V SA/Wa 1793/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Piotr Kraczowski, Sędzia NSA - Ewa Wrzesińska – Jóźków (spr.), Sędzia WSA - Joanna Zabłocka, Protokolant st. sekr. sąd. - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi D. K. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych w pomniejszonej wysokości 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] na rzecz D. K. kwotę 715 zł (siedemset piętnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z [...] maja 2010 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] (dalej: Dyrektor Oddziału) utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] (dalej: Kierownik Biura) z [...] listopada 2009 r. o przyznaniu płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych w pomniejszonej wysokości. Organ oparł swoje rozstrzygnięcie na następującym stanie faktycznym: Wnioskiem z 7 maja 2009 r. D. K. wystąpił o przyznanie płatności na rok 2009. We wniosku wskazał działki rolne A, B, C, D, E i F, w tym działki rolne, na których realizuje program rolnośrodowiskowy: A o deklarowanej powierzchni 1,17 ha oraz C o deklarowanej powierzchni 1,00 ha. W toku kontroli administracyjnej wniosku stwierdzono, że powierzchnia uprawniona do płatności rolnośrodowiskowej jest mniejsza niż zadeklarowana przez wnioskodawcę, wobec czego decyzją z [...] listopada 2009 r. o numerze [...] Kierownik Biura przyznał płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych w łącznej kwocie 672,60 zł. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż wnioskodawca zadeklarował łączną powierzchnię 2,17 ha działek rolnych A i C, natomiast przeprowadzona kontrola wykazała, iż powierzchnia stwierdzona wynosi 1,84 ha, co wynika z pomniejszenia powierzchni działki rolnej C z 1,00 ha do 0,67 ha. Organ zauważył, iż powierzchnia stwierdzona została ustalona w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 17 rozporządzenia Rady(WE) Nr 73/2009 z 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zamieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. WE L 30 z 31.01.2009 r. str. 16), dalej: rozporządzenie Nr 73/2009. Stwierdzenie nieprawidłowości nastąpiło w oparciu o pomiary powierzchni ewidencyjno–gospodarczej (PEG), odpowiadającej powierzchni użytkowanej rolniczo w ramach danej działki ewidencyjnej, wykonane na dostępnych w systemie informatycznym ARiMR zdjęciach obszarów zajmowanych przez działki rolne ujęte we wniosku producenta. W przypadku działki rolnej C z pierwotnie zadeklarowanej powierzchni 1,00 ha wykluczono na podstawie wykonanych pomiarów 0,33 ha, co stanowi 17,93 % powierzchni realizowanego pakietu K01b. Kierownik Biura powołał się na przepis art. 51 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz.U. L 141 z 30.4.2004, str. 18), dalej: rozporządzenie Nr 796/2004, zgodnie z którym, jeżeli obszar zadeklarowany we wniosku przekracza obszar stwierdzony, wysokość pomocy oblicza się na podstawie obszaru stwierdzonego pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy jeśli różnica ta przekracza 3% lub 2 ha, ale nie więcej niż 20% zatwierdzonego obszaru. Zdaniem organu, ponieważ różnica wynosiła 17,93% wysokość pomocy oblicza się na podstawie obszaru ustalonego (1,84 ha), pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy (0,66 ha) czyli 1,84 ha - 0,66 ha = 1,18ha powierzchni uwzględnionej w płatności. W odwołaniu z 17 grudnia 2009 r. D. K. oświadczył, iż na zadeklarowanej we wniosku działce rolnej C "są prowadzone uprawy na obszarze 1,00 ha i ta powierzchnia dotyczy także plonu ozimego". Podniósł ponadto, iż zdjęcia lotnicze, którymi posługuje się organ są nieaktualne i brak jest podstaw aby pomniejszać wysokość dopłat rolnośrodowiskowych. Zaskarżoną decyzją z [...] maja 2010 r. Dyrektor Oddziału utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura z [...] listopada 2009 r. W uzasadnieniu organ przedstwił ustalony w sprawie stan faktyczny oraz wskazał, iż beneficjent nie dochował zobowiązania dotyczącego realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt realizowanego na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 lipca 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 174, poz. 1809 ze zm.), bowiem powierzchnia użytków rolnych, na których jest realizowany program rolnośrodowiskowy, nie może ulec zwiększeniu lub zmniejszeniu (§ 5 ust. 1 rozporządzenia). Zdaniem Dyrektora Odziału, z przeprowadzonej wizualizacji wynika, że zadeklarowana działka ew. nr 407 (dz. C) pokryta jest drzewostanem, a jej powierzchnia referencyjna w systemie informacji geograficznej kwalifikowana do przyznania płatności wynosi 0,67 ha. Wskazał przy tym, iż weryfikacji danych zawartych we wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowych za 2009 rok dokonano na podstawie ortofotomapy – tj. mapy utworzonej ze zdjęć lotniczych lub zobrazowań satelitarnych, przetworzonej kartometrycznie (transformowana za pomocą rzutu prostokątnego), pozbawionej zniekształceń geometrycznych, z dołączonymi elementami typowymi dla map wektorowych (siatką kartograficzną, podziałką i innymi elementami legendy mapy) oraz uwzględniającej hipsometrię – przedstawiającej obraz kwestionowanych działek na dzień 15.08.2004 r. Jednocześnie organ podniósł, iż na załączniku graficznym dołączonym do wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich za 2009 rok, dotyczącym działki ewidencyjnej nr 407, zarys granic uprawy oznaczonej C nakreślony przez beneficjenta odpowiada zarysowi powierzchni kwalifikowanej PEG, która wynosi 0,67ha. W ocenie organu odwoławczego, ustalona powierzchnia ewidencyjno-gospodarcza dla działki ewidencyjnej nr 407 równa 0,67 ha jest zgodna z wynikiem pomiaru powierzchni tej działki według granic uprawy C ustalonych na podstawie szkicu przebiegu granic upraw oznaczonych przez beneficjenta na załączniku graficznym stanowiącym obligatoryjny załącznik do złożonego wniosku o przyznanie płatności bezpośrednichdo gruntów rolnych. Dyrektor Oddziału podał, że powierzchnia spełniająca wymogi ustalona w oparciu o system informacji geograficznej wyniosła łącznie 1,84 ha, a zatem różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną a stwierdzoną wyniosła (2,17ha - 1,84ha) /1,84ha x 100% = 17,93%. Reasumując powierzchnia realizacji pakietu kwalifikowana do przyznania płatności wyniosła 1,84ha -(2x0,33 ha) = 1,18ha. W końcowej części uzasadnienia organ odwoławczy stwierdził, że rozstrzygnięcie wydane przez Kierownika Biura było prawidłowe i nastąpiło w oparciu o przepisy prawa oraz posiadany materiał dowodowy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie D. K. wniósł o unieważnienie decyzji Dyrektora Oddziału z [...] maja 2010 r. W uzasadnieniu skargi podniósł, iż ustalenia dokonane przez organy według ortofotomapy na dzień 15.08.2004 r. nie są dla niego wiążące, ponieważ w 2004 r. nie składał wniosku o dopłaty dotyczące działki ewidencyjnej nr 407, czyli działki rolnej oznaczanej w późniejszych latach literą C. Zarówno wnioski, jak też program rolnośrodowiskowy dotyczący również działki C, były składane dopiero po usunięciu zakrzaczeń widocznych na zdjęciu lotniczym w latach następnych. Skarżacy podniósł, iż od 2005 r. składa systematycznie wnioski o dopłaty, gdyż faktycznie