V SA/Wa 1790/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Krystyna Madalińska - Urbaniak (spr.), Sędzia NSA - Małgorzata Dałkowska - Szary, Sędzia WSA - Barbara Mleczko - Jabłońska, Protokolant - Izabela Wrembel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lutego 2009 r. sprawy ze skargi A. G. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia ... maja 2008 r. nr ... w przedmiocie retrospektywnego zaksięgowania kwoty długu celnego; oddala skargę; W dniu ... maja 2004r.działająca w imieniu E. Spółki z o.o. w P. ( obecnie A. Spółka z o.o. w G. ) Agencja Celna R. zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu na formularzu SAD nr ... towar w postaci ... o wadze netto ... kg, ... o wadze netto ... kg oraz ... o wadze ... kg. Zgłaszający zadeklarował stawkę celną 0 %. Organ celny przyjął ww. zgłoszenie celne i objął przedmiotowy towar procedurą dopuszczenia do obrotu. Postanowieniem Nr ... z dnia ...09.2006r. Naczelnik Urzędu Celnego ... w W. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia czy w ww. zgłoszeniu celnym prawidłowo określona została kwota długu celnego oraz kwota podatku VAT, zaś w dniu ...04.2007r. wydał decyzję Nr ..., zgodnie z którą: - dokonał retrospektywnego zaksięgowania kwoty długu celnego w wysokości ... zł, - określił w prawidłowej wysokości kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w wysokości ... zł, - powiadomił dłużnika o retrospektywnym zaksięgowaniu ww. kwot, - zmienił zapisy w polu 47 (obliczanie opłat) zgłoszenia celnego Nr ... z dnia ....05.2004r., - zmienił zapisy w polu 37 (procedura) ww. zgłoszenia celnego, - poinformował dłużnika o wysokości kwot należności celnych wraz z odsetkami oraz podatku VAT, jakie winny być wpłacone w terminie ... dni od dnia doręczenia decyzji (powiadomienia o zaksięgowaniu). Od powyższej decyzji Strona złożyła odwołanie pismem z dnia ....05.2007r., wnosząc o jej uchylenie. W wyniku rozpatrzenia odwołania w dniu ...05.2008r. Dyrektor Izby Celnej w W. wydał decyzję Nr ..., którą uchylił zaskarżoną decyzję organu celnego l instancji w części dotyczącej zmiany danych zawartych w polu 37 zgłoszenia celnego i orzekł, że w polu 37 ww. zgłoszenia celnego prawidłowo wpisano symbol procedury tj. .... W pozostałej części decyzja organu celnego l instancji pozostała w mocy. W uzasadnieniu decyzji Dyrektor wskazał, że zgodnie z art. 78 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, po zwolnieniu towarów organy celne mogą z urzędu lub na wniosek zgłaszającego dokonać zmian w zgłoszeniu zgodnie z przepisem art. 5 ust.1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 60/2004 z dnia 14.01.2004r. ustanawiającego środki przejściowe w sektorze cukru w następstwie przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji, towary objęte między innymi kodem CN 2009, które przed dniem 1 maja 2004r. znajdowały się w swobodnym obrocie na terenie Wspólnoty ( były w swobodnym obrocie w jednym z krajów dotychczasowej Piętnastki) lub w jednym z nowych państw członkowskich i które w dniu 1 maja 2004r. były czasowo składowane, albo objęte gospodarczą procedurą celną lub procedurą tranzytu lub wywozu albo składowane były wolnym obszarze celnym lub składzie wolnocłowym – w przypadku zgłoszenia ich do procedury dopuszczenia do obrotu po dniu ....04.2004r. podlegały należnościom celnym przywozowym według stawki erga omnes, obowiązującej w dniu dopuszczenia tych towarów do obrotu. Jednakże w przypadku wywozu ww. towarów z jednego z krajów Piętnastki przed rozszerzeniem Wspólnoty, pobór wymaganych należności obliczonych według stawki erga omnes następował tylko wtedy, gdy importer nie przedstawił dowodu potwierdzającego, że nie ubiegano się o refundację wywozową tych produktów w kraju wywozu. Na żądanie importera, eksporter podejmuje działania w celu uzyskania potwierdzenia od