V SA/Wa 1772/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący - asesor WSA Piotr Wróbel po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 lipca 2025 r. sprawy ze skargi Z. M. na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 6 marca 2025 r. nr OR15-84040-OR1500602/23 w przedmiocie oceny wniosku o objęcie przedsięwzięcia wsparciem postanawia 1) odrzucić skargę; 2) zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz Z. M. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi, wpisaną do rejestru Opłat Sądowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie 2 lipca 2025 r. pod pozycją 24425. Przedmiotem skargi wniesionej przez Z. M. (dalej: Skarżąca, Wnioskodawca) jest rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: ARiMR, Organ) z 6 marca 2025 r. nr OR15-84040-OR1500602/23 w przedmiocie oceny wniosku o objęcie przedsięwzięcia wsparciem. Zaskarżone rozstrzygnięcie wydane zostało w następującym stanie faktycznym. Wnioskodawca złożył do ARiMR wniosek o objęcie wsparciem w zakresie części inwestycji: "Wsparcie w zakresie rolnictwa 4.0 - Inwestycja: A1.4.1 Inwestycje na rzecz dywersyfikacji i skracania łańcuchów dostaw produktów rolnych i spożywczych oraz budowy odporności podmiotów uczestniczących w łańcuchu" realizowanego w ramach inwestycji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w Krajowym Planie Odbudowy i Zwiększania Odporności. W wyniku weryfikacji wniosku ARiMR pismem z 6 marca 2025 r. poinformowała Skarżącą, że przedsięwzięcie nie podlega wsparciu. Skarżąca 26 marca 2025 r. złożyła wniosek o ponowną ocenę rozstrzygnięcia. Po dokonaniu ponownej oceny przedsięwzięcia, ARiMR rozstrzygnięciem z 10 kwietnia 2025 r. podtrzymał stanowisko wyrażone w rozstrzygnięciu z 6 marca 2025 r. i odmówił objęcia przedsięwzięcia wsparciem. Zaskarżone rozstrzygnięcie z 10 kwietnia 2025 r. r. zawierało pouczenie, że na podstawie art. 14lzf ust. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2024 r. poz. 324 i 862 ze zm.; dalej: u.z.p.p.r.) wnioskodawcy przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego zgodnie z art. 3 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.). We wskazanym pouczeniu zawarto doprecyzowanie, że skargę należy wnieść w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji bezpośrednio do wojewódzkiego sądu administracyjnego wraz z kompletną dokumentacją w sprawie. W skardze do tut. Sądu Skarżąca – reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika zaskarżyła rozstrzygnięcie ARiMR w przedmiocie odmowy przyznania pomocy z dnia 6 marca 2025 r., znak OR15-84040-OR1500602/23, wnosząc o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlegała odrzuceniu. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z mającą zastosowanie w niniejszej sprawie procedurą przewidzianą w u.z.p.p.r., podmiot wnioskujący ma prawo do złożenia wniosku o ponowną ocenę przedsięwzięcia w przypadku nieobjęcia przedsięwzięcia wsparciem (art. 14lze ust. 1 u.z.p.p.r.). Stosownie do art. 14lzf ust. 2 u.z.p.p.r. w przypadku ponownej negatywnej oceny przedsięwzięcia lub pozostawienia wniosku o ponowną ocenę przedsięwzięcia bez rozpatrzenia podmiot wnioskujący o objęcie przedsięwzięcia wsparciem może w tym zakresie wnieść skargę do sądu administracyjnego. Skarga jest wnoszona przez podmiot wnioskujący o objęcie wsparciem w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji, o której mowa w art. 14lze ust. 4 lub 7, bezpośrednio do wojewódzkiego sądu administracyjnego wraz z kompletną dokumentacją w sprawie. Skarga podlega wpisowi stałemu. Przepisy art. 30c ust. 2a-6 oraz art. 30d-30i stosuje się odpowiednio (art. 14 lzf ust. 3 u.z.p.p.r.). Stosownie zaś do art. 30e u.z.p.p.r. w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, 146, 150 i 152 tej ustawy. W rozpatrywanej sprawie nie jest sporne, że zarówno w rozstrzygnięciu z 6 marca 2025 r. jak i w rozstrzygnięciu z 10 kwietnia 2025 r. Skarżąca została w prawidłowy sposób poinformowana o przysługujących jej środkach prawnych (tj. odpowiednio – prawie do złożenia wniosku o ponowną ocenę przedsięwzięcia oraz prawie do złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego). Nie ulega również wątpliwości, że przewidziany w u.z.p.p.r. tryb kontroli sądowoadministracyjnej dotyczy rozstrzygnięcia wydanego po dokonaniu ponownej oceny przedsięwzięcia (art. 14 lze u.z.p.p.r.). Z treści skargi sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika wprost wynika, że przedmiotem skargi jest rozstrzygnięcie ARiMR z 6 marca 2025 r. o właściwym numerze. Wynika to zarówno z petitum skargi, sformułowanego w skardze żądania Strony jak i z uzasadnienia skargi. W ocenie Sądu powyższe wyklucza jakiekolwiek wątpliwości co do tego, jaki akt jest kwestionowany skargą. Natomiast jak wynika z ww. przepisów u.z.p.p.r. na rozstrzygnięcie ARiMR z 6 marca 2025 r. przysługiwał środek odwoławczy określony w art. 14 lze ust. 1 u.z.p.p.r. (wniosek o ponowną ocenę przedsięwzięcia), o czym prawidłowo pouczono Skarżącą w rozstrzygnięciu z 6 marca 2025 r. Ze środka tego zresztą Skarżąca skorzystała, co doprowadziło do wydania rozstrzygnięcia ARiMR z 10 kwietnia 2025 r. W treści rozstrzygnięcia z 10 kwietnia 2025 r. prawidłowo pouczono Skarżącą o prawie zaskarżenia tegoż rozstrzygnięcia do sądu administracyjnego, wskazując właściwą podstawę prawną (art. 14 lzf ust. 2 u.z.p.p.r.). W świetle powyższych ustaleń oczywistym jest, że przewidziany w u.z.p.p.r. tryb kontroli sądowoadministracyjnej, o którym mowa w art. 14 lzf ust. 2 u.z.p.p.r. nie może być skutecznie zainicjowany w stosunku do rozstrzygnięcia ARiMR z 6 marca 2025 r. Wobec powyższego przedmiotową skargę jako niedopuszczalną w myśl art. 30c ust. 1 u.z.p.p.r. w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 należało odrzucić. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.