użytkowany jest obszar całej powierzchni działki C czyli 10.000 m2 – 1 ha. Wyjaśnił przy tym, iż przed przystąpieniem Polski do Unii Europejskiej gospodarowanie na tej działce nie było opłacalne i dlatego powstały tam zakrzaczenia. Po uruchomieniu dopłat, zaczęło się opłacać użytkowanie spornej działki w sposób rolny. Zwrócił również uwagę, iż cały czas za powyższy areał jest opłacany podatek rolny. W ocenie skarżacego, powoływanie się przez organy na przepisy unijne funkcjonujące przed wejściem Polski do struktur Unii (rozporządzenie Rady WE nr 1782/2003) jest kuriozalne. Skarżący zarzucił organom, iż nie podjęły ani jednej próby przeprowadzenia kontroli w terenie, mimo jego propozycji zawartych w odwołaniach. Wskazał, iż zdumiewające jest, że próbuje się obciążyć go następstwami niedochowania zobowiązań dotyczących realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych wynikających z opracowanego dla niego Planu Działalności Rolnośrodowiskowej na lata 2006-2011, podczas gdy plan ten był skrupulatnie realizowany. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 14 grudnia 2010 r. pełnomocnik skarżącego wyjaśnił do protokołu, iż 16 listopada 2007 r. przeprowadzono kompleksową kontrolę na miejscu, dotyczącą areału zgłoszonego do dopłat rolnych i stwierdzono, że działka nr C posiada powierzchnię 0,97ha kwalifikowaną do dopłat. Wskazał jednocześnie, że na dołączonej do wniosku kserokopii mapki, zadrzewione części działki nr C zostały oznaczone literką N, które to oznaczenie skarżący traktował jako "nieaktualne". Skarżący wyjaśnił ponadto, że dopłaty rolnośrodowiskowe do działki nr C otrzymywał od 2006 r., cały czas z uwzględnieniem powierzchni 1ha, zaś we wniosku skorygował na żądanie pracownika Agencji powierzchnię działki nr C ograniczając jej powierzchnię do 0,67 ha, bowiem powiedziano mu, że jeśli tego nie zrobi, przedłuży się czas jego rozpatrywania. Skarżący dodał, iż za rok 2010 otrzymał płatności w pełnej wysokości tzn. w stosunku do działki nr C uwzględniono powierzchnię 1 ha. Pełnomocnik organu wnosząc na rozprawie o oddalenie skargi stwierdził, że nie ma informacji na temat kontroli w 2007 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem, to znaczy ustalenia, czy organ orzekający w sprawie prawidłowo zinterpretował i zastosował przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. W przypadku stwierdzenia, iż w sprawie naruszono przepisy – czy to prawa materialnego, czy też postępowania – sąd uchyla zaskarżoną decyzję i zwraca sprawę do postępowania przed organem administracyjnym, właściwym do jej rozstrzygnięcia. Natomiast w żadnym razie sąd nie jest władny by samodzielnie rozstrzygnąć indywidualną sprawę w zastępstwie organu administracyjnego. Usunięcie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego może nastąpić, między innymi w przypadku, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu tej decyzji organ naruszył prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Z przepisu tego wynika, że Sąd obowiązany jest uchylić zaskarżoną decyzję w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania, jeżeli naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ustawa nie wymaga w tym przypadku, aby naruszenie przepisów postępowania miało wpływ na wynik sprawy. Wystarczy uznanie, że uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (por. A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, Kabat, M. Niezgódka - Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 337). Zatem Sąd może zastosować ten przepis w przypadku jednoznacznego stwierdzenia, że organ dopuścił się "innego naruszenia