V SA/Wa 1827/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak (spr.), Protokolant spec. - Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2013 r. sprawy ze skargi S. M. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych 1. oddala skargę; 2. zasądza od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na rzecz adw. E. R., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy), w tym tytułem wynagrodzenia kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) i tytułem 23 % podatku od towarów i usług kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy). Przedmiotem skargi wniesionej przez S. M. (zwanego dalej Skarżącym) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (zwanego dalej Prezesem ARiMR) Nr [...] z [...] czerwca 2012 r. utrzymująca w mocy decyzję własną Nr [...] z [...] października 2010r. o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych. Decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym: Decyzjami Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] (zwanego dalej Kierownikiem Biura) z [...] czerwca 2006r., [...] stycznia 2008r., [...] listopada 2008r. i [...] listopada 2009r. przyznano – S. M. na jego wniosek - płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych na poszczególne lata od 2006 - 2009 w łącznej wysokości 11.025,50 zł. Pierwsza przyznana płatność została w dniu 6 lutego 2007 r. przekazana na rachunek bankowy. W dniu 25 marca 2010 r. do Biura Powiatowego ARiMR w [...] wpłynął akt notarialny z [...] czerwca 2009 r., zgodnie z którym Skarżący w drodze darowizny przekazał swojemu bratu M. M. działki ewidencyjne nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]oraz [...]. Następnie M. M. wnioskiem z 16 kwietnia 2010 r. (data wpływu do Biura ARiMR w [...]) zwrócił się o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przejęcie płatności rolnośrodowiskowych. Wnioskodawca wyjaśnił, iż w dniu 15 czerwca 2009r. przejął gospodarstwo rolne brata i nie miał wiedzy oraz świadomości, że powinien złożyć wniosek o przejęcie płatności rolnośrodowiskowych. Do wniosku załączył wniosek o przyznanie płatności, a także inne dokumenty potwierdzające przejęcie gospodarstwa. Decyzją z [...] kwietnia 2010 r. Kierownik Biura umorzył postępowanie administracyjne w sprawie przejęcia zobowiązania rolnośrodowiskowego i przyznania płatności M. M. z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt na 2010 rok. Zawiadomieniem z 14 września 2010 r. Prezes ARiMR poinformował Skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia nienależnie pobranych środków finansowych przyznanych na mocy decyzji Kierownika Biura z [...] czerwca 2006 r., [...] stycznia 2008 r., [...] listopada 2008 r. oraz [...] listopada 2009 r. Prezes ARiMR decyzją z [...] października 2010 r., ustalił Skarżącemu kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych w wysokości 11 025,50 zł. Pismem z 5 listopada 2010r. Skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Postanowieniem z [...] lutego 2012 r. Kierownik Biura wznowił z urzędu postępowania w sprawie o przyznanie płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych, zakończonej decyzją z [...] listopada 2009 r. o przyznaniu płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych na 2009 rok. Dlatego też Prezes ARiMR postanowieniem z [...] utego 2012 r., zawiesił z urzędu postępowanie odwoławcze od decyzji [...] z dnia [...] października 2010 r. o ustaleniu Skarżącemu kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych. Decyzją z [...] marca 2012 r. Kierownik Biura uchylił swoją decyzję z [...] listopada 2009r. w całości oraz odmówił przyznania płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych na rok 2009. Skarżący nie skorzystał z prawa do złożenia odwołania. Postanowieniem z [...] maja 2012 r. Prezes ARiMR podjął zawieszone postępowania odwoławczego od swojej decyzji z [...] października 