V SA/Wa 1781/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Izabella Janson (spr.), Sędzia WSA - Beata Krajewska, Sędzia WSA - Barbara Mleczko - Jabłońska, Protokolant - Agnieszka Groszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2010 r. sprawy ze skargi Y. T. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia ... sierpnia 2009 r. nr ... w przedmiocie ustalenia kosztów wydalenia z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; oddala skargę. Komendant Placówki Straży Granicznej w T. w dniu ... października 2008 r. zwrócił się z wnioskiem do Wojewody ... o wydalenie obywatela Republiki ... – Y. T. - z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z uwagi na nielegalny pobyt i niezgodne z przepisami przekroczenie granicy w kierunku – do Polski. Decyzją z ... października 2008 r. nr ... Wojewoda ... orzekł o wydaleniu cudzoziemca z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie do dnia 14 października 2008 r. przez każde prawnie dozwolone przejście graniczne. Stwierdził ponadto, że wobec cudzoziemca nie zachodzą przesłanki do udzielenia zgody na pobyt tolerowany. Decyzją z ... października 2008 r. Nr ... Wojewoda ... orzekł o ustaleniu kosztów wydalenia strony w wysokości ... zł i obciążeniu nimi cudzoziemca oraz określeniu terminu uiszczenia kosztów nie później niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania decyzji. Decyzji tej został nadany rygor natychmiastowej wykonalności, a strona w dniu ... października 2008 r. (przed wydaniem decyzji) uiściła koszty wydalenia. Cudzoziemiec opuścił terytorium Polski w terminie określonym w decyzji Wojewody .... Orzekając w sprawie na skutek odwołania strony Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z ... sierpnia 2009 r. nr ... utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy odniósł się do argumentów podniesionych w odwołaniu oraz podał, że wobec zainteresowanego ma zastosowanie art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach [tj. Dz.U. z 2006 r. Nr 234, poz. 1694 z późn. zm.]. W skardze złożonej na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie cudzoziemiec wniósł o jej uchylenie w całości. Skarżący podniósł naruszenie następujących przepisów: 1. art. 11 ust. 4 w zw. z art. 10 ust. 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach poprzez stwierdzenie, że organ wydający decyzję w sprawie kosztów wydalenia cudzoziemca nie ma obowiązku pouczania go o sposobie i trybie jej zaskarżania w języku dlań zrozumiałym, podczas gdy obowiązek taki wynika z przepisów ustawy o cudzoziemcach i dotyczy każdej wydanej w tym zakresie decyzji, 2. niepouczenie cudzoziemca w decyzji o ustaleniu kosztów wydalenia w języku dlań zrozumiałym o zasadach i trybie postępowania oraz o przysługujących mu prawach i ciążących na nim obowiązkach, 3. art. 7, art. 9, art. 10 § 1, art. 79 § 2 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie czynnego udziału w postępowaniu w sytuacji, gdy wnioskodawca nie posługuje się językiem polskim ani rosyjskim, wszystkie czynności zostały przeprowadzone pod nieobecność tłumacza, a doręczone skarżącemu dokumentu sporządzono w języku polskim. 4. art. 7, art. 8, art. 10 § 1, art. 75§ 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 79 § 2 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych złożonych przez pełnomocnika skarżącego z uwagi na fakt, iż wpłynęły do organu po wydaniu przedmiotowej decyzji w sytuacji, gdy decyzja została wydana ... sierpnia 2009 r. zaś wnioski dowodowe zostały złożone w dniu 17 sierpnia 2009 r. a więc przed wydaniem ostatecznej decyzji, 5. art. 77 § 2 k.p.a. poprzez odmowę uwzględnienia wniosków dowodowych złożonych w piśmie skarżącego w dniu 17 sierpnia 2009 r. w formie niezgodnej z przepisami postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy właściwą formą negatywnego stanowiska powinno być wydanie postanowienia, 6. art. 7, art. 77, art. 11, art. 107 § 3 k.p.a. przez wydanie decyzji wewnętrznie sprzecznej zawierającej jednocześnie stwierdzenie, iż strona otrzymała pouczenie wymagane przepisami prawa w zakresie możliwości i sposobu zaskarżenia, a następnie zaprzeczenie temu faktowi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Uprawnienia Sądu określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Oceniając wniesioną skargę w powyższym kontekście - w ocenie Sądu - zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Stanowiący podstawę prawną decyzji organu odwoławczego art. 96 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach z dnia 13 czerwca 2003 r. w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji przez organ I instancji jednoznacznie stwierdza, iż koszty wydalenia cudzoziemca z wyłączeniem przypadków, o których mowa w ust. 2-3, ponosi cudzoziemiec. W ocenie Sądu organ prawidłowo orzekł o ustaleniu kosztów wydalenia strony, gdyż wydanie tej decyzji jest konsekwencją wydania rozstrzygnięcia o wydaleniu cudzoziemca z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 11 ust. 4 w zw. z art. 10 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach [tj. Dz.U. z 2006 r. Nr 234 poz. 1694 z późn. zm.] należy stwierdzić, że skarżący w dniu zatrzymania własnoręcznym podpisem potwierdził fakt pouczenia go w języku rosyjskim o zasadach i trybie postępowania oraz o przysługujących mu prawach i ciążących na nim obowiązkach. Okoliczności sprawy zostały utrwalone w protokole przesłuchania strony, a dokument przesłuchania sporządzony był w obecności tłumacza. Na etapie prowadzonych czynności cudzoziemiec nie podnosił zastrzeżeń co do znajomości języka rosyjskiego, a nawet udzielał odpowiedzi na zadawane przez tłumacza pytania, a następnie podpisał protokół na każdej z jego stron. Wzruszenia zaskarżonej decyzji nie uzasadnia również zarzut naruszenia art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. Należy bowiem podkreślić, iż analiza akt sprawy wskazuje, iż postępowanie organów orzekających było prawidłowe. Organy obydwóch instancji zbadały wnikliwie wszystkie okoliczności sprawy, poczyniły prawidłowe ustalenia faktyczne, dokonały oceny wyjaśnień złożonych przez stronę skarżącą, co znalazło wyraz w obszernym uzasadnieniu faktycznym i prawnym ich decyzji. Odnośnie do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Sąd wskazuje, że nie jest on zasadny - pełnomocnik skarżącego pismem datowanym na 9 czerwca 2009 r. został poinformowany o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz złożenia oświadczenia. Również zarzut dotyczący naruszenia art. 75 § 1 k.p.a., art. 78 § 1 k.p.a. i art. 79 § 2 k.p.a. jest niezasadny, bo z natury rzeczy organ nie mógł był uwzględnić wniosków dowodowych, o których powziął wiadomość po wydaniu decyzji. Decyzje wydane w przedmiotowym postępowaniu miały charakter związany, co jednoznacznie wynika z art. 96 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, a zatem inna treść rozstrzygnięcia w bieżącym stanie faktycznym musiałaby skutkować jego wyeliminowaniem z obrotu prawnego. Biorąc powyższe pod uwagę i działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji. ----------------------- 1