przepisów postępowania" i naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie taka sytuacja zachodzi. Warunki i tryb udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych określa rozporządzenie Rady Ministrów z 20 lipca 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 174, poz. 1809 ze zm.), dalej: rozporządzenie. Przewiduje ono w § 2 ust. 1, że płatność rolnośrodowiskowa jest udzielana producentowi rolnemu, który prowadzi działalność rolniczą w gospodarstwie rolnym o powierzchni wynoszącej co najmniej 1 ha użytków rolnych z zastrzeżeniem przyjęcia zobowiązań wskazanych w punktach od 1 do 4 tego przepisu, w szczególności zobowiązania realizacji określonego pakietu zgodnie z planem działalności rolnośrodowiskowej. Z kolei w § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia przyjęto, iż płatność rolnośrodowiskowa jest udzielana producentowi rolnemu do działek rolnych w rozumieniu przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, użytkowanych jako grunty orne, łąki lub pastwiska, a w przypadku pakietu, o którym mowa w § 1 ust. 2 pkt 2, użytkowanych również jako sady. Jednocześnie § 5 ust. 1 rozporządzenia stanowi, że powierzchnia użytków rolnych, na których jest realizowany program rolnośrodowiskowy, nie może ulec zwiększeniu lub zmniejszeniu, z wyłączeniem pakietu, o którym mowa w § 1 ust. 2 pkt 5, oraz z zastrzeżeniem ust. 2. Zgodnie natomiast z § 11 ust. 3 rozporządzenia, wniosek o przyznanie płatności składa się corocznie na formularzu udostępnianym przez Agencję. Mając na uwadze powyższe regulacje zaznaczyć należy, iż wysokość płatności uzależniona jest od zadeklarowanej przez producenta powierzchni gruntów rolnych, objętych planem działalności rolnośrodowiskowej. W myśl § 4 pkt 1 rozporządzenia plan działalności rolnośrodowiskowej, o którym mowa w § 2 ust. 1 pkt 2, powinien być opracowany przy udziale podmiotu prowadzącego działalność w zakresie sporządzania dokumentacji niezbędnej do uzyskania płatności rolnośrodowiskowej, zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. Nr 229, poz. 2273 ze zm.), co potwierdza podpis złożony przez ten podmiot na każdej stronie opracowanego planu. Zawyżenie zgłoszonej powierzchni gruntów zagrożone jest sankcjami przewidzianymi w prawie wspólnotowym. Przepis art. 51 ust. 1 rozporządzenie Nr 796/2004 przewiduje zmniejszenie płatności w przypadku przekroczenia powierzchni wnioskowanej. Jednocześnie w myśl art. 68 ust. 1 rozporządzenia Nr 796/2004 obniżki i wyłączenia, przewidziane w rozdziale 1, nie mają zastosowania w przypadku gdy rolnik złożył wniosek poprawny pod względem faktycznym lub gdy może wykazać, że nie jest winny nieprawidłowości. Stosownie do unormowań § 11 ust. 1 rozporządzenia, płatność rolnośrodowiskową przyznaje, zmniejsza i wstrzymuje, w drodze decyzji administracyjnej, kierownik biura powiatowego Agencji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę producenta rolnego. Konsekwentnie zatem, wydanie tego aktu musi być poprzedzone postępowaniem administracyjnym, które powinno być prowadzone zgodnie z przepisami ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) dalej: k.p.a. Przypomnieć należy, że organy administracji publicznej są zobligowane do prowadzenia postępowania w taki sposób, aby dokładnie wyjaśnić stan faktyczny sprawy i rozstrzygnąć sprawę w oparciu o cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, uwzględniając interes społeczny i słuszny interes strony. Jak już wyżej stwierdzono, zmniejszenie pomocy stosuje się, gdy rolnik zawyżył we wniosku deklarowaną powierzchnię gruntów rolnych, o ile było to działanie