V SA/Wa 1792/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Mirosława Pindelska (spr.), Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Protokolant specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 czerwca 2011r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia ... kwietnia 2010 r. nr ... w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy i odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydalenia z terytorium RP wobec braku przesłanek do udzielenia zgody na pobyt tolerowany; oddala skargę Obywatel F., deklarujący narodowość c. A. B. (zwany dalej: skarżącym) wnioskiem z marca 2008 r. wystąpił do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców o nadanie statusu uchodźcy na terytorium RP. W jego uzasadnieniu jako przyczynę przyjazdu do Polski oświadczył, że cyt. "...". Rozpatrując powyższy wniosek, decyzją z ... grudnia 2009 r. nr ...Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców odmówił skarżącemu nadania statusu uchodźcy, udzielenia ochrony uzupełniającej oraz orzekł o jego wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany. Z przeprowadzonego w sprawie postępowania wyjaśniającego organ ustalił, iż skarżący wyjechał z kraju pochodzenia w sposób legalny w marcu 2008 r. Nie zadeklarował przynależności do żadnej partii politycznej, bądź innej organizacji. Nie brał również udziału w działaniach wojennych, nie był zatrzymywany, aresztowany, ani skazany wyrokiem sądu. Od urodzenia do wyjazdu z C. do miejscowości K. (F.) w 2005 r., mieszkał w miejscowości A. K. opuścił po ok. trzech latach pobytu skąd wyjechał do Polski. Oświadczył również, że podczas pobytu na terytorium R. został w 2005 r. zatrzymany przez żołnierzy r. Był bity, torturowany prądem i zmuszany do przyznania się, że uczestniczył w napadzie na prokuratora. Jak dalej oświadczył, po ok. ... dniach przetrzymywania został przekazany "...", którzy go wypuścili. Po odbytym zatrzymaniu skarżący ponownie wyjechał do m. K., gdzie od ... r. przebywa jego brat. Dodał, że po roku od wyjazdu ponownie był szukany do momentu zatrzymania innego sprawcy zamachu. W trakcie przesłuchania na pytanie o przyczyny wyjazdu z kraju pochodzenia w roku 2008 do Polski oświadczył, że struktury siłowe jeszcze kilkakrotnie przychodziły do jego rodziców i wypytywały ich o miejsce jego pobytu, które to zdarzenie ostatni raz miało miejsce w marcu 2008 r. Wyrażając obawę przed powrotem do kraju pochodzenia skarżący oświadczył, że cyt: "...". Odnosząc się do powyższego oraz mając na uwadze treść art. 13 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP (Dz.U. z 2003 r., nr 128, poz. 1176 z późn. zm. – dalej: ustawa o ochronie) Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców stwierdził, iż skarżący nie wykazał faktów, czy okoliczności, które mogłyby uzasadniać jego obawę przed indywidualnym prześladowaniem. Władze państwowe ani też inne podmioty nie podejmowały wobec niego działań krzywdzących na tle jego rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej, czy poglądów politycznych. Opisane natomiast wydarzenie dotyczące jego zatrzymania w charakterze podejrzanego o udział w zamachu na przedstawiciela władzy było, w ocenie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, jedynie skutkiem trwającego wówczas konfliktu r., w ramach którego skarżący stał się ofiarą niestabilnej sytuacji w republice i związanego z tym bezprawia r. i c. struktur siłowych. Organ rozpatrujący sprawę zwrócił nadto uwagę, iż skarżący nie wykorzystał wszystkich możliwych szczebli dochodzenia swoim praw m.in. nie składając skarg na bezprawne działania struktur państwowych do różnych instytucji w swoim kraju. Nie bez znaczenia jest również, w ocenie organu, wyjazd skarżącego z kraju pochodzenia w marciu 2008 r. tj. po upływie prawie trzech lat od opisanych przez niego wydarzeń. Odnosząc się tym samym do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organ stwierdził, iż przedstawione w nich wydarzenia nie można uznać za prześladowanie w rozumieniu art. 13 ust. 3 pkt 1 i 2 powyższej ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP bowiem władze kraju pochodzenia, ani też inne podmioty, nie prowadziły wobec skarżącego żadnych działań, które spełniałyby kryteria wskazane w przytoczonej ustawie. W tych