie sądu administracyjnego granicami skargi oznacza m.in., że sąd ma obowiązek rozpatrzyć sprawę rozstrzygniętą zaskarżoną decyzją z punktu widzenia zgodności z prawem całego postępowania administracyjnego, a podstawę orzekania przez ten sąd stanowi cały materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji w toku całego prowadzonego w danej sprawie postępowania, gdyż zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd rozpoznaje sprawę na podstawie akt sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny, kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw, nie dopatrzył się naruszenia prawa przez organy orzekające i stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Należy zauważyć, iż zgodnie z art. 57 ust. 1 pkt 2a ustawy o cudzoziemcach (Dz. U. z 2006 r., Nr 234. poz. 1694 z późn. zmianami), cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli jego dane znajdują się w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy wjazdu. Natomiast stosownie do art. 57 ust. 5a ww. ustawy, w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2a, można udzielić zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony tylko w razie istnienia poważnych przyczyn, zwłaszcza ze względów humanitarnych lub z powodu zobowiązań międzynarodowych, z uwzględnieniem interesu państwa, które dokonało wpisu do Systemu Informacyjnego Schengen. Jednoznacznie ustalonym i nie podważanym przez cudzoziemkę faktem jest to, iż jej dane zostały wpisane do Systemu Informacyjnego Schengen do celów odmowy wjazdu. W momencie wydawania decyzji I instancji jak i II instancji jej dane nadal widniały w przedmiotowym systemie. W związku z tym organy miały obowiązek wydania decyzji odmawiającej udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Organ również prawidłowo ustaliły, iż wobec cudzoziemki nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony ze względów humanitarnych lub z powodu zobowiązań międzynarodowych. Powoływanie się również przez cudzoziemkę na fakt, iż posiada obecnie zezwolenie na pracę nie stanowi poważnej przyczyny, o której mowa w art. 57 ust. 5a ustawy o cudzoziemcach. Jedyną więzią łączącą ją z Polska jest fakt chęci podjęcia pracy. Jej rodzina przebywa w kraju pochodzenia. Obecnie jest małżonką obywatela [...], co nie ma wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Sąd bada okoliczności i fakty które miały wpływ na zapadłe decyzję i istniały w chwili ich wydania. Jak już wcześniej wspomniano dane cudzoziemki zostały wpisane do Systemu Informacyjnego Schengen i decyzje wydane w niniejszej sprawie były oparte na tym wpisie. Fakt, iż dane cudzoziemki zostały później wykreślone (decyzja władz [...] z dnia 17 września 2010 r.) z Systemu nie miały wpływu na rozstrzygnięcia wydane w niniejszej sprawie. W związku z wykreśleniem jej z przedmiotowego Cudzoziemka będzie mogła wystąpić z nowym wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Cudzoziemka podniosła, iż fakt, że nadal znajduje się w wykazie SIS jest spowodowany zaniedbaniem Wojewody [...], powołał się tutaj na pismo z dnia 2 lutego 2010 r. Zastępcy Kierownika Oddziału Legalizacji Pobytu [...] Urzędu Wojewódzkiego (k-6 akt sądowych). Z tym zarzutem nie można się zgodzić ponieważ po pierwsze o wpisie do przedmiotowego systemu decydowała strona [...] a nie polska. Strona polska nie jest uprawniona do kwestionowania zasadności wpisu dokonanego przez stronę [...]. Po drugie jak wskazano ww. piśmie z wnioskiem o wykreślenie należy wystąpić do Krajowego Centrum Informacji Kryminalnych, Wydział ds. Systemu Informacji Schengen. Odnosząc się do naruszenie przepisów art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, należy stwierdzić iż takie naruszenie nie nastąpiło. Ww. przepis nie ma zastosowania ponieważ w niniejszej sprawie występuje przesłanka negatywna przewidziana w art. 57 ust. 2a ustawy o cudzoziemcach. Nie można także się zgodzić z zarzutem skarżącej co do naruszenia art. 61 ust 3 o cudzoziemcach w związku z art. 110 Kpa. poprzez nie udzielenie wizy do dnia zakończenia postępowania. Jak słusznie organ II instancji wskazał w odpowiedzi na skargę kwestia nie wydania wizy pobytowej nie miała wpływu na wydaną decyzję. W niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził, iż organy obu instancji dopuściły się naruszenia zasad postępowania administracyjnego o których mowa w art. 8, art. 12 oraz art. 35 § 1 i 3 Kpa. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.