zawinione. Jest to więc zasadnicza okoliczność, która musi być bezspornie ustalona w toku postępowania administracyjnego. Ponadto podkreślenia wymaga, iż przyznanie płatności rolnosrodowiskowej w danym roku następuje wprawdzie na wniosek złożony zgodnie z § 11 ust. 5 rozporządzenia, jednakże w ramach realizacji określonego pakietu i zgodnie z indywidualnie opracowanym planem działalności rolnośrodowiskowej. Co więcej, powierzchnia użytków rolnych, na których jest realizowany program rolnośrodowiskowy, nie może ulec zwiększeniu lub zmniejszeniu (§ 5 ust. 1 rozporządzenia). Kwestia zawyżenia powierzchni gruntów rolnych deklarowanych przez skarżącego w rozpatrywanej sprawie jest sporna. Organy orzekające uznały, iż zadeklarowana powierzchnia działki rolnej C (łubin słodki wąskolistny) 1,00 ha, położonej na działce ewidencyjnej nr 407 została przez wnioskodawcę zawyżona. Swoje twierdzenia w tym zakresie oparły na oględzinach ortofotomapy przedstawiającej obraz kwestionowanych działek na dzień 15.08.2004 r. oraz porównaniu z załącznikiem graficznym dołączonym przez skarżącego do wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich za 2009 rok, dotyczącym działki ewidencyjnej nr 407. Na tej podstawie organy przyjęły, iż rzeczywista powierzchnia działki rolnej C, kwalifikująca się do wnioskowanych płatności wynosi 0,67 ha. Analizując zgromadzony w rozpatrywanej sprawie materiał dowodowy Sąd stwierdził, iż z akt administracyjnych nie wynika, aby organy ustaliły w sposób bezsporny rzeczywistą powierzchnię spornej działki rolnej skarżącego. W tym zakresie należy wskazać na następujące wątpliwości. Przede wszystkim w aktach administracyjnych znajduje się wniosek złożony przez skarżącego w dniu 7 maja 2009 r., do którego nie załączono żadnych załączników (rubryka nr IV wniosku) oraz zmiana do wniosku z dnia 17 czerwca 2009 r., złożona również bez załączników. W obu tych dokumentach wpisano działkę rolną C położoną na działce ewidencyjnej nr 407 o pow. 1,00 ha, przy czym w rubryce nr IX zmiany do wniosku, w sekcji "Uwagi wnioskodawcy" znajduje się wpis "0,67". Nie jest natomiast wiadome czego dotyczy ta uwaga i przez kogo została naniesiona (nie została parafowana). Na rozprawie w dniu 14 grudnia 2010 r. skarżący wyjaśnił wprawdzie, że skorygował na żądanie pracownika Agencji powierzchnię działki nr C ograniczając jej powierzchnię do 0,67 ha, bowiem powiedziano mu, że jeśli tego nie zrobi, przedłuży się czas jego rozpatrywania, jednakże nie znalazło to odzwierciedlenia w uzasadnieniach zarówno decyzji pierwszej, jak i drugiej instancji. Wręcz przeciwnie, z decyzji tych wynika, iż to organ dokonał pomniejszenia deklarowanej powierzchni działki rolnej C opierając się na analizie ortofotomapy. Brakuje również wyjaśnienia co do wykorzystania na potrzeby rozpoznawania wniosku o przyznanie płatności rolnośrodkowiskowej – załącznika graficznego w postaci zdjęcia działek ewidencyjnych (w tym działki nr 407), dołączonego do wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich za 2009 rok. Wskazać należy, iż przy wniosku oraz zmianie do wniosku nie została załączona żadna dokumentacja, co wynika z informacji o załącznikach (rubryki nr IV wniosku i zmiany do wniosku), zaś pełnomocnik skarżącego wyjaśnił na rozprawie, iż na dołączonej do wniosku kserokopii mapki, zadrzewione części działki nr C zostały oznaczone literką N, które to oznaczenie skarżący traktował jako "nieaktualne". Niezależnie od powyższego wskazać należy, iż ani z uzasadnienia decyzji ani z dołączonych do skargi akt administracyjnych sprawy nie wynika, iż organ analizował wniosek