okolicznościach sprawy Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców przyjął, iż skarżący nie wykazał, aby w jego przypadku istniały okoliczności czyniące prawdopodobnym podjęcie przez władze r., bądź też inne podmioty w kraju pochodzenia, działań o charakterze prześladowania. Odnosząc się do zeznań skarżącego Szef Urzędu stwierdził również, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi okoliczność uzasadniająca udzielenie mu ochrony uzupełniającej, o której mowa w art. 15 ustawy o ochronie bowiem brak jest podstaw aby sądzić, że istnieje rzeczywiste ryzyko doznania przez skarżącego poważnej krzywdy przez orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji. Również ustalenia poczynione w przedmiocie obawy skarżącego przed prześladowaniem w regionie jego zamieszkania nie potwierdzają aby skarżący po powrocie do R. został zatrzymany i w konsekwencji poddany torturom, nieludzkiemu czy poniżającemu traktowaniu albo karaniu. Skarżący nie dowiódł również, iż jest osobą poszukiwaną przez władze r. lub też stanowi obiekt zainteresowania. Stan faktyczny sprawy nie uzasadnia także, aby w stosunku do skarżącego miał zastosowanie art. 97 ust. 1 pkt 1 lub 1a w/w ustawy uzasadniający udzielenie skarżącemu zgody na pobyt tolerowany. Dla uznania istnienia przesłanek zgodnie z w/w kryteriami, niezbędne są poważne podstawy do stwierdzenia, że w stosunku do osoby, o którą chodzi znajdzie się w sytuacji rzeczywistego ryzyka wystąpienia wymienionych w cytowanym artykule zagrożeń w kraju, do którego ma być wydana lub ma wrócić. W wyniku rozpatrzenia odwołania od powyższej decyzji z ... grudnia 2009 r. Rada do Spraw Uchodźców wydała decyzję nr ... z ... kwietnia 2010 r., na podstawie której utrzymała w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W jej uzasadnieniu Rada do Spraw Uchodźców w pełni podzieliła stanowisko Szefa Urzędu, wyrażone w zaskarżonej decyzji uznając jednocześnie za słuszne ustalenia powzięte przez organ I instancji, które doprowadziły do opinii wyrażonej przez organ w decyzji z dnia ... grudnia 2009 r., iż skarżący nie był prześladowany w kraju pochodzenia, jak również nie istnieją żadne podstawy mogące uprawdopodobnić doznawanie prześladowań po powrocie do kraju pochodzenia. Rada do Spraw Uchodźców zwróciła nadto uwagę, iż w R. dochodzi incydentalnie do prześladowań, jak również zabójstw politycznych, lecz są to działania skierowane przeciw osobom zaangażowanym aktywnie w życie polityczne i nie dotyczą ludności cywilnej nieprowadzącej aktywnego życia politycznego bądź społecznego. Konkludując organ odwoławczy wyraził przekonanie, że w oparciu o całokształt okoliczności dotyczących rozpatrywanego wniosku nie są w niniejszej sprawie spełnione ustawowe wymogi, niezbędne do udzielenia skarżącemu statusu uchodźcy, ochrony uzupełniającej czy zgody na pobyt tolerowany. W skardze na powyższą decyzję Rady do Spraw Uchodźców z ... kwietnia 2010 r. skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji zarzucając naruszenie: - art. 7, art. 77 oraz art. 107 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.00.98.1071 j.t.) – dalej: k.p.a., poprzez niedopełnienie ciążącego na organach administracji publicznej obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, a także wadliwe uzasadnienie faktyczne decyzji; - art. 44 ustawy o ochronie poprzez przyjęcie, że nie istnieje uzasadniona obawa przed prześladowaniem. W ocenie skarżącego organ odwoławczy rozpatrujący sprawę nie uzupełnił z własnej inicjatywy materiału dowodowego ale też nie ustosunkował się do przedstawionego w odwołaniu materiału faktograficznego obrazującego sytuację w kraju pochodzenia w momencie wnoszenia odwołania. W ocenie skarżącego ogólnodostępne źródła wskazują, iż osoby narodowości c. zamieszkujące inne obszary F. narażone są na wielopłaszczyznową dyskryminację. Forma prześladowania jakich doświadczył w kraju pochodzenia wynikała z jego narodowości, a jego sprawcami byli przedstawiciele struktur siłowych, stanowiących emanacje państwa co doprowadziło skarżącego do wniosku, iż jest on uchodźcą w rozumieniu art. 1A Konwencji Genewskiej dotyczącej statusu uchodźcy. Zarzucił również, że orzeczenie o wydaleniu go z terytorium RP zapadło w wyniku postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego w sposób niewyczerpujący. W odpowiedzi na skargę Rada do Spraw Uchodźców wniosła o oddalenie skargi podnosząc, iż zarzuty zawarte w skardze nie dają podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa. W piśmie procesowym z dnia ... czerwca 2011 r. skarżący działając na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej – p.p.s.a. wniósł o przeprowadzenie dowodu z dokumentu prywatnego na okoliczność potwierdzenia, że jego obawa przed prześladowaniem w razie powrotu do kraju pochodzenia jest zasadna. W tym celu do akt sprawy załączył dokument prywatny zawierający oświadczenie Z. U., obywatela F., potwierdzającego jego oraz skarżącego zatrzymanie przez funkcjonariuszy struktur siłowych C. Postanowieniem zawartym w protokole rozprawy z dnia 29 czerwca 2011 r. Sąd oddalił powyższy wniosek dowodowy skarżącego, zawarty w piśmie procesowym z dnia ... czerwca 2011 r., a rozpoznając wniosek organizacji społecznej z dnia ... września 2010 r. o dopuszczenie do udziału w postępowaniu, na podstawie art. 33 § 2 p.p.s.a., postanowieniem o odroczeniu rozprawy zawartym w protokole rozprawy z dnia 29 marca 2011 r. dopuścił do udziału w sprawie w charakterze uczestnika S. [...]. Uczestnik postępowania poparł skargę skarżącego. Podniósł ponadto, iż zaskarżona decyzja obarczona jest błędną interpretacją prawa materialnego, w postaci art. 1 A Konwencji Genewskiej w związku z art. 13 ustawy o ochronie oraz że w postępowaniu wyjaśniającym w sposób niewyczerpujący rozpoznano kwestię możliwości powrotu skarżącego do kraju pochodzenia oraz alternatywy ucieczki wewnętrznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. W myśl art. 13 ust. 1 ustawy o ochronie cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju. Wymienione przesłanki uznania cudzoziemca za uchodźcę nie zachodzą w sprawie niniejszej. Skarżący nie wykazał, aby był prześladowany z powodów określonych w ustawie lub aby mógł się obawiać takich prześladowań i aby z powodu żywionych obaw przed takimi właśnie prześladowaniami zmuszony był opuścić kraj pochodzenia. Należy przy tym podkreślić, że w świetle powołanego wyżej przepisu nadanie statusu uchodźcy warunkowane jest wykazaniem przez cudzoziemca, że żywi on "uzasadnioną obawę" przed prześladowaniem z określonych w ustawie powodów. W konsekwencji oznacza to, że osoba ubiegająca się o status uchodźcy winna w sposób nie budzący wątpliwości zasadność tej obawy wykazać. W tym względzie nie wystarcza jedynie subiektywne przekonanie, lecz obawa musi być w pewien sposób zobiektywizowana poprzez odniesienie jej do realiów występujących w kraju pochodzenia osoby ubiegającej się o nadanie jej statusu uchodźcy. Dopiero na tym tle można dokonać właściwej oceny, czy dana osoba ubiegająca się o status uchodźcy rzeczywiście może obawiać się prześladowań ze strony własnego państwa. Analizując pod tym kątem całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Sąd stwierdza, że ustalenia faktyczne dokonane w sprawie są prawidłowe. Organy działające w sprawie należycie przeanalizowały ten materiał faktyczny, wyciągnęły logiczne wnioski i orzekły zgodnie z obowiązującym prawem. Na materiał dowodowy w sprawie składają się przede wszystkim dwie wypowiedzi skarżącego. Jedna zawarta we wniosku o udzielenie statusu uchodźcy z ... marca 2008 r. i jego uzasadnieniu. Druga wypowiedź zawarta w protokole przesłuchania cudzoziemca z dnia ... września 2008 r. Uzupełnieniem tych wypowiedzi są materiały dotyczące kraju pochodzenia oraz sytuacji w C. szczegółowo wymienione w uzasadnieniu pierwszej decyzji, przyjęte do rozstrzygnięcia drugoinstancyjnego akceptującego i potwierdzającego ustalenie pierwszego postępowania. W tym jest również przyjęte stanowisko UNHCR z dnia ... kwietnia 2009 r. zgodnie z którym sytuacja w C. uległa znacznemu polepszeniu, nastąpiła ogólna poprawa sytuacji w sferze bezpieczeństwa dla mieszkańców P. Odnośnie oświadczeń cudzoziemca złożonych w trakcie procedury uchodźczej stwierdzić należy, że nie wykazał on faktów czy okoliczności, które mogły uzasadniać jego obawę przed indywidualnym prześladowaniem, co zasadnie doprowadziło organy obu instancji do wniosku, iż skarżący nie spełnia przesłanek warunkujących nadanie mu statusu uchodźcy. Zauważyć bowiem należy, co wynika z