V SA/Wa 1778/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Krystyna Madalińska – Urbaniak, Sędzia WSA - Izabella Janson (spr.), Sędzia WSA - Beata Blankiewicz – Wóltańska, Protokolant - ref. staż. Małgorzata Skomiał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi B. Sp. z o.o. w P. na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych oddala skargę W dniu 29 kwietnia 2013 r. (data nadania) do [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w C. wpłynął wniosek skarżącej B. Sp. z o. o. w P. o przyznanie pomocy w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich 2007-2013. W wyniku przeprowadzonej weryfikacji wniosku o przyznanie pomocy oraz załączonych do niego dokumentów organ uznał, że zachodzi potrzeba usunięcia braków i nieprawidłowości w odniesieniu do 18 zagadnień. W związku z powyższym pismem z 2 grudnia 2013 r. wezwano skarżącą do uzupełnienia braków i nieprawidłowości wskazanych w 18 punktach w terminie 21 dni kalendarzowych. W powyższym piśmie poinformowano skarżącą, że jej wniosek podlega weryfikacji zgodnie z kolejnością, z którą przysługuje pomoc oraz, że pomoc zostanie przyznana pod warunkiem pozytywnego zweryfikowania wniosku i nie wyczerpania przez wnioski zajmujące wyższą pozycję na liście dostępnego limitu środków. W odpowiedzi na wezwanie, skarżąca pismem z 27 grudnia 2013 r. przedłożyła dokumenty odnoszące się do braków wniosku, wskazanych w czterech punktach wezwania. Jednocześnie skarżąca zwróciła się z zapytaniem w jaki sposób ma rozumieć wezwanie skoro jej wniosek znajduje się na odległej 551 pozycji, a przed wnioskiem znajduje się ok. 100 wniosków innych potencjalnych beneficjentów oczekujących na zwolnienie środków. W tej sytuacji skarżąca stwierdziła, że nie jest w stanie zorientować się czy ma uzupełnić wezwanie już teraz, czy oczekiwać aż zmieni się kolejność przysługiwania pomocy, a wniosek znajdzie się na pozycji gwarantującej dofinansowanie. Pismem z 24 stycznia 2014 r. organ ponownie wezwał skarżącą do uzupełnienia braków i nieprawidłowości wniosku, według 16 punktów wymienionych w wezwaniu. Skarżąca pismem z 5 marca 2014 r. zwróciła się do organu o przedłużenie terminu na złożenie uzupełnień do wniosku o 30 dni. W uzasadnieniu podała, że pierwotnie jej wniosek znajdował się na odległej pozycji i nie był przewidziany do dofinansowania, co spowodowało zaprzestanie przez nią załatwiania formalności związanych z uzyskaniem pozwolenia na budowę. Natomiast w wyniku otrzymania wezwania zintensyfikowała działania zmierzające do zakończenia procedury uzyskania pozwolenia na budowę przewidzianego w ramach projektu. Jednakże w związku z likwidacją Wydziału Geodezji w Urzędzie Miasta i przejęcia jego spraw przez Wydział Geodezji w Starostwie Powiatowym uległ znacznemu wydłużeniu czas wydawania przez ten urząd map do celów projektowych, a tym samym wydłużyła się procedura uzyskania pozwolenia na budowę. Skarżąca wskazała, że prace są już na bardzo zaawansowanym etapie, cała dokumentacja niemalże gotowa lecz konieczne są dodatkowe 30 dni, bowiem nie da się załatwić wszystkich formalności do 5 marca 2014 r. Pismem z 7 marca 2014 r. Agencja poinformowała skarżącą, że nie wyraża zgody na przedłużenie terminu. Zdaniem organu, prośba skarżącej nie była uzasadniona, ponieważ skarżąca planując wystąpienie z wnioskiem o przyznanie pomocy powinna uwzględnić czas niezbędny do wykonania i uzgodnienia projektu budowlanego, czas na wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę oraz czas, w którym decyzja stanie się ostateczna. Następnie pismem z [...] marca 2014 r. nr [...], organ odmówił przyznania skarżącej pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiostw" objętego PROW na lata 2007-2013, ze względu na zaistnienie okoliczności określonych w § 18 ust. 