mając na uwadze to, iż został on złożony w ramach realizacji indywidualnego programu rolnośrodowiskowego. Wprawdzie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ przywołał treść § 5 ust. 1 rozporządzenia, jednakże nie wyjaśnił od kiedy wnioskodawca realizuje program rolnośrodowiskowy oraz jaka powierzchnia użytków rolnych została w nim przyjęta i zatwierdzona do przyznania dopłat. W tym zakresie podkreślić należy, iż do protokołu rozprawy skarżący złożył oświadczenia, iż dopłaty przyznawane były od 2006 r. do działki rolnej C o pow. 1,00 ha, co więcej za rok 2010 otrzymał płatności w pełnej wysokości tzn. w stosunku do działki nr C uwzględniono powierzchnię 1,00 ha. Na koniec podnieść również należy, co nie pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, że nie jest wiadome, czy organ przeprowadził kontrolę na miejscu, tj. na działce ewidencyjnej nr 407, skoro po kontroli administracyjnej powziął wątpliwości co do rzeczywistej powierzchni użytków kwalifikujących się do wnioskowanej płatności. Czynności kontrolne na miejscu nie zostały wskazane w uzasadnieniach decyzji, jak również brak jest dokumentów w tym zakresie w przedłożonych aktach administracyjnych. Natomiast pełnomocnik skarżącego złożył do protokołu rozprawy oświadczenie, iż w dniu 16 listopada 2007 r. przeprowadzono kompleksową kontrolę na miejscu, dotyczącą areału zgłoszonego do dopłat rolnych i stwierdzono, że działka nr C posiada powierzchnię 0,97ha kwalifikowaną do dopłat. Do tej okoliczności obecny na rozprawie pełnomocnik Dyrektora Oddziału nie umiał się ustosunkować. W tym miejscu przypomnieć należy, iż art. 28 ust. 1 rozporządzenia Nr 796/2004 wprowadza wymóg sporządzenia raportu z kontroli. Ponadto w punktach a - g tego przepisu określono jakie w szczególności dane należy wykazać w raporcie z kontroli na miejscu. Co więcej, z ust. 2 powołanego art. 28 wynika, iż rolnik może podpisać raport w celu zaświadczenia o swojej obecności przy kontroli oraz dodać do niego swoje spostrzeżenia. W przypadku wykrycia nieprawidłowości rolnik otrzymuje kopię raportu z przeprowadzonej kontroli. Na marginesie już tylko wskazać należy, iż analiza materiału sprawy nie daje również odpowiedzi na pytanie czy organy brały pod uwagę przepis art. 68 ust. 1 rozporządzenia Nr 796/2004, do czego były zobowiązane. Powyższe prowadzi do wniosku, iż ustalenia dokonane przez Kierownika Biura, a przyjęte przez Dyrektora Oddziału, nie wyjaśniają w sposób jednoznaczny, czy rzeczywiście wniosek zawiera błędne dane oraz czy ewentualne nieprawidłowości były zawinione. Wobec powyższego Sąd stwierdził, iż organ – wydając decyzję administracyjną – naruszył przepisy art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu, który mógł mieć istotne znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Rozpoznając ponownie sprawę Dyrektor Oddziału winien ustalić i przeanalizować stan faktyczny sprawy oraz wskazać bez żadnych wątpliwości jaki był rzeczywisty stan spornej działki, a co za tym idzie czy powierzchnia użytków rolnych, na których jest realizowany program rolnośrodowiskowy uległa zmniejszeniu. W tym zakresie organ winien ustosunkować się do twierdzeń o przeprowadzonej kontroli na miejscu oraz wykorzystać jej ustalenia. Dopiero wszechstronna analiza w pełni zgromadzonego materiału dowodowego pozwoli na podjęcie trafnej, znajdującej oparcie w obowiązujących przepisach decyzji administracyjnej. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja nie odpowiada prawu i uchylił ją na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. O kosztach orzeczona w oparciu o art. 200 p.p.s.a.