akt sprawy, że skarżący został w 2005 r. zatrzymany przez żołnierzy r. podczas którego zmuszany był przemocą do przyznania się do popełnienia przestępstwa związanego z zamachem na funkcjonariusza publicznego. Po podnoszonym zatrzymaniu i przetrzymywaniu przez ok. ... dni skarżący został przekazany c. służbom bezpieczeństwa a następnie zwolniony. Powyższe zdarzenie bez wątpienia ocenić należy jako bezprawne ze strony struktur siłowych jednak całokształt materiału dowodowego doprowadza do konstatacji, iż skarżący nie jest osobą pozostającą bezpośrednio, indywidualnie w zainteresowaniu c. lub federalnych służb bezpieczeństwa. Świadczy o tym fakt, iż skarżący nie brał nigdy żadnego udziału w działaniach wojennych, nie należał do żadnej partii bądź też organizacji, w której działalność jego osoby mogłaby być postrzegana za opozycyjną wobec władz kraju. Z jego oświadczeń zawartych w protokole przesłuchania świadka z ... września 2008 r. wynika również, że w grudniu 2007 r. legalnie uzyskał paszport zagraniczny oraz posługiwał się paszportem wewnętrznym z grudnia 2003 r. wydanym, przez a. R. Nie bez znaczenia jest także fakt, iż skarżący posługując się tzw. paszportem wewnętrznym, przeniósł się w roku 2005 do K., gdzie zamieszkiwał do opuszczenia F. (do 2008 r.), nie będąc w jakimkolwiek stopniu niepokojonym przez federalne służby bezpieczeństwa. Powyższe świadczy również o tym, że w przedmiotowej sprawie brak jest związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy tymi zdarzeniami a wyjazdem skarżącego z kraju pochodzenia, co nastąpiło w marcu 2008 r. Również załączone w toku postępowania zaświadczenie lekarskie świadczy o tym, że skarżący mógł legalnie podróżować po terenie R. i korzystać z opieki medycznej. Powyższe okoliczności, co zasadnie podniesiono w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji świadczą o tym, że zatrzymanie skarżącego było jedynie skutkiem trwającego wówczas konfliktu r., podczas którego stał on się jedynie ofiarą niestabilnej sytuacji w republice i związanego z tym bezprawia r. i c. struktur siłowych. Prawidłowo organy uznały, że incydent zatrzymania i przetrzymywania skarżącego przez r. żołnierzy w 2005 r. (lub funkcjonariuszy r. federalnych służb bezpieczeństwa) jest zdarzeniem ze sfery bezprawia ale jest zdarzeniem jednostkowym i nie wyczerpuje on znamion "prześladowania" z przyczyn w rozumieniu przepisów stosowanych w sprawie, w tym w Konwencji Genewskiej. Nie można zatem skutecznie stawiać zarzutu, iż organy wydając decyzje nie odniosły się do przesłanek z art. 44 ustawy o ochronie, czyli nie ustaliły, iż prześladowanie lub poważna krzywda nie będą się powtarzać. Ustalenia organu są stanowcze i wyraźne. Wynika z nich, że zdarzenie zatrzymania i przetrzymywania cudzoziemca miało miejsce w 2005 r. natomiast wyjazd z kraju pochodzenia nastąpił dopiero w 2008 r. Wyjazd ten pozostaje bez związku z tym zdarzeniem. Okoliczności te nie dały podstawy do uznania zaistnienia przesłanki prześladowania i uzasadnionej obawy przed prześladowaniem z art. 13 ustawy o ochronie z przyczyn tam wskazanych. Organ prawidłowo podniósł, w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowody i w kontekście rzeczywistej obawy przed prześladowanie, że obawą skarżącego mogą być trudności ekonomiczne, które nie stanowią jednak przesłanek do objęcia ochroną międzynarodową. W świetle wyjaśnień składanych przez skarżącego, organy obu instancji zasadnie przyjęły, iż władze państwowe nie podejmowały wobec niego działań krzywdzących na tle jego rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej, poglądów politycznych. Powyższe potwierdza również fakt wydania skarżącemu przez władze F. w 2007 r. paszportu zagranicznego i nie utrudnianie mu legalnego wyjazdu za granicę. Nie ma również przy tym znaczenia, że wyrobieniem paszportu zagranicznego zajmowali się rodzice skarżącego a on jedynie odebrał paszport od ojca na terytorium R. Wbrew zarzutom skargi decyzja pierwszoinstancyjna szczegółowo analizuje sytuacje w kraju pochodzenia cudzoziemca. Wynika z niej, że sytuacja się znacznie poprawiła w stosunku do lat ubiegłych, nastąpiła ogólna poprawa sytuacji w sferze bezpieczeństwa dla jej mieszkańców. Zakrojone na szeroką skalę akcje wojskowe zostały faktycznie zakończone, liczba