2010r. o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych. Następnie Prezes ARiMR zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2012r. utrzymał w mocy swoją decyzję z [...] października 2010r. W uzasadnieniu decyzji Prezes ARiMR wskazał, że zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. Nr 98 poz. 634, ze zm.) zwanej dalej "ustawą o Agencji", Prezes ARiMR ustala, w drodze decyzji administracyjnej, kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków: 1) pochodzących z funduszy Unii Europejskiej; 2) krajowych, przeznaczonych na: a) współfinansowanie wydatków realizowanych z funduszy Unii Europejskiej, b) finansowanie przez Agencję pomocy przyznawanej w drodze decyzji administracyjnej. Organ zauważył, że decyzjami Kierownika Biura przyznano Skarżącemu płatności rolnośrodowiskowe za poszczególna lata 2006-2009 w łącznej wysokości 11.025,50 zł. Płatności te zostały przekazane na rachunek bankowy (pierwsza w 6 lutego 2007r.). Prezes ARiMR wskazał, że składając w dniu 2 stycznia 2006 r. wniosek o przyznanie płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt na 2006 r. Skarżący zobowiązał się do przestrzegania warunków uczestnictwa w programie rolnośrodowiskowym przez okres 5 lat od dnia rozpoczęcia jego realizacji. Powyższe zobowiązanie zostało określone w decyzji Kierownika Biura z [...] czerwca 2006 r. o przyznaniu płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych, zgodnie z którą jako termin rozpoczęcia 5-letniego okresu zobowiązania przyjęto dzień 1 marca 2006 r. Jednakże w dniu [...] czerwca 2009 r. Skarżący przekazał swoje gospodarstwo M. M., który nie przejął zobowiązania rolnośrodowiskowego podjętego przez Beneficjenta w 2006 r. W związku z tym organ uznał, że Skarżący zaprzestał realizacji zobowiązania rolnośrodowiskowego w ramach pakietu K01 przed upływem okresu, na jaki zobowiązanie to zostało podjęte i dlatego też płatności rolnośrodowiskowe przekazane za lata 2006-2009 stanowią płatności nienależnie pobrane. Podał, że Skarżący składając wniosek o przyznanie płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt na 2006 rok podpisał oświadczenie w części XI wniosku, iż znane mu są zasady oraz tryb realizacji programu rolnośrodowiskowego, a także, iż jest świadomy skutków niewykonania zobowiązań wynikających z realizacji programu rolnośrodowiskowego. Organ wyjaśnił, że zgodnie z § 17 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 lipca 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwziąć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 174, poz. 1809, ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem rolnośrodowiskowym, płatność rolnośrodowiskowa podlega wstrzymaniu i zwrotowi, jeżeli producent rolny nie realizuje pakietu objętego wnioskiem. Dodatkowo wyjaśnił, iż art. 39 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) (Dz. Urz. UE L 153 z 30 kwietnia 2004, str. 30, ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem Komisji (WE) nr 817/2004, przewiduje katalog okoliczności, których wystąpienie powoduje, że zwrot płatności nie jest wymagany, a mianowicie: śmierć rolnika długoterminowa niezdolność rolnika do wykonywania zawodu wywłaszczenie dużej części gospodarstwa, jeżeli wywłaszczenie to nie mogło być przewidziane w dniu podjęcia zobowiązania klęska żywiołowa poważnie dotykająca grunty rolne gospodarstwa wypadek powodujący zniszczenie budynków dla zwierząt choroba epizootyczna dotykająca część lub całość należących do rolnika zwierząt gospodarskich. Zgodnie z art. 39 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004 o przypadkach siły wyższej zawiadamia się na piśmie właściwy organ, wraz z odpowiednimi dowodami zadowalającymi ten organ w ciągu 10 dni roboczych od dnia, w którym rolnik jest w stanie dokonać tej czynności. Mając wyżej wymienione przepisy na uwadze organ wskazał, że Skarżący nie zgłosił Kierownikowi Biura Powiatowego ARiMR w [...] w