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. Nr 139, poz. 883, z późn. zm.; dalej: ,,rozporządzenie’’). W uzasadnieniu wskazano, że skarżąca pomimo wezwania do usunięcia nieprawidłowości i braków złożonego wniosku o przyznanie pomocy nie usunęła w terminie wszystkich nieprawidłowości lub braków co skutkuje nie przyznaniem pomocy zgodnie z § 18 ust. 5 rozporządzenia. Organ szczegółowo wymienił dostrzeżone braki w zakresie: 1. Poprawnie wypełnionego wniosku w punktach: 1.1, 3.8, 3.10, 3.11, 10, 11, 13.4, 13.5, 14.1, 18, 19.8, 22, V, VI, 2. Oświadczenia Wnioskodawcy o posiadaniu statusu mikroprzedsiębiorcy – oryginał, 3. Zaświadczenia o pomocy de minimis uzyskanej w okresie obejmującym rok, w którym został złożony wniosek o przyznanie pomocy oraz dwa poprzedzające go lata - kopia potwierdzona za zgodność z oryginałem przez notariusza lub pracownika ARiMR lub organ, który wydał dokument albo Oświadczenia Wnioskodawcy o wielkości otrzymanej pomocy de minimis, sporządzone na formularzu opracowanym i udostępnionym przez Agencję – oryginał, 4. Formularza informacji przedstawionych przy ubieganiu się o pomoc de minimis (załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 marca 2010 r. Dz. U. Nr 53, poz.311) - oryginał - dostarczono, ale błędnie wypełniono punkt 5.d, który dotyczy wyłącznie producentów, 5. Ekonomicznego Planu Operacji (oryginał), 6. Co najmniej 3 zapytań dotyczących nabycia rzeczy lub usług skierowanych do różnych dostawców lub wykonawców (zapytania ofertowe) - w przypadku gdy w zakres operacji wchodzą zadania, których planowany koszt w kwocie (netto) przekracza 50 000 złotych – kopia, 7. Trzech ofert stanowiących odpowiedź na zapytania ofertowe wraz z uzasadnieniem wyboru oferty - w przypadku gdy w zakres operacji wchodzą zadania, których planowany koszt w kwocie (netto) przekracza 50 000 złotych – kopia, 8. Dokumentu potwierdzającego tytuł prawny Wnioskodawcy do nieruchomości, w/na której realizowana będzie operacja, potwierdzający posiadanie samoistne lub posiadanie zależne (np. umowy dzierżawy, umowy najmu, umowy użyczenia), 9. Poprawnie wypełnionego oświadczenia właściciela lub współwłaściciela nieruchomości o wyrażeniu zgody na realizację operacji, 10. Dokumentacji związanej z przeprowadzeniem oceny oddziaływania na środowisko zgodnie z postępowaniem określonym w przepisach Ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku Dz.U. Nr 199 poz. 1227 z pózn. zm., 11. Dokumentacji dotyczącej ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych - w przypadku wnioskodawców zobowiązanych do prowadzenia takiej ewidencji przepisami o podatku dochodowym od osób fizycznych, przepisami o podatku dochodowym od osób prawnych lub przepisami o rachunkowości, 12. Kosztorysu inwestorskiego (oryginał lub kopia potwierdzona za zgodność z oryginałem przez pracownika ARiMR lub notariusza lub podmiot, który wydał dokument) na planowane do wykonania roboty budowlane, 13. Rysunków charakterystycznych pozwalających na identyfikację planowanych do wykonania robót budowlanych i porównania ich z przedmiarem robót oraz miejsca lokalizacji operacji, 14. Ostatecznego pozwolenia na budowę wraz z zatwierdzonym przez właściwy organ projektem architektoniczno-budowlanym lub 15. Zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych właściwemu organowi - jeżeli dotyczy z wymaganymi dokumentami będącymi załącznikami do zgłoszenia wraz z: – Oświadczeniem Wnioskodawcy, że w terminie 30 dni od dnia zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, właściwy organ nie wniósł sprzeciwu (oryginał) lub – Zaświadczeniem wydanym przez właściwy organ, że nie wniósł sprzeciwu