starć zbrojnych wyraźnie się zmniejszyła w ostatnich latach i ogólnie zasięg oraz intensywność konfliktu zmalały. Nadto organ rozważył zasadnie, że gdyby nawet skarżący uważał, że sytuacja w C. jest dla niego nie do zniesienia, to mógłby zamieszkać w innej części terytorium kraju pochodzenia, którym jest dla cudzoziemca cała F. Powyższe okoliczności w pełni uzasadniają, w ocenie Sądu, iż skarżący nie spełnia warunków określonych w art. 13 ust. 1 ustawy o ochronie wobec czego nie można go uznać za uchodźcę w rozumieniu Konwencji Genewskiej, co w oparciu o treść art. 19 ust. 1 pkt 1 skutkuje odmową nadania statusu uchodźcy. W ocenie Sądu, za prawidłowe uznać należy również orzeczenie o odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej. Zgodnie z art. 15 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej cudzoziemcowi, który nie spełnia warunków do nadania statusu uchodźcy, udziela się ochrony uzupełniającej, w przypadku gdy powrót do kraju pochodzenia może narazić go na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez: 1) orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji, 2) tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie, 3) poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego - i ze względu na to ryzyko nie może lub nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia. Organy prawidłowo uznały, iż w stosunku do skarżącego nie mają zastosowania przesłanki wymienione w punktach 1 i 3 art. 15. Rozważając przesłankę wymienioną w art. 15 pkt 2 zasadnie wywiodły natomiast, iż brak jest podstaw do przyjęcia, iż skarżący ze względu na swoją zindywidualizowaną sytuację może być narażony na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie. Trafnie w tym zakresie również stwierdzono, że jeżeli skarżący uzna, że warunki życia w R. mu nie odpowiadają może podjąć próbę osiedlenia się w innej części F. Odnosząc się do przesłanek udzielenia zgody na pobyt tolerowany organ II instancji wskazał, iż zgodnie z art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Polski, jeżeli jego wydalenie mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 i 285 z późn. zm.). Mając zatem na względzie ustalenia dokonane w trakcie prowadzonego postępowania statusowego organ prawidłowo przyjął, iż skarżący nie uwiarygodnił, że ze względu na swoje działania byłby w konsekwencji wydalenia do C. narażony na ww. naruszenia praw człowieka. Na akceptację zasługuje również stanowisko, iż wydalenie cudzoziemca nie narusza jego prawa do poszanowania życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podzielił zarzutów dotyczących naruszenia art. 7, art. 77 oraz art. 107 § 3 k.p.a., uznając, że sprawa została rozpatrzona z dużą wnikliwością, materiał został zebrany i przeanalizowany bardzo starannie i konfrontowany był z rzetelną i pogłębioną wiedzą o sytuacji osób pochodzących z P. Skarżący został w trakcie prowadzonego postępowania przesłuchany w języku r. W trakcie przesłuchania dokonano ustaleń niezbędnych w postępowaniu o nadanie statusu uchodźcy. Przedstawione w trakcie wywiadu okoliczności, istotne z punktu widzenia prawidłowości wydawanego rozstrzygnięcia, zostały skonfrontowane następnie z całością zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Z uwagi na powyższe Sąd, działając na podstawie art. 106 p.p.s.a. oddalił wniosek skarżącego z ... czerwca 2011 r. o przeprowadzenie dowodu z dokumentu prywatnego bowiem okoliczność w nim podnoszona była analizowana przez organy obu instancji wobec czego nie ma wpływu na przebieg niniejszego postępowania. W ocenie Sądu, decyzje w niniejszej sprawie, wbrew zarzutom skargi, wydane zostały na podstawie prawidłowo zebranego materiału dowodowego, który uzasadnia oceny i rozstrzygnięcia orzekających w sprawie organów i nietrafne są zarzuty skargi naruszenia powinności wyczerpującego zebrania dowodów i dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz zasady prawdy obiektywnej. Analizując prowadzone, w wyniku złożenia w sprawie odwołanie, przez Radę do Spraw Uchodźców postępowanie odwoławcze stwierdzić również należy, iż dokonana na jego podstawie ponowna ocena zgromadzonego materiału dowodowego dowodzi prawidłowym jego przebiegiem. Z tych względów i na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.