V SA/Wa 1817/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Irena Jakubiec-Kudiura po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Województwa [...] na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2015 r. Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania z tytułu wpłat do budżetu państwa z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Województwo M. zawarło w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek podniesiono, że za wstrzymaniem decyzji przemawia sytuacja finansowa Województwa. W tym zakresie powołano się na kwartalne informacje o przebiegu realizacji Programu Postępowania Ostrożnościowego Województwa Mazowieckiego, a także sprawozdanie budżetowe za III kwartał 2014 r., które to dokumenty załączono do akt sprawy. W ocenie Województwa, zawarte w nich dane wskazują na brak możliwości dalszego ponoszenia wydatków związanych z wpłatami do budżetu państwa, bez konieczności zaciągania nowych kredytów, co ma istotne znaczenie dla możliwości wywiązywania się Województwa z zadań publicznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Sąd wydając orzeczenie dotyczące ochrony tymczasowej, opiera swoje rozstrzygnięcie zarówno na ocenie wniosku strony skarżącej, jak i materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, badając wystąpienie bądź też niewystąpienie przesłanek wstrzymania aktu, to jest niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Złożony w niniejszej sprawie wniosek zasługuje na uwzględnienie. Wskazać przede wszystkim trzeba, iż strona skarżąca – jako jednostka samorządu terytorialnego – jest specyficzną instytucją działającą na podstawie i w granicach określonych przepisami prawa, a jej swoboda w dysponowaniu środkami pieniężnymi jest znacznie ograniczona i odmienna niż w przypadku przedsiębiorstw prywatnych działających w ramach swobody działalności gospodarczej (por. postanowienie NSA z dnia 27 lipca 2011 r. o sygn. akt II GZ 371/11; orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając na uwadze powyższe oraz analizując materiał dowodowy obrazujący sytuację finansową Województwa uznać należało, że obowiązek natychmiastowego uregulowania kwoty wynikającej z zaskarżonej decyzji, tj. kwoty 53.877.325,00 zł, spowodowałby znaczne zakłócenie w finansach Województwa, skutkujące dokonaniem w tym zakresie istotnych przesunięć środków przeznaczonych na realizację zaplanowanych w budżecie działań. Środki przewidziane w budżecie mają – zgodnie z nim – zostać wydane na realizację funkcji Województwa, w tym na realizację celów na rzecz mieszkańców. Wykonanie decyzji może więc spowodować brak środków na realizację działań Województwa, a w konsekwencji spowodować szkodę nie tylko jednostce samorządu terytorialnego, lecz również mieszkańcom (por. postanowienie NSA z dnia 20 sierpnia 2014 r. o sygn. akt II GZ 440/14). Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że wykonanie zaskarżonej decyzji może skutkować wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków, i na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.