wobec zgłoszonego zamiaru wykonania robót budowlanych, 16. Wyjaśnienia i wykazania braku konfliktu lokalizacyjnego dotyczącego lokalizacji operacji, wskazanej we wniosku. Pismem z 16 kwietnia 2014 r. skarżąca wezwała Prezesa ARiMR do usunięcia naruszenia prawa, natomiast pismem z 14 maja 2014 r. wystąpiła do Agencji o przywrócenie terminu do uzupełnienia wniosku w zakresie wskazanym w wezwaniu z 24 stycznia 2014 r. Pismem z [...] czerwca 2014 r. Agencja odmówiła skarżącej przywrócenia terminu do uzupełnienia wniosku. Pismem z [...] czerwca 2014 r. Prezes ARiMR podtrzymał wcześniejsze rozstrzygnięcie w przedmiocie odmowy przyznania pomocy. W wyniku przeprowadzonej analizy wezwania do usunięcia naruszenia prawa stwierdzono, że w sprawie wszczętej wnioskiem z dnia 29 kwietnia 2013 r. nie doszło do naruszenia prawa przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, w związku z czym brak jest podstaw do zmiany rozstrzygnięcia o odmowie przyznania pomocy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 czerwca 2014 r., uzupełnionej pismem procesowym z dnia 27 czerwca 2014 r., skarżąca wniosła m.in. o uwzględnienie skargi. Zarzuciła organowi rażące naruszenie przepisów prawa, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: 1. art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich poprzez bezpodstawną odmowę przyznania pomocy; 2. art. 21 ust. 2 pkt. 1 i 3 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, poprzez zaniechanie udzielenia przez Agencję pouczenia, że w sytuacji skorzystania przez skarżącą z prośby o przedłużenie terminu do uzupełnienia braków wniosku powinna ona liczyć się z ryzykiem generalnej odmowy ze strony Agencji przedłużenia terminu, a w konsekwencji z odmową przyznania pomocy; 3. § 21 rozporządzenia poprzez oparcie decyzji odmownej co do przedłużenia terminu na okolicznościach nie wynikających z treści w/w przepisu, tj. rzekomego braku staranności skarżącej przy przygotowywaniu wniosku i jego uzupełnień, a wskutek tego zaniechanie rzetelnej oceny okoliczności powoływanych przez skarżącą oraz ich wpływu na możliwość całościowego uzupełnienia braków wniosku zgodnie z wezwaniem Agencji z dnia 24 stycznia 2014 r., 4. § 21 rozporządzenia poprzez odmowę przedłużenia terminu w sytuacji gdy istniały obiektywne i niezależne od skarżącej okoliczności udaremniające jej dochowanie wyznaczonego w piśmie z 24 stycznia 2014 r. terminu do uzupełnienia wszystkich braków wniosku, co w sposób dostateczny uzasadniało prośbę o przedłużenie terminu, 5. rażące naruszenie zasady proporcjonalności poprzez odmowę przedłużenia terminu o okres 30 dni, co umożliwiłoby skarżącej zachowanie szansy na otrzymanie dofinansowania i realizowałoby cel Programu, a zamiast tego wydanie decyzji o definitywnej odmowie przyznania pomocy, 6. § 21 rozporządzenia oraz zasady praworządności z art. 21 ust. 2 pkt 1 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich poprzez wykorzystanie, wskutek nierzetelnych pouczeń zawartych w pismach Agencji, prośby skarżącej o przedłużenie terminu w celach szkodliwych dla skarżącej, 7. art. 2 i art. 7 Konstytucji RP poprzez podjęcie przez Agencję działań sprzecznych z zasadami demokratycznego państwa prawnego i pogłębiania zaufania obywateli do organów państwowych. W motywach skargi skarżąca przedstawiła stan faktyczny sprawy i rozwinęła powyższe zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako pozbawionej usprawiedliwionych podstaw. Podtrzymał argumentację przedstawioną we wcześniejszych pismach wydanych w toku postępowania administracyjnego. W piśmie procesowym z 10 września 2014 r. skarżąca podtrzymała wniesioną skargę. Podniosła, że Agencja odmawiając przedłużenia terminu do uzupełnienia