V SA/Wa 1804/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA - Irena Kudiura, , , po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. T. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 października 2005 r. Sygn. akt V SA/Wa 2108/05 w przedmiocie odrzucenia skargi o wznowienie postępowania sądowego; postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego S. T. wystąpił w dniu 11 maja 2006 r. ze skargą o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 października 2005 r. w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 2108/05 (w skardze błędnie podano sygnaturę V SA/Wa 2108/03)dotyczącej odrzucenia skargi o wznowienie postępowania sądowego w przedmiocie odmowy przyznania mu uprawnień kombatanckich. Pełnomocnik skarżącego jako podstawę wznowienia postępowania sądowego wskazał przepisy art. 271 pkt 2 i 273 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., wnosząc jednocześnie o wznowienie postępowania zakończonego ww. postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 października 2005r., i uchylenie tego postanowienia oraz merytoryczne rozpoznanie sprawy tj. zmianę wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 sierpnia 2001 w sprawie V SA 2917/00 - uwzględnienie skargi skarżącego złożonej na decyzję z dnia [...] lipca 2000r. Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych sygn. [...]. W uzasadnieniu pełnomocnik podniósł, iż w sprawie nie wyjaśniono szeregu wątpliwości, dlatego też dla potwierdzenia udziału skarżącego w zorganizowanych strukturach [...] zgłosił dowód z przesłuchania świadka. Wskazano, iż świadka tego, o istnieniu którego nic dotąd nie wiedział, skarżący spotkał w okolicznościach przypadkowych w kwietniu 2006r.,. Postanowieniem z dnia 14 listopada 2006r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zawiesił postępowanie sądowe ze względu na to, iż rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie uzależnione było od orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 2108/05 , co do której skarżący wniósł skargę o wznowienie postępowania. Pismem z dnia 4 kwietnia 2007r. skarżący uzupełnił skargę o wznowienie postępowania ,wskazując dodatkowo na rekomendację Związku [...] Zarządu Wojewódzkiego w C. z dnia [...] czerwca 1995 r., która zdaniem skarżącego nie była przedmiotem oceny zarówno Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego. Postanowieniem z dnia 12 czerwca 2007r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podjął zawieszone postępowanie. Mając powyższe na uwadze należy zauważyć, co następuje. Zgodnie z art. 280 § 1 p.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Pełnomocnik skarżącego jako podstawę do wznowienia wskazuje przepisy art. 271 pkt 2 i 273 § 2 p.p.s.a. Art. 271 pkt 2 p.p.s.a. stanowi, iż można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. W myśl art. 273 § 2 p.p.s.a. można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Przechodząc do badania terminowości skargi należy zauważyć, iż została ona wniesiona z zachowaniem terminu wskazanego w przepisie art. 277 i 278 p.p.s.a. Natomiast skarga nie opiera się na ustawowej podstawie do wznowienia mimo powołania w skardze ww. przepisów Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mianowicie pełnomocnik skarżącego powołał przepis art. 271 pkt 2 p.p.s.a., jednakże w żaden sposób nie wskazał na czym naruszenie to miałoby polegać. Odnosząc się do tej kwestii należy wskazać, iż najprawdopodobniej skarżącemu chodziło o pozbawienie możliwości obrony poprzez niejasne pouczenie skarżącego co do dalszego sposobu postępowania w sprawie - taki bowiem zarzut wskazywał pełnomocnik skarżącego w zażaleniu na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 maja 2006r., sygn. V SA/Wa 2108/05 co do sprawy, w której skarżący wnosi skargę o wznowienie. Odnosząc się do powyższego należy wskazać, iż zarzut ten był już przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego, który postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2007r., sygn. akt II OZ 306/07 oddalił zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 maja 2006r., sygn. V SA/Wa 2108/05 w przedmiocie odrzucenia zażalenia na postanowienie tego Sądu z dnia 15 grudnia 2005r w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu NSA wskazał, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo pouczył skarżącego o terminie i sposobie wniesienia środków zaskarżenia w ww. sprawie. Sąd wskazał, iż z art. 6 p.p.s.a. cyt. "wypływa wyłącznie obowiązek sądu udzielenia stronom wskazówek w zakresie podejmowania przez nie czynności procesowych i informowania o skutkach zaniechania takich czynności. Z uregulowania tego nie wynika natomiast obowiązek sądu zastępowania strony w jej działaniach". Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że mimo powołania istniejącej podstawy prawnej do wznowienia postępowania, Sąd ma zawsze obowiązek badać, czy wskazana podstawa ma w danej sprawie charakter rzeczywisty tj. czy zachodzi związek pomiędzy powołaną podstawą a treścią rozstrzygnięcia. Należy podnieść, iż jeśli na etapie badania dopuszczalności skargi brak takiego związku jest oczywisty, to bezprzedmiotowe jest dalsze badanie, poprzez wyznaczenie rozprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2006r., sygn. akt I GZ 6/06). Taka właśnie sytuacja zachodzi w przedmiotowej sprawie. Powoływany zarzut był już uprzednio badany przez NSA i nie stwierdzono jego naruszenia, w związku z tym należy bez wątpienia uznać, że prezentowana przez skarżącego podstawa prawna wznowienia wynikająca z art. 271 pkt 2 p.p.s.a., nie ma w przedmiotowej sprawie charakteru rzeczywistego. Odnosząc się natomiast do drugiej podstawy prawnej należy zauważyć, iż zgodnie z artykułem 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W związku z tym przed sądem administracyjnym nie można przeprowadzić dowodu z zeznań świadków. Taki dowód może być przeprowadzony tylko w postępowaniu administracyjnym, natomiast w postępowaniu sądowym można przeprowadzić tylko dowód z dokumentów i to tylko w przypadku, gdy są one niezbędne do wyjaśnienia sprawy i przeprowadzenie tego dowodu nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W związku z tym wskazana podstawa prawna dotycząca wykrycia nowego dowodu w rzeczywistości w przedmiotowej sprawie sądowej nie zachodzi, zatem nie mogłaby doprowadzić do wznowienia postępowania, z przyczyn wskazanych wyżej. Ponadto należy zauważyć, iż skarżący w piśmie procesowym z 4 kwietnia 2007r. kolejny raz powołał się na rekomendację Związku [...] Zarządu Wojewódzkiego w C. z dnia [...] czerwca 1995 r. Podkreślić trzeba, że kwestia rekomendacji poruszana była przez skarżącego już w sprawie V SA 2917/00, więc była znana Sądowi. Oceniona została również przez Sąd w sprawie V SA/Wa 2108/05. Nie jest więc nowym dowodem w sprawie - o jakim mowa jest w art. 273 § 2 p.p.s.a. W związku z tym powoływanie się na powyższą okoliczność nie może doprowadzić do wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie. Wobec powyższego należało stwierdzić, że skarga nie opiera się na ustawowych podstawach wznowienia, a brak ten stanowi o odrzuceniu skargi w myśl art. 280 § 1 cytowanej wyżej ustawy. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w postanowieniu.