ww. terminie żadnej z okoliczności wymienionych w art. 39 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004. Organ odwoławczy wyjaśnił także, że zwrot płatności uznanej za nienależną ulega przedawnieniu, jeżeli okres między datą płatności pomocy a datą pierwszego powiadomienia beneficjenta przez właściwe władze o nieuzasadnionym charakterze danej płatności jest dłuższy niż dziesięć lat. Okres ten ogranicza się do czterech lat, jeżeli beneficjent działał w dobrej wierze (art. 73 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008; (Dz.Urz.UE L 141 z 30.04.2004, str. 18, ze zm. - zwanego dalej rozporządzeniem Komisji (WE) nr 796/2004). Podał, iż wypłata płatności rolnośrodowiskowych, uznanych następnie za nienależnie pobrane, nastąpiła w dniach 6 lutego 2007 r., 25 lutego 2008 r., 6 lutego 2009 r. 25 stycznia 2010 r., natomiast decyzja Prezesa ARiMR z [...] października 2010 r. o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych, została doręczona na adres strony postępowania w dniu 25 października 2010 r., a zatem przed upływem czterech lat od daty płatności. Dodatkowo organ odwoławczy wskazał, iż w rozpatrywanej sprawie nie zaistniały przesłanki, o których mowa w art. 73 ust. 4 powołanego rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004, skutkujące brakiem obowiązku zwrotu przez stronę skarżącą nienależnie pobranych płatności do gruntów rolnych, gdyż przyznanie płatności rolnośrodowiskowych nie wynikało z pomyłki ARiMR. Pismem z 7 maja 2012r. S. M. złożył skargę na decyzję Prezesa ARiMR z [...] czerwca 2012 r., wnosząc o jej uchylenie. W odpowiedzi na skargę Prezes ARiMR wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Przybyły na rozprawę pełnomocnik Skarżącego podniósł zarzut naruszania przepisów 7 i 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej k.p.a. w zw. z art. 36 lit a i 39 ust. 1 lit b rozporządzenia Komisji 817/2004 zarzucając zaniechanie zbadania stanu faktycznego sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W rozpatrywanej sprawie Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu administracji ani naruszenia norm prawa materialnego ani też naruszenia przepisów postępowania, które mogłyby skutkować uwzględnieniem skargi. Skarżący składając w 2006r. pierwszy wniosek o przyznanie płatności z tytułu przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt zobowiązał się do realizacji programu rolno – środowiskowego w zakresie pakietu K 01 – ochrona gleb i wód, zgodnie z rozporządzeniem rolnośrodowiskowym. Zgodnie z § 14 ust. 1 rozporządzenia rolnośrodowiskowego jeżeli w okresie od dnia złożenia wniosku do dnia wydania decyzji administracyjnej w sprawie płatności rolnośrodowiskowej nastąpi przeniesienie posiadania gospodarstwa rolnego lub jego części, lub stada zwierząt ras lokalnych na rzecz innego producenta rolnego w wyniku umowy sprzedaży lub innej umowy, płatność rolnośrodowiskowa przysługuje producentowi rolnemu, na rzecz którego przeniesiono posiadanie gospodarstwa rolnego lub jego części, lub stada zwierząt ras lokalnych, jeżeli w terminie 35 dni od dnia tego przeniesienia złoży on wniosek do kierownika biura powiatowego Agencji i zobowiąże się do kontynuowania realizacji programu rolnośrodowiskowego do końca okresu objętego zobowiązaniem, o którym mowa w § 2 ust. 1, złożonym przez poprzedniego posiadacza gospodarstwa rolnego. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio, w przypadku gdy przeniesienie posiadania gospodarstwa rolnego lub jego części, lub stada zwierząt ras lokalnych nastąpiło po dniu wydania decyzji administracyjnej w sprawie płatności rolnośrodowiskowej (§ 14 ust. 3 rozporządzenia rolnośrodowiskowego). W związku z powyższym Sąd zwraca uwagę, iż dla przyznania płatności rolnośrodowiskowej producentowi na rzecz którego przeniesiono posiadanie gospodarstwa rolnego i skuteczności przejęcia zobowiązania poprzednika winny być spełnione następujące warunki, zawarte w § 14 rozporządzenia rolnośrodowiskowego: - przeniesienie posiadania gospodarstwa rolnego lub jego części na rzecz innego producenta musi nastąpić w okresie od dnia złożenia wniosku do dnia wydania decyzji administracyjnej lub po dniu wydania decyzji administracyjnej w sprawie płatności rolnośrodowiskowej; - przeniesienie posiadania gospodarstwa rolnego lub jego części musi nastąpić w wyniku umowy sprzedaży lub innej umowy; - producent na rzecz którego przeniesiono posiadanie gospodarstwa rolnego winien w terminie 35 dni od dnia przeniesienia posiadania złożyć wniosek do kierownika biura powiatowego Agencji i zobowiązać się do kontynuowania realizacji programu rolnośrodowiskowego, rozpoczętego przez poprzednika, do końca okresu objętego zobowiązaniem złożonym przez poprzedniego posiadacza; - do wniosku winna być dołączona kopia umowy sprzedaży lub innej umowy, w wyniku której nastąpiło przeniesienie posiadania gospodarstwa rolnego lub jego części (§ 14 ust. 2 rozporządzenia rolnośrodowiskowego). W przedmiotowej sprawie przejmujący gospodarstwo rolne Skarżącego złożył oświadczenia o przejęciu zobowiązania do kontynuowania realizacji zobowiązania rolnośrodowiskowego z uchybieniem 35 dniowego terminu. Bowiem – jak prawidłowo ustalono w zaskarżonej decyzji – Skarżący w dniu 15 czerwca 2009r. darował gospodarstwo rolne swojemu bratu, a wymagane oświadczenia wpłynęły do Biura ARiMR 25 marca 2010r., a więc po 20 lipca 2009 r. w której to dacie upływał termin do złożenia oświadczeń kontynuacyjnych. Ponadto należy zauważyć, że mimo podjęcia przez Skarżącego 5-leteniego zobowiązania z obiegu prawnego została wyeliminowana decyzja przyznająca producentowi rolnemu płatności rolnośrodowiskowe za 2009r., gdyż Kierownik Biura ostateczną decyzją z [...] marca 2012r. uchylił decyzję własną z [...] listopada 2009r. o przyznaniu płatności rolnośrodowiskowych za 2009 rok oraz odmówił przyznania tych płatności. Powyższe powoduje, że Skarżący nie wypełnił przesłanek z § 14 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, a więc powstała konieczność zastosowania w sprawie § 17 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia rolnośrodowiskowego, w myśl którego – płatność rolnośrodowiskowa podlega wstrzymaniu i zwrotowi, jeżeli producent rolny nie realizuje pakietu objętego wnioskiem. Zgodnie z ust. 2 § 17 – płatność rolnośrodowiskowa podlega zwrotowi w trybie i na zasadach określonych w przepisach o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Dokonując analizy sprawy należy zauważyć, że w ocenie Sądu, organ właściwie rozważył przesłanki zwalniające rolnika od zwrotu nienależnie pobranych płatności – na gruncie uregulowań zawartych w art. 73 "Zwrot nienależnych płatności" rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004. Zgodnie z art. 73 ust. 5 rozporządzenie Komisji (WE) nr 796/2004 – obowiązek zwrotu określony w ust. 1 nie ma zastosowania, jeżeli okres między datą płatności pomocy a datą pierwszego powiadomienia beneficjenta przez właściwe władze o nieuzasadnionym charakterze danej płatności jest dłuższy niż dziesięć lat. Jednakże jeśli beneficjent działał w dobrej wierze, okres wskazany akapicie pierwszym jest ograniczony do czterech lat. Dokonanie przez organ powiadomienia Skarżącego przed 6 lutego 2011 r. (data upływu czteroletniego terminu od daty pierwszej płatności 6 lutego 2007 r.) tj. 25 października 2010 r. (data doręczenia decyzji o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności) powoduje, że w sprawie nie znajduje zastosowania art. 73 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE), który mógłby umożliwić (po spełnieniu warunku działania dobrej wiary) odstąpienie przez organ od żądania zwrotu nienależnie pobranych płatności. Dodać należy, że Skarżący przystępując do programu rolnośrodowiskowego i składając kolejne wnioski kontynuacyjne każdorazowo oświadczał, że znane są mu zasady oraz tryb realizacji programu rolnośrodowiskowego, a także, że jest świadomy skutków niewykonania zobowiązań wynikających z realizacji programu rolnośrodowiskowego oraz zobowiązał się do uczestnictwa w tym programie przez okres 5 lat od dnia rozpoczęcia jego realizacji. W decyzji z [...] czerwca 2006 r. przyznającej płatność z tytułu działań rolnośrodowiskowych skarżący został poinformowany, że terminem rozpoczęcia okresu zobowiązania jest 1 marca 2006 r., zatem pięcioletni okres upływał 1 marca 2011 r. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. w związku z art. 36 lit. a i 39 ust. 1 lit. b rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004 zarzucając zaniechanie zbadania stanu faktycznego sprawy należy zauważyć, że jest on bezzasadny. W myśl art. 36 lit. a rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004 w przypadku gdy podczas okresu ważności zobowiązania podjętego jako warunek przyznania wsparcia beneficjent przekazuje całość lub część swojego gospodarstwa innej osobie, ta ostatnia może przejąć zobowiązanie na pozostały okres. Jeśli zobowiązanie nie jest przekazywane, beneficjent zwraca przyznane mu wsparcie. Państwa Członkowskie, stosując zasadę proporcjonalności, mogą nie wymagać tego zwrotu w następujących przypadkach jeżeli beneficjent, który wypełnił już znaczną część swojego zobowiązania, ostatecznie zaprzestaje działalności rolnej, a przejęcie zobowiązania przez następcę okazuje się niewykonalne; Zgodnie z art. 39 ust. 1 lit. b rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004 bez uszczerbku dla rzeczywistych okoliczności, które należy uwzględnić w indywidualnych przypadkach, Państwa Członkowskie mogą uznać, w szczególności, następujące kategorie siły wyższej: b) długoterminowa niezdolność rolnika do wykonywania zawodu; Państwa Członkowskie notyfikują Komisji kategorie, które uznają za siłę wyższą. O przypadkach siły wyższej zawiadamia się na piśmie właściwy organ, wraz z odpowiednimi dowodami zadowalającymi ten organ w ciągu 10 dni roboczych od dnia, w którym rolnik jest w stanie dokonać tej czynności. Ten termin może zostać przedłużony o 20 dni roboczych, w przypadku gdy taka możliwość przewidziana jest w dokumencie programowania (art. 39 ust. 2 rozporządzenia). Mając na uwadze ww. przepisy należy zauważyć, że Skarżący nie wypełnia dyspozycji cytowanych przepisów, gdyż aby zastosować art. 36 lit. a rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004 konieczna jest niewykonalność przejęcia zobowiązania przez następcę prawnego. Natomiast z akt sprawy niezbicie wynika, że następca prawny nie miał świadomości prawnej dotyczącej konieczności przejęcia zobowiązania po swoim bracie (patrz wniosek o przywrócenie terminu). Natomiast do zastosowania przepisu art. 39 ust. 1 lit. b rozporządzenia komisji (WE) nr 817/2004 konieczna była współpraca Skarżącego z organem, tj. Skarżący miał obowiązek w określonym terminie zgłosić fakt długotrwałej niezdolności do wykonywania zawodu, czego nie uczynił. Przekazując bowiem gospodarstwo rolne swojemu bratu 15 czerwcu 2009r. nie informował Agencji o swojej niezdolności do wykonywania zawodu. Informacja o chorobie pojawiła się po raz pierwszy w piśmie Skarżącego z 22 września 2010r., a więc znacznie po terminie wskazanym w cyt. wyżej art. 39 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2007, co słusznie również zauważył Prezes ARiMR w zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na względzie prawidłowo organ zgromadził materiał dowodowy w sprawie i właściwie go ocenił. Tym samym nie naruszył powołanych art. art. 7 i 77 k.p.a. Z wyżej omówionych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270) oddalił skargę. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu (pkt 2 sentencji) Sąd orzekł na podstawie art. 205 p.p.s.a w zw. z art. § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.).