braków formalnych naruszyła granice uznania administracyjnego z § 21 rozporządzenia. Agencja nie wskazała jakie konkretnie względy podyktowane interesem społecznym pozostawały w kolizji z uwzględnieniem słusznego interesu skarżącej i przedłużeniem terminu do uzupełnienia braków formalnych jej wniosku. Poza tym Agencja w toku rozpoznawania wniosku o przedłużenie terminu nie zastosowała jednolitych kryteriów rozstrzygnięcia, na co wskazuje pismo Agencji skierowane do innego Beneficjenta. Skarżąca odniosła się do stanowiska organu zaprezentowanego w odpowiedzi na skargę. Skarżąca w powyższym piśmie wniosła o przeprowadzenie dowodu z dokumentów w postaci m.in.: pism Departamentu Działań Inwestycyjnych ARiMR z dnia 30 lipca 2013 r. oraz z dnia 18 lutego 2014 r., skierowanych do Zastępcy Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego na - okoliczność wykazania wewnętrznych procedur Agencji stosowanych względem innych beneficjentów; na okoliczność, iż zastrzeżenia i wątpliwości Agencji nie mogły stanowić podstawy do odmowy przywrócenia terminu oraz odmowy przyznania pomocy; na okoliczność, że oceny merytorycznej nie powinno dokonywać się na etapie rozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu do dokonania uzupełnień oraz na okoliczność obowiązku Agencji wyczerpującego rozpatrzenia wniosku o przedłużenie terminu oraz wniosku o przywrócenie terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: ,,p.p.s.a.’’) sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych ustawach. Taką ustawą szczególną jest ustawa z dnia 7 marca 2007r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 173; dalej: ,,ustawa o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich’’). Zgodnie z art. 22 ust.3 ustawy w przypadku gdy nie są spełnione warunki przyznania pomocy, podmiot wdrażający informuje wnioskodawcę, w formie pisemnej, o odmowie jej przyznania z podaniem przyczyn odmowy. Natomiast ust.4 przewiduje, że w przypadku, o którym mowa w ust. 3, wnioskodawcy przysługuje prawo wniesienia do sądu administracyjnego skargi na zasadach i w trybie określonych dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Sąd rozpoznając skargę korzysta ze wszystkich dowodów zebranych w toku postępowania administracyjnego, gdyż rozpoznaje sprawę na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.). Dokonując oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia zawartego w piśmie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] marca 2014 r. Sąd stwierdził, że rozstrzygnięcie to odpowiada prawu. Przed przystąpieniem do szczegółowej oceny prawnej zaskarżonego rozstrzygnięcia należy wskazać, że skarżąca w piśmie procesowym z 10 września 2014 r. zawarła wniosek o przeprowadzenie dowodów z wymienionych tam dokumentów. Zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Sąd postanowił nie uwzględnić wniosku skarżącej o przeprowadzenie dowodów z dokumentów, ponieważ ich uwzględnienie nie przyczyniłoby się do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w rozpatrywanej sprawie. W ocenie Sądu, wnioskowane przez skarżącą dowody z dokumentów nie pozostają w związku z oceną legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia, odmawiającego skarżącej przyznania pomocy. Okoliczności, które w ocenie skarżącej mają zostać wykazane dowodami z dokumentów, wskazujące na podejmowanie przez skarżącą starań w celu szybszego zgromadzenia dokumentacji, czy też okoliczności wywodzone ze sposobu postępowania Agencji względem innych niż skarżąca wnioskodawców, nie mają istotnego znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia, wydanego w konkretnym stanie faktycznym, w oparciu o stosowne przepisy ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich