V SA/Wa 178/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Marek Krawczak po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2018 r. wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów (Obecnie Minister Inwestycji i Rozwoju) z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 28 lutego 2018 r. Skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonanie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu tego wniosku wskazała, że zaskarżona decyzja opiewa na wysoką wartość pieniężną (16.194 zł), a jej dochodzenie w postępowaniu egzekucyjnym może spowodować liczne, trudne do odwrócenia skutki. Chodzi tu o niemożliwość otrzymania przez Skarżącą promesy z banku podczas procedury rozpatrywania wniosku kredytowego, co w konsekwencji uniemożliwi funkcjonowanie prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Inną trudną do odwrócenia okolicznością jest niebezpieczeństwo wykluczenia Skarżącej jest niebezpieczeństwo wykluczenia jej z możliwości otrzymywania środków z programów dofinansowywanych z budżetu UE. Skarżąca podkreśliła przy tym, że prowadzona przez nią działalność gospodarcza opiera się głównie na realizacji projektów unijnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. zwanej dalej: "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazana instytucja ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w razie stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Tym samym rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej co oznacza, że wnioskodawca, dążąc do wstrzymania wykonania aktu, musi złożyć stosowny wniosek i uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych (por. postanowienie NSA z dnia 14 maja 2014 r., sygn. akt I OZ 363/14; orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić także należy, iż – co do zasady – nawet trudna sytuacja finansowa nie powoduje sama przez się ziszczenia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, określonych w omawianym przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. W orzecznictwie przyjmuje się bowiem, że wstrzymanie wykonania decyzji uzasadniać mogą tylko konkretne okoliczności, będące wynikiem wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na aktualną sytuację majątkową strony, powodujące znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Innymi słowy strona musi wykazać, że w powiązaniu z jej sytuacją majątkową, wykonanie decyzji spowoduje znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki z powodu wystąpienia tych konkretnych okoliczności. Jeżeli uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu sprowadza się – tak jak w niniejszej sprawie – do kwestii związanych z pogorszeniem sytuacji finansowej strony, to nie wystarczy tylko wskazanie, że sytuacja ta pogorszy się w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji, ale niezbędne jest jeszcze uprawdopodobnienie, że brak zastosowania ochrony tymczasowej w tym konkretnym przypadku spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w sferze majątkowej wnioskującej strony (por. postanowienie NSA z dnia 3 listopada 2015 r o sygn. akt II GZ 651/15). Do takiego uprawdopodobnienia konieczne jest natomiast przedstawienie dokumentów źródłowych obrazujących aktualną sytuację finansowa wnioskodawcy. Podnieść należy, iż Skarżąca nie przedłożyła żadnych dokumentów np. w postaci wyciągu z rachunku bankowego, które uprawdopodabniałyby podnoszone we wniosku okoliczności. Sąd nie mógł zatem rzetelnie ustalić, czy obciążenie wynikające z zaskarżonej decyzji w wysokości 16.194 zł spowoduje po stronie Skarżącej skutki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd przypomina, że nawet fakt ewentualnego wyegzekwowania należności pieniężnej przed rozpoznaniem skargi i ewentualne jej uwzględnienie nie skutkuje nieodwracalnymi skutkami, bowiem w takim wypadku wskazana zaskarżoną decyzją należność zostanie Skarżącej zwrócona. Uszczuplenie stanu finansowego nie jest wystarczającą przesłanką wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji administracyjnej. Faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z zaskarżonej decyzji, nawet przy uwzględnieniu sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (zob. postanowienie NSA z dnia 17 września 2014 r., sygn. akt I OZ 737/14, LEX nr 1529107). Każda bowiem decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji można otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (por. postanowienie NSA z dnia 29 listopada 2013 r., sygn. akt II GZ 684/13, LEX nr 1432682). Skarżąca nie wykazała, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i na mocy art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 61 § 5 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.