V SA/Wa 1822/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Krajewska (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 18 września 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. S. na pismo Fundacji "[...]" z dnia [...] kwietnia 2007 r. syg. [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy humanitarno-socjalnej ofiarom prześladowań [...]. p o s t a n a w i a: odrzucić skargę S. S. pismem z dnia 2 maja 2007 r. oznaczonym jako skarga na decyzję [...] Komisji [...] ds. [...] Fundacji [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] wniosła o uchylenie przedmiotowej decyzji, przyznanie jej zasiłku, którego przedmiotową decyzją jej odmówiono oraz zwolnienie w całości od kosztów postępowania administracyjnego przed tut. Sądem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Stosownie do treści przepisów art. 3 § 1 i § 2 oraz art. 13 § 1 tej ustawy, sąd administracyjny orzeka w sprawach ze skarg na decyzje i inne akty wydane przez organy administracji publicznej. Powołana ustawa wprowadza ograniczenia właściwości sądu administracyjnego przez określenie prawnych form wykonywania administracji publicznej podlegających zaskarżeniu, podmiotów, na których działanie służy skarga, oraz enumeratywnie wymienionych spraw wyłączonych spod właściwości sądu administracyjnego, a także kryterium kontroli sprawowanej przez sąd administracyjny. Działalność Fundacji [...] nie podlega kontroli sądu administracyjnego, gdyż zarówno porozumienie między rządami Polski i Niemiec zawarte w dniu 16 października 1991 r., które nie zostało ratyfikowane, jak i późniejsze akty dotyczące przyznawania przez Fundację pomocy finansowej z tytułu doznanych prześladowań [...] nie spełniają kryteriów pozwalających na zaliczenie ich do źródeł powszechnie obowiązującego prawa polskiego. Na podstawie tych źródeł pomiędzy osobą ubiegającą się o świadczenie a Fundacją nie powstaje stosunek administracyjno-prawny, co w konsekwencji oznacza, że Fundacja nie działa jako organ administracji publicznej powołany z mocy prawa do załatwiania spraw z zakresu administracji publicznej (uchwała NSA z 3 12 2001r. sygn. akt OPS 3/01, ONSA 2002/3/99). Rozstrzygnięcia Fundacji [...] w przedmiocie przyznania, względnie odmowy świadczeń na rzecz poszkodowanych w następstwie prześladowań [...] nie są decyzjami administracyjnymi, z braku umocowania Fundacji w tym zakresie. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania skargi na pismo Fundacji [...]. Pobocznie wskazać należy, iż dotychczasowe stanowisko orzecznictwa w zakresie dopuszczalności drogi sądowej w sprawach dotyczących "decyzji" Fundacji [...] w postępowaniu przed Sądami powszechnymi, na skutek pytania Rzecznika Praw Obywatelskich, ostatecznie sprecyzowane zostało uchwałą Sądu Najwyższego orzekającego w 7 osobowym składzie z dnia 27 czerwca 2007 r. (III CZP 152/06). W orzeczeniu tym SN uznał, iż dopuszczalna jest droga sądowa w sprawie, której powód - ze względu na niekorzystne dla niego rozstrzygnięcie Fundacji "[...]" - dochodzi świadczenia pieniężnego z tytułu represji [...]. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.