oraz rozporządzenia. Przechodząc do oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia należy przypomnieć, że zasady przyznawania pomocy w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 - 2013, działanie " Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" w zakresie przepisów krajowych zostały uregulowane w ustawie o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich oraz w rozporządzeniu. Stosownie do art. 22 ust. 1 w zw. z art. 5 ust.1 pkt 18 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich pomoc w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" przyznawana jest w drodze umowy. Do postępowań w sprawach przyznania pomocy na podstawie umowy prowadzonych przez podmioty wdrażające nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących właściwości miejscowej organów, wyłączenia pracowników organu, doręczeń i wezwań, udostępniania akt, a także skarg i wniosków, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej (art.22 ust.2). Do postępowań takich odpowiednio stosuje się przepisy art.21 ust.2 i 3 ustawy, które stanowią, że w postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. Strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Jako podstawę prawną odmowy przyznania wnioskowanego dofinansowania ARiMR wskazała przepis § 18 ust. 5 rozporządzenia. W § 18 rozporządzenia ustalona została procedura postępowania w sytuacji, gdy wniosek o przyznanie pomocy zawiera braki. Zgodnie z § 18 ust.1, 1a i 2 Agencja nie przyznaje pomocy jeżeli wniosek o przyznanie pomocy nie został wypełniony we wszystkich wymaganych pozycjach lub nie dołączono do niego co najmniej jednego z dokumentów, których niedołączenie skutkuje nieprzyznaniem pomocy, chyba że dane, które należy podać w wymaganych pozycjach wniosku o przyznanie pomocy, wynikają bezpośrednio z innych pozycji wniosku, z dokumentów dołączonych do wniosku lub są zawarte w ewidencji producentów w rozumieniu przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Agencja nie przyznaje pomocy również jeżeli wniosek nie został złożony w terminie, lub w danym okresie składania wniosków jeden wnioskodawca złożył więcej niż jeden wniosek. Jeżeli we wniosku o przyznanie pomocy nie wskazano adresu wnioskodawcy i nie ma możności ustalenia tego adresu na podstawie posiadanych danych, wniosek pozostawia się bez rozpatrzenia. Stosownie do § 18 ust. 3 i 4 rozporządzenia jeżeli wniosek o przyznanie pomocy zawiera inne niż określone wyżej nieprawidłowości lub braki, Agencja wzywa wnioskodawcę, w formie pisemnej, do ich usunięcia w terminie 21 dni od dnia doręczenia wezwania. Jeżeli wnioskodawca, pomimo wezwania do usunięcia nieprawidłowości lub braków: 1) nie usunął w terminie żadnych nieprawidłowości lub braków, Agencja nie przyznaje pomocy, o czym informuje wnioskodawcę, w formie pisemnej, podając przyczyny nieprzyznania pomocy; 2) usunął w terminie nie wszystkie nieprawidłowości lub braki, Agencja wzywa wnioskodawcę, w formie pisemnej, do usunięcia pozostałych nieprawidłowości lub braków w terminie 21 dni od dnia doręczenia wezwania. Natomiast § 18 ust. 5 rozporządzenia stanowi, że jeżeli wnioskodawca pomimo wezwania do usunięcia pozostałych nieprawidłowości lub braków nie usunął ich w terminie, pomocy nie przyznaje się, o czym Agencja informuje wnioskodawcę, w formie pisemnej, podając przyczyny nieprzyznania pomocy. Jak wynika z akt sprawy skarżąca złożyła 29 kwietnia 2013 r. wniosek o przyznanie pomocy w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw". Pismem z 2 grudnia 2013 r. (doręczonym 6 grudnia 2013 r. ) wezwano skarżącą do uzupełnienia braków i nieprawidłowości wskazanych w 18 punktach, w terminie 21 dni kalendarzowych. W odpowiedzi na