właściwego organu na zgłoszeniu wywozowym, że nie ubiegano się o refundację wywozową odnośnie tych produktów w kraju wywozu. W związku z tym, iż w niniejszej sprawie dopuszczony został do obrotu towar o kodzie CN 2009 wymieniony w art. 5 ust.1 ww. rozporządzenia Komisji (WE) 60/2004, pismem z dnia 19.02.2007r. wezwano importera towaru do przedłożenia dowodu, iż włoska firma I. nie ubiegała się o refundację wywozową w kraju wywozu towarów określonych w fakturze Nr ... z dnia ...04.2004r. W odpowiedzi na powyższe wezwanie Strona nadesłała faxem SAD eksportowy kraju wywozu przedmiotowego towaru. Jednak , w ocenie Dyrektora, na dokumencie tym brak było potwierdzenia właściwego organu, iż nie ubiegano się o refundację wywozową odnośnie ujętych w nim towarów w kraju wywozu. Również dołączone do odwołania oświadczenie eksportera, iż nie ubiegał się o dopłatę eksportową w kraju pochodzenia towaru , nie spełnia – w ocenie organu odwoławczego - warunków określonych w art. 5 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 60/2004, bowiem nie stanowi potwierdzenia właściwego organu na zgłoszeniu wywozowym, iż nie ubiegano się o refundacje wywozowa odnośnie powyższych produktów w kraju wywozu. Wobec powyższego Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że w przedmiotowej sprawie zasadnie wymierzono należności celne przywozowe . Dalej organ wskazał, że zgodnie z 220 WKC w zw. z art. 51 ustawy Prawo celne, jeżeli w wyniku kontroli zgłoszenia celnego i dołączonych do niego dokumentów ustalone zostanie, że kwota należności nie została zaksięgowana zgodnie z art. 218 i art.219 WKC lub została zaksięgowana kwota niższa od prawnie należnej, organ celny wydaje decyzję o retrospektywnym zaksięgowaniu kwoty należności . Zdaniem Dyrektora w zaskarżonej decyzji organu celnego l instancji błędnie dokonano zmiany danych zawartych w polu 37 zgłoszenia celnego Nr ... z dnia ....05.2004r. tj. kodu procedury 4000 na kod 4300. Zgodnie bowiem z obowiązującą "Instrukcją wypełniania i stosowania dokumentu SAD" kod 43 nie znajduje zastosowania w przypadku akcesji 10 nowych państw członkowskich, która miała miejsce w dniu 01.05.2004r. W chwili obecnej kod ten jest martwy. W skardze od powyższej decyzji A. Sp. z o.o. w G. wniosła o jej uchylenie w części utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji oraz uchylenie decyzji Naczelnika Urzędu Celnego ... w W. w części nie uchylonej decyzją organu II instancji. Nadto wniosła o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie : - art. 5 akapit 2 Rozporządzenia Komisji (WE) NK 60/2004 z dnia 14 stycznia 2004 r. ustanawiającego środki przejściowe w sektorze cukru w następstwie przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji (Dz.UrzUEL. z 2004r. nr 9 poz. 8) - art. 122, 187 § 1, art. 191, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 oraz art. 222 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. nr 8 poz. 60 ze zm.). W uzasadnieniu skargi Skarżąca wskazała, że z art. 5 Rozporządzenia nie wynika jaki dowód ma przedstawić importer na okoliczność, że nie ubiegał się o refundację w kraju wywozu. Zdaniem Skarżącej z przepisu wprost wynika, że może to być jakikolwiek dowód, a takowe zostały przedstawione. Dowód przedstawiony w zdaniu drugim wspomnianego przepisu, zdaniem Skarżącej, ma wyłącznie charakter pomocniczy, a nie decydujący. Ponadto niedopuszczalne jest uzależnianie prawa jednego podmiotu, od działania innego podmiotu. Spółka nie ma wpływu na działania włoskiego kontrahenta. Nie można zatem pozbawiać polskiego podatnika przysługującego mu prawa, z powodu opieszałości zagranicznego kontrahenta. Spółka wskazała też, że fakt, iż nie ubiegano się o refundację w kraju wywozu wynika z przedłożonej deklaracji wywozowej - gdyby eksporter złożył wniosek o refundację wywozową, wtedy drugiej części pola nr 37 