wezwanie, skarżąca pismem z 27 grudnia 2013 r. przedłożyła dokumenty odnoszące się do braków wniosku, wskazanych w czterech punktach wezwania. W ocenie organu wniosek w dalszym ciągu wymagał uzupełnień w związku z czym Agencja ponownie pismem z 24 stycznia 2014 r. poinformowała wnioskodawcę, że złożony przez niego wniosek wymaga uzupełnienia i złożenia poprawnych dokumentów w zakresie 16 zagadnień. Skarżąca została pouczona, że w przypadku braku uzupełnienia wniosku w terminie nastąpi odmowa przyznania pomocy. Pismo zostało doręczone skarżącej 12 lutego 2014 r. Skarżąca pismem z 5 marca 2014 r. zwróciła się do organu o przedłużenie terminu na złożenie uzupełnień do wniosku o 30 dni. Organ nie uwzględnił wniosku skarżącej o przedłużenie terminu, a następnie zaskarżonym rozstrzygnięciem odmówił przyznania pomocy w ramach wnioskowanego przez skarżącą działania. Powyższy stan faktyczny jest między stronami bezsporny, natomiast skarżąca kwestionuje prawidłowość odmowy przyznania pomocy na realizację wnioskowanego zadania, poprzez podważanie zasadności odmowy przedłużenia terminu na dokonanie uzupełnień braków wniosku. Sąd podziela stanowisko Agencji. W ocenie Sądu organ prawidłowo w rozpatrywanej sprawie zastosował przepisy rozporządzenia oraz ustawy o zasadach wspierania rozwoju obszarów wiejskich. Brak jest podstaw do uznania zasadności zarzutów podnoszonych w skardze oraz w piśmie procesowym. Przede wszystkim należy zauważyć, że skarżąca na etapie weryfikacji jej wniosku prawidłowo była wzywana – zgodnie z 18 ust. 3 i 4 pkt 2 rozporządzenia - do uzupełnienia braków we wniosku. W pierwszym wezwaniu z 2 grudnia 2013 r. pouczono skarżącą, że w razie nie dokonania żadnych poprawek we wniosku w terminie 21 dni nastąpi odmowa przyznania pomocy. Również w drugim wezwaniu z 24 stycznia 2014 r. prawidłowo pouczono skarżącą o następstwie nieuzupełnienia wniosku. W tej sytuacji skarżąca nie może skutecznie wywodzić, opierając się na treści powyższych pouczeń, naruszenia przez organ art. 21 ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, który obliguje organ do stania na straży praworządności oraz udzielania stronom na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania. Oceny Sądu w powyższym zakresie nie zmienia poinformowanie skarżącej przez organ o instytucji przedłużenia terminu dla dokonania określonej czynności, opartej na przepisie § 21 rozporządzenia, który stanowi, że Agencja, na uzasadnioną prośbę wnioskodawcy, może wyrazić zgodę na przedłużenie terminu wykonania przez wnioskodawcę określonej czynności w toku postępowania w sprawie przyznania pomocy, przy czym przedłużenie terminów nie może przekroczyć łącznie 30 dni. Z treści informacji organu zawartej w wezwaniach do uzupełnienia braków wniosku nie wynika w żaden sposób by złożenie wniosku w trybie § 21 rozporządzenia (nawet w terminie otwartym do uzupełnienia braków) wywoływało skutek w postaci każdorazowego uwzględnienia takiego wniosku i tym samym zwolnienia skarżącej z następstwa nieuzupełnienia wniosku w termie zakreślonym wezwaniem. Poza tym, wbrew sugestiom skarżącej, organ nie był zobligowany do pouczenia skarżącej o możliwości odmownego rozpatrzenia jej wniosku o przedłużenie terminu, co wynika nie tylko z uznaniowego trybu rozpatrzenia takiego wniosku, lecz przede wszystkim z braku zgłoszenia przez skarżącą żądania w tym zakresie. W tej sytuacji, zdaniem Sądu, niezasadne jest wykazywanie przez skarżącą przyczynienia się organu do nieuzupełnienia przez skarżącą w wymaganym terminie braków wniosku, a tym samym do odmowy przyznania pomocy skarżącej. Zdaniem Sądu, prawidłowe jest stanowisko organu w zakresie odmowy przedłużenia skarżącej terminu na uzupełnienie wniosku. Przepis § 21 rozporządzenia nie zobowiązuje Agencji do przedłużenia terminu na każdy wniosek niezależnie od sposobu jego uzasadnienia. Agencja dostaje możliwość przedłużenia terminu na wniosek zainteresowanego w takich przypadkach gdy uzna podawane przez niego powody za uzasadniające takie przedłużenie. Tym samym na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wykazania zarówno samych przyczyn opóźnienia jak również przekonywującego uzasadnienia oraz wykazania jak te przyczyny wpływają na obiektywną konieczność przedłużenia terminu. Przypomnieć należy, że obowiązkiem skarżącej, zgodnie z art. 21 ust. 3 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, było przedstawienie dowodów co do okoliczności sprawy, przy czym to na skarżącej spoczywał ciężar udowodnienia faktu, z którego wywodziła skutki prawne. Przedłużenia terminu dla dokonania określonej czynności nie można więc było domniemywać. Organ orzekający, na skutek wyłączenia stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, nie miał obowiązku podejmowania działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy oraz wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, w tym także w odniesieniu do kwestii zasadności wniosku o przedłużenie terminu na uzupełnienie braków wniosku. Z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że skarżąca wnioskowała o przedłużenie terminu do uzupełnienia wniosku powołując się m. in. na własne przekonanie o braku szans na realizację projektu, co wiązało się z odległą pierwotnie pozycją wniosku na liście. Wskazała jednocześnie, że – po otrzymaniu wezwania – zintensyfikowała działania zmierzające do uzyskania pozwolenia na budowę, jednakże ma trudności w uzyskaniu map dla celów projektowych wynikające ze zmian organizacyjnych w urzędach. Zdaniem Sądu, uwzględniając datę złożenia wniosku w kwietniu 2013 r. oraz ogólną dostępność wymagań stawianym wnioskom, wynikających z rozporządzenia i instrukcji wypełniania wniosku, a także przeniesienie ciężaru dowodowego na skarżącą w zakresie dowodzenia faktów Agencja trafnie uznała, że wniosek o przywrócenie terminu nie został przez skarżącą należycie uzasadniony. Niezależnie od powyższego, opierając się na analizie powyższego wniosku skarżącej, należy stwierdzić, że przedłużenie terminu do uzupełnienia braków odnosi się do kwestii związanych z uzyskaniem ostatecznego pozwolenia na budowę obiektu, a nie pozostałych wskazanych braków wniosku. W świetle przedstawionych rozważań Sądu brak jest podstaw do przyjęcia, że odmowa przedłużenia skarżącej terminu na uzupełnienie braków wniosku jest wadliwa. Tym samym niezasadne są zarzuty skarżącej wskazujące na naruszenie przez Agencję § 21 rozporządzenia. Za chybione należy również uznać zarzuty dotyczące odmiennego traktowania innych podmiotów ubiegających się o pomoc w ramach tego samego działania. Sąd bada prawidłowość postępowania Agencji w tej konkretnej sprawie i rozstrzygnięcia podejmowane w innych sprawach nie mogą mieć na tę oceną żadnego wpływu. Reasumując, należy stwierdzić, że wobec nieuzupełnienia braków w terminie, pomimo dwukrotnego wezwania do ich uzupełnienia, Agencja stosownie do § 18 ust. 5 rozporządzenia prawidłowo odmówiła przyznania skarżącej wnioskowanej pomocy. W rozpoznawanej sprawie nie doszło do bezpodstawnej odmowy przyznania pomocy z naruszeniem art. 22 ust. 3 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, a organ wydając zaskarżone rozstrzygnięcie działał na podstawie i w granicach prawa. Sąd uznał zarzuty skargi za nieuzasadnione, nie stwierdził także w rozpatrywanej sprawie innego naruszenia prawa, uzasadniającego uwzględnienie skargi. W tym stanie rzeczy działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.