eksporter winien wpisać kod E 41, podczas gdy w pozycji 37 wpisano kod procedury 10 00, natomiast w drugiej części pola wykorzystywanej dla szczegółowego określenia procedury wspólnotowej wpisano kod 1. Ponadto, zdaniem Skarżącej, organy celne działały z naruszeniem art. 187 § 1 Ordynacji, gdyż obowiązek przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego co do wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, spoczywa na organach i organy te powinny je zbadać, aż do uzyskania pewności co do istnienia określonego stanu faktycznego i prawnego. W omawianej sprawie organy wykonały jedną czynność zmierzającą do pełnego wyjaśnienia sprawy - było to wezwanie Spółki do złożenia stosownego dowodu. Spółka nie posiadając takiego dowodu złożyła inny dowód. Organy, pomijając go w postępowaniu, uznały ten dowód za nieważny. Same natomiast nie wykonały żadnych innych czynności zmierzających do uzyskania pewności co do istnienia określonego stanu faktycznego i prawnego. W sytuacji, kiedy Spółka przedstawiła dowód, który co najmniej uprawdopodabniał pewną okoliczność organy winny podjąć działania zmierzające do pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz.U. Nr 68 poz. 622 ze zm. ) , Rozporządzenia Komisji (WE) nr 60/2004 z dnia 14 stycznia 2004 r. (Dz.U.UE. 04.9.8), ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (jednolity tekst Dz.U. z 2001 r. nr 75 poz. 801 ze zm.) oraz w oparciu o akta sprawy zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Podstawową kontrowersję między stronami stanowi interpretacja zapisów art. 5 ust. 1 akapit 2 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 60/2004. Zgodnie z jego brzmieniem należności celnych przywozowych nie stosuje się do produktów o kodach m.in. 2009, jeśli importer przedstawi dowód, że nie ubiegał się o refundacje wywozowe . Na żądanie importera, eksporter podejmie działania w celu uzyskania potwierdzenia od właściwego organu za zgłoszeniu wywozowym , że nie ubiegano się o refundacje wywozową odnośnie tych produktów w kraju wywozu. Zdaniem Sądu przepis powyższy można rozumieć tylko tak, że pierwsze z zacytowanych zdań mówi na kim spoczywa obowiązek przedstawienia dowodu, nie można z niego wywodzić natomiast jaki ma to być dowód i twierdzić, że polskie prawo nie limituje dowodów i wobec tego może to być jakikolwiek dowód. O tym jaki to ma być dowód mówi drugie z przytoczonych zdań art. 5 Rozporządzenia – ma to być wyłącznie potwierdzenie właściwego organu na zgłoszeniu wywozowym. Takie znaczenie powyższych unormowań staje się jeszcze bardziej widoczne, gdy sięgnie się po wersję angielską Rozporządzenia ( pierwsze z zacytowanych zdań zostało niedokładnie przetłumaczone i sens zdania został wypaczony) : "...". Dosłowne tłumaczenie tego zdania brzmi :" ...". W ocenie Sądu wykładnia art. 5 Rozporządzenia zaprezentowana w skardze pozbawia jakiegokolwiek sensu zdanie drugie. Jeśli mógłby to być jakikolwiek dowód to po co byłoby ono w ogóle wpisane do treści w/w aktu prawnego? Poza tym należy pamiętać, że prawo celne zazwyczaj, dla uzyskania specjalnego traktowania towarów, stawia sztywne wymagania co do formy dokumentów na podstawie których można ten przywilej uzyskać. Tak jest i w tym przypadku. Zastosowana konstrukcja zwalnia organ celny od inicjatywy w prowadzeniu postępowania dowodowego i w szczególności od obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Wobec tego za nietrafne należy uznać zarzuty naruszenia art. 122, 187 § 1, 191 oraz 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej. W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, gdyż zarówno argumentacja skargi jak i analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, że mogłyby one mieć wpływ na podjęte rozstrzygnięcie. Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